ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟତମ ମହାସାଧୁ ଦଧୀଚି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବାକୁ ଆଗେଲେ। ଦଧୀଚି, ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ ଶୁଭ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାବଳୀ, ମାୟାକୁ ଛାଡିଦିଅ; ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ ମାୟାମୟ, ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଜ୍ଞାନ ଅତି ଜଟିଳ। ମଧବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଏବଂ ତୁମେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ରୁଦ୍ର ସହିତ, ମୋର ଶରୀରରେ ଦେଖ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି।” ଏପରେ, ଦଧୀଚି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ପ୍ରକାଶ କରି, ହରିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, କିମ୍ବା ଦ୍ରବ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନର ଶକ୍ତିରେ—କେଉଁ ଉପାୟରେ ଏହି ପ୍ରକାଶ ହେଲା?” ଦଧୀଚି ପୁନି କହିଲେ, “ମାୟାକୁ ଛାଡି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଆଉ ଏକଥର ଭୟଭୀତ ହେଇ ପଳାଇଗଲେ; କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱର ନାୟକ ଲୋଟସ-ଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରୋକିଲେ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। କ୍ଷୁପ, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିନୟ ସହିତ କହିଲେ, “ଦଧୀଚି, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର; ମୋର କର୍ମ ଅଜ୍ଞାନରୁ ହୋଇଛି। ତୁମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଛ, ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ?” କ୍ଷୁପ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, “ପରମେଶ୍ୱର, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ। ମୋ ପରି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ।” ଦଧୀଚି, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ, ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମହାସାଧୁମାନେ, ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ ବୋଲି କ୍ଷୁପ ଓ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଶାପ ଦେଲେ। ଡକ୍ଷଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ, ଦଧୀଚି କ୍ଷୁପକୁ ଶାପ ଦେଇ, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସର୍ବକ୍ଷମ ହେବା ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଦଧୀଚି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। କ୍ଷୁପ, ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଏବେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ ହେଲା, ଯାହାକୁ 'ସ୍ଥାନେଶ୍ୱର' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ସ୍ଥାନେଶ୍ୱରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସାଥି ଏକତ୍ୱ ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି, କ୍ଷୁପ ଓ ଦଧୀଚିଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଓ ଦଧୀଚି ଓ ଭବଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିଅଛି। ଯିଏ ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବକଥା ପଠିବେ, ସେ ଅପମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରି, ଶରୀର ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଯିଏ ଏହି ଯୁଦ୍ଧକଥା ପଠି ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ସେ କେବେ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟରେ ପଡିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସଦା ଜୟୀ ହେବେ। ଏହିପରେ, ଜନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମେ କିପରି ଉମାଙ୍କ ସାଥି ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା? ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ମୋର ପିତା ଶିଳାଦା, ଅତି ମହାସାଧୁ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବତା, ବଜ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ, ତାଙ୍କୁ 'ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ଵର ଚୟନ କରନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶିଳାଦା ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଏମିତି ପୁଅ ଚାହେଁ, ଯେଉଁଠି ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ।” ବଜ୍ରଧାରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୁଁ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ମୃତ୍ୟୁଶୀଳ ପୁଅ ଦେଇପାରିବି; ଅମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅଜନ୍ମା ପୁଅ ଦେବା ଅସମ୍ଭବ। ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏମିତି ପୁଅ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁଶୀଳ, ଶିବ ମଧ୍ୟ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଦୁଇ ପରାର୍ଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। କଳ୍ପର ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଦିନଗୁଡିକ ତିନି ଲୋକର ଆୟୁ। ତେଣୁ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମୃତ୍ୟୁ ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା ଛାଡି, ନିଜ ସମାନ ପୁଅ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶିଳାଦା ପୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ଗର୍ଭ ଛଡା ଜନ୍ମ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ, ଶିବଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି; ଏହି କଥା କିପରି ସମ୍ଭବ?” ଏହି ଦୁଃଶାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଜ୍ରଧାରୀ କହିଲେ, “ପୁରୁଷ କଳ୍ପରେ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ମେଘବାହନ କଳ୍ପରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ମେଘ ହୋଇ, ନାରାୟଣ ଶିବଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଧରିଥିଲେ। ଶିବ, ନିଜ ଶରୀରରେ ହରିଙ୍କ ଭାବ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ହରିକୁ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଏହି କଳ୍ପକୁ 'ମେଘବାହନ' ନାମ ଦିଆଯାଇଲା; ଏହିପରେ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଶିବଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।” ଏଭଳି, ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଓ ଘଟଣା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଏକତା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ କହିଅଛି।