ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ହେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ସାର୍ବଜ୍ଞ, ଶୌରି, ମହାବଳଶାଳୀ ବାସୁଦେବ, ମୁଁ ତୁମର ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ଦୟା କର। ହେ ସଙ୍କର୍ଷଣ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସଦା ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଆସନ ଅପ୍ରକଟ, ତାହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା, ହଜାର ମୁଣ୍ଡି ଥିବା, ଅନ୍ଧକାରର ମୂର୍ତ୍ତି, ଭୂମିକୁ ବୋହିଥିବା ଏକ ଶକ୍ତି ଅଛି। ତାହାର ତଳେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ; ଏହି ଆସନର ପାଦ ତୁମର ଶାସନ ଶକ୍ତି। ସାତଟି ପାତାଳ ତୁମର ପାଦ, ପୃଥିବୀ ତୁମର କଟି, ସାତ ସାଗର ତୁମର ବସ୍ତ୍ର, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ। ଆକାଶ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ନାଭି ହେଉଛି ଆକାଶ, ବାୟୁ ତୁମର ନାକ, ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି, ତୁମର କେଶ ନୀଳ କମଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ। ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ଆକାଶ ତୁମର ଗଳାର ଅଳଙ୍କାର। ଏମିତି ଦେବଦେବୀଙ୍କ ନାଥ, ପରମପୁରୁଷ, ଯିଏ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ କେମିତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି? ଯେଉଁଥିରେ ଯେକୌଣସି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଶୁଣାଯାଇଛି କିମ୍ବା ପାଠ ହୋଇଛି, ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ, ହେ ନାରାୟଣ, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ; ଯିଏ ଏହାକୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଯଦିଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କହାଯାଏ, କିମ୍ବା ଯଦି ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଶୁଣାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏପରି ଅଜୟ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଶିର ନମାଇ, ନମ୍ରତା ସହିତ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଦଧୀଚି, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସଂୟମୀ, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ମୋର ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ। ସେ ସବୁବେଳେ ଅଜୟ୍ୟ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ, ସେ ମୋତେ ସମାବେଶରେ ଅପମାନ ସହିତ ବାମ ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଦୁନିଆରେ କାହାକୁ ଭୟ କରେନାହିଁ ବୋଲି ଦମ୍ଭରେ ଘୋଷଣା କଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ମୁଁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ; ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆପଣ କିଛି କରନ୍ତୁ।" ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅଜୟ୍ୟତା ଜାଣି, ହରି ମହେଶଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତାପରେ କହିଲେ, "ଏ ରାଜନ୍, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭୁକ୍ଷାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତେଁ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ଭୟଭୀତ ନୁହଁନ୍ତି। ବିଶେଷ କରି ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ସବୁଠାରେ ନିର୍ଭୟ; ତେଣୁ ଦଧୀଚିଙ୍କ କଥା ଅଲଗା। ତେଣୁ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଜୟ ପାଇବେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଶାପ ପାଇଁ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି ଦେବି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ। ତାଙ୍କ ଶାପରେ ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ମୋ ସହ ଦେବମାନେ ନାଶ ପାଇବେ, ପୁନରୁଦ୍ଧାର ହେବ। ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତୁମ ଜୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି କ୍ଷୁପ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ।" ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭକ୍ତପ୍ରତିପାଳକ ଭାବେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ, ନମସ୍କାର କରି, ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ ଭାବେ କହିଲେ, "ହେ ଦଧୀଚି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାମୁନି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଗୋଟିଏ ବର ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ଦିଅ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ଦଧୀଚି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଜାଣିଛି; ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରେନି। ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ତୁମେ ତ ବୁତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ବର୍ତ୍ତମାନ, ଏହି ସବୁ ତୁମେ ଅଟୁଟ ଜାଣ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରୁ ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣିଛି; ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଛାଡ଼; କ୍ଷୁପ ତୁମକୁ ପୂଜିଛନ୍ତି, ମଧୁସୂଦନ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମର ଭକ୍ତପ୍ରେମ; ଏହି ଭକ୍ତି ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ଯଦି ମୋର କିଛି ଭୟ ଅଛି, ତେବେ ମୋତେ ଖୋଲାମେଳା କହ, ହେ କମଳନୟନ, ଦାତା। ଏହିପରି ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ମୋତେ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ, ଜନାର୍ଦନ; ଦେବ, ଦାନବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାହାରୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଭୟ ନକରେ।" ଦଧୀଚିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ନିଜର ମୂଳ ରୂପରେ ହସି କହିଲେ, "ଦଧୀଚି, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ରହ, କେବେ ଭୟ ନାହିଁ; ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ, ସବୁଜଣା। ଏକଥା ମାନି, କ୍ଷୁପଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକଥା କହ, 'ମୁଁ ଭୟଭୀତ'। ଏହି ମୋ ଆଜ୍ଞା।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ସମ୍ମତି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମହାମୁନି ଦଧୀଚି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଭୟ କରେନି।" ଦେବଦେବ ଶମ୍ଭୁ, ପିଣାକଧାରୀ, ଶର୍ବ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ମହାମୁନି ଅଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ତାପରେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରି କ୍ରୁଧିତ ହେଇ, ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଉଠାଇ, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, କ୍ଷୁପଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ଟିପ୍ ମନ୍ଦ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହା ଦେଖି, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦଧୀଚି ହସି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଉପାୟରେ ପାଇଥିଲ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଚକ୍ର ଭବଙ୍କର, ମୋତେ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେନାହିଁ; ତେଣୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କର।