ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବଗଣ, ଅଜୟୀ ପ୍ରଭୁ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭକ୍ତି ଓ ବିନୟରେ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କୁ ନମ୍ରଭାବରେ ଜଣାଇଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଦାଧୀଚି ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ମୋର ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ଅଜୟ ଥିଲେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସଭାରେ ସେ ଅସମ୍ମାନ ସହିତ ବାମ ପାଦରେ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ହେ ଦେବଦେବ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ମୋତେ ଆଘାତ କରି, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୋଷଣା କଲେ—‘ମୁଁ କାହାକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ।’ ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାଧୀଚିଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିବାକୁ; ଆପଣ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କରନ୍ତୁ, ହେ ଜନାର୍ଦନ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭାବ ଓ ଦାଧୀଚିଙ୍କ ଅଜୟତାକୁ ଜାଣି, ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହା ପରେ, ହରି କହିଲେ—‘ହେ ରାଜନ୍, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭୋକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଠାରୁ କେବେ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ। ବିଶେଷକରି ରୁଦ୍ରଭକ୍ତମାନେ ସଦା ନିର୍ଭୟ, ତେବେ ଦାଧୀଚିଙ୍କଥିରେ କଣ କୁହିବି? ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦ୍ୱାରା କିଛି କଷ୍ଟ ଦେବି। ତାଙ୍କ ଶାପରେ ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ମୋ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଶ ହେବ, ପରେ ପୁନଃ ଉଦୟ ହେବ। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଆସିଛି, ଦାଧୀଚି ଉପରେ ତୁମର ଜୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କ୍ଷୁପ କହିଲେ—‘ଯେପରି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ହେଉ।’ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଦାଧୀଚି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭକ୍ତପ୍ରତି ବିଶେଷ ପ୍ରେମଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ଦାଧୀଚିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ଭାବେ କହିଲେ—‘ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାଧୀଚି, ନିତ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗ୍ନ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଗୋଟିଏ ବର ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ଦିଅ।’ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦାଧୀଚି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ସବୁ ଜାଣେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରେ ନାହିଁ। ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ହେ ଦେବଦେବ, ତୁମେ ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଟୁଟ ଅଛ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ସବୁ ଜାଣେ; ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ହେ ଧୃଢ଼ଚିତ୍ତ। ତୁମେ କ୍ଷୁପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଛ; ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତିପ୍ରେମ ଜାଣେ। ତୁମର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଏହି ଭକ୍ତି ଉଚିତ। ଯଦି ମୋ ଭିତରେ କିଛି ଭୟ ଥାଏ, ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗ୍ନ, ତେବେ ମୋତେ ଖୋଲାସା କହ, ହେ କମଳନୟନ, ଦାତା। ତେଣୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି—ମୁଁ କାହାକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ, ଏହି ସଂସାରରେ ଦେବ, ଦାନବ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କାହାକୁ ନୁହେଁ।’ ଦାଧୀଚିଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ହସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ କହିଲେ—‘ହେ ଦାଧୀଚି, ତୁମ ପାଇଁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗ୍ନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାରକ। କେବଳ ଏକଥା କହ, “ମୁଁ ଭୟଭିତ,”—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ମୋ ଆଦେଶରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା କ୍ଷୁପଙ୍କ ସଭାରେ କହ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମଧ୍ୟ, ମହାମୁନି ଦାଧୀଚି ଉତ୍ତର କଲେ—‘ମୁଁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ।’ ଶମ୍ଭୁ, ପିନାକଧାରୀ ଶର୍ବ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ମହାମୁନି ସବୁ ଜାଣନ୍ତି। ମୁନିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଉପରେ ତୁଳି, ସେଇ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦାଧୀଚିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ଶିର୍ଷ ଭାଗ ଭୋଉଳା ହୋଇଗଲା, ସେଥିରେ କ୍ଷୁପ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭୋଉଳା ଦେଖି, ଚକ୍ରଧାରୀକୁ ଦାଧୀଚି ହସି କହିଲେ—‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଯାହାକୁ ଆପଣ ବହୁଦିନ ଧରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ। ଏହି ଭବଙ୍କ ଶୁଭ ଚକ୍ର ଏଠାରେ ମୋତେ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ; ତେଣୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଓ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ନିର୍ବଳ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହିବେଳେ ଅବିନାଶୀ ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରି, ସେମାନେ ଏକା ଦାଧୀଚିଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଦାଧୀଚି କୁଶ ଘାସ ଧରି, ଭବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବଜ୍ର-ହାଡ଼ ତିଆରି କଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶାସକ ଭାବେ। ଏକ ଦିବ୍ୟ ତ୍ରିଶୂଳ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଓ ଦେବତାମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ନାରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ପାଖରେ ଛାଡ଼ି, ତାହାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏବେ, ପରମ ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଦେହରୁ ଶତ-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ସେନା ପ୍ରକଟ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ମହାମୁନି ଦାଧୀଚି ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଦଗ୍ଧ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ, ହରି ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ଏବଂ ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାଧୀଚି ତାହାକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଦାଧୀଚି ଦେଖିଲେ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ, ରୁଦ୍ରମଣ୍ଡଳୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଣକୁ। ସେ ବିଶ୍ୱରୂପ ଦେହରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦେଖି, ଏହି ସବୁ ଦେଖି ଚ୍ୟବନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।