କଳିଯୁଗ ଆସିବା ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ କର୍ମରେ ଦୋଷ ଆସିଯିବାରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସେବେଳେ ଲୋକମାନେ ବେଦ ପାଠ କରିବେ ନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ବୈଦିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ। ପୁରୁଷ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ଏହାଠାରୁ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅବନତି ହେବେ। ଏହି ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗରେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ହେବେ। କଳିଯୁଗରେ ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଧିକାଂଶ ଶୂଦ୍ର ହେବେ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦମନ କରିବେ, ଏକ ଶୟନ, ଆସନ, ଭୋଜନ ବାଣ୍ଟିବେ। ଲୋକମାନେ ଗର୍ଭପାତ ଓ ବୀରମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବେ; ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ପରି ଆଚରଣ କରିବେ। ଚୋରମାନେ ରାଜଦ୍ୟତ୍ୱ ଚାଲାଇବେ, ରାଜାମାନେ ଚୋର ପରି ଚରିତ୍ର ଦେଖାଇବେ। ଏକପତ୍ନୀବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ରହିବେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଆରମ୍ଭିବା ଲୋକମାନେ ବଢ଼ିଯିବେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବ, ଭୂମି ଅଳ୍ପ ଫଳ ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରିବ, କେବେ କେବେ ବେଶି ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜାମାନେ ରକ୍ଷାକାରୀ ହେବା ଉଚିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚୋର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ; ସମସ୍ତ ଶୂଦ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ହେବେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ରାଜାମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେବେ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ସେବା କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ବସିଥିବା ବେଳେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ଉଠିବେ ନାହିଁ। ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରହାର କରିବେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ମୁଖ କିମ୍ବା କାନକୁ ହାତ ଦେଇବେ। ସମୟ ଏପରି ହେବ ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ନିମ୍ନ ବୋଲି ନମ୍ରତାରେ କଥା କହିବେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିବେ। ରାଜା ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କଳିଯୁଗରେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କାଳର ଅଧୀନ ହୋଇଯିବେ; ଫୁଲ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଶୁଭ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ଅଳ୍ପ ଜ୍ଞାନ, ଧନ, ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିବେ; ଗର୍ବିତ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେବେ; ଶୂଦ୍ର ଓ ଶୂଦ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯାନ ଉପରେ ଥିବାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସେବା କରି ଷ୍ଟୁତି କରିବେ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ବିକ୍ରୟ କରିଦେବେ। ଏହି କଳିଯୁଗରେ ଅନେକ ସନ୍ୟାସୀ ଦେଖାଯିବେ; ଯୁଗ ଶେଷ ହେବାକୁ ଆସିଲେ ପୁରୁଷ ଅଳ୍ପ ଓ ନାରୀ ବେଶି ହେଵେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ; ଏହି କଳିରେ ମହାଦେବ ଶଙ୍କର ନୀଳ ଓ ରକ୍ତ ରୂପେ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ବିକୃତ ଆକୃତିରେ ପ୍ରକଟ ହେବେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେପରି ଶକ୍ତି ଥିବେ, ସେଇପରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସେବା କରିବେ। କଳିର ଦୋଷ ଜୟ କରି ସେମାନେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ଅରଣ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ଗାଁମାନେ ଅଳ୍ପ ହୋଇଯିବ। ଯୁଗ ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମିକମାନେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଯିବେ; ତାପରେ ଦୁର୍ଲଭ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦାନ ମୂଳକ ଧର୍ମ ରହିଯିବ। ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଶିଥିଳ ହେବାରୁ ଧର୍ମ ଦୁର୍ବଳ ହେବ; ଶାସକମାନେ ରକ୍ଷା କିମ୍ବା କର ନେବେ ନାହିଁ, ବରଂ ଲୁଟିବେ। ଯୁଗ ଶେଷରେ ଲୋକମାନେ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷାରେ ଲାଗିରହିବେ; ଗ୍ରାମରେ ଚୋର ଉପଦ୍ରବ ଏବଂ ଚଉରାହାରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଲୋକ ଦେଖାଯିବେ। କଳିଯୁଗରେ ନାରୀମାନେ ଖୋଲା କେଶ ରଖିବେ; ଯେବେ ଦେବତା ଯୁଗ ଶେଷ ଘୋଷଣା କରିବେ, ଅଜଣା ବର୍ଷା ହେବ। ସମସ୍ତ ବ୍ୟାପାରୀ ନୀଚ ଚରିତ୍ରରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ, ଧୋଖା ଦେଇ ବ୍ୟବସାୟ କରିବେ, ଚାରିପାଖରେ ଭଣ୍ଡ ଏବଂ ମିଥ୍ୟାବେଶୀ ଲୋକ ରହିବେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବହୁ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ଆପସରେ କଠୋର କଥା କହିବେ, ସତ୍ୟ ନ ଥିବା ଏବଂ ଅପବାଦରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ। ଯୁଗ ଅବସାନରେ କୌଣସି ଉପକାରକୁ ପ୍ରତିଦାନ ଦେବା ଲୋକ ରହିବେ ନାହିଁ; ଅପବାଦକାରୀମାନେ ପତିତ ହେବେ, ଏହା ଯୁଗ ଶେଷର ଚିହ୍ନ। ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ନ ଥିବେ, ଧାନ କିମ୍ବା ଧନ ରହିବେ ନାହିଁ; ଦେଶ ଓ ନଗର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯିବ। ଭୂମି ଅଳ୍ପ ପାଣି ଓ ଅଳ୍ପ ଫଳ ଦେବ; ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ କରିବେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟାୟ ଶାସକ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧନ ଚୋର, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା, କାମନାରେ ଲିପ୍ତ, ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ, ନୀଚ ଓ ହିଂସାପ୍ରିୟ ଲୋକ ଦେଖାଯିବେ। ପୁରୁଷମାନେ ନିୟମିତ ଆଚରଣ ଛାଡ଼ିଦେବେ, ଖୋଲା କେଶ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିବେ; ଯୁଗ ଶେଷରେ ଛଉଦଶ ବର୍ଷରେ ଶିଶୁମାନେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଧଳା ଦାନ୍ତ, ଚର୍ମ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ, ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶୂଦ୍ରମାନେ ଯୁଗ ଶେଷ ଆସିଲେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ଧାନ ଚୋର, ଦୃଢ଼ ବସ୍ତ୍ର ଆଶା କରୁଥିବା, ଚୋର ଅନ୍ୟ ଚୋରଙ୍କୁ ଚୋରି କରିବେ, ଏବଂ ଏହି ଚୋରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଚୋର ଚୋରି କରିବେ। ଯେତେବେଳେ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବ ଓ ଜଗତ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇଯିବ, ଗୋଡି, ଉନ୍ଧା ଓ ସାପ ମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ। ସମୃଦ୍ଧି, ସୁରକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତା ଦୁର୍ଲଭ ହେବ; ଭୁଖ ଓ ଭୟରେ ପୀଡିତ ଲୋକମାନେ କୌଶିକୀ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଶରଣ ନେବେ। ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବାମାନେ ସର୍ବାଧିକ ଆୟୁ ଶତବର୍ଷ ରହିବ; ଏହି କଳିଯୁଗରେ ବେଦ ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ। ଯଜ୍ଞ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ, ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେବ; ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ବନ୍ଧନ ନଥିବା, ଅନେକ ଖପର ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ ଦେଖାଯିବେ। କିଛି ଲୋକ ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରିବେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପବିତ୍ର ତିର୍ଥ ବିକ୍ରୟ କରିବେ; ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭଣ୍ଡମାନେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମକୁ ବାଧା ଦେବେ। କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ, ଏମିତି ଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ; ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବେଦ ପାଠ କରିବେ।