ଏହିପରି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୁରୁଷୋत्तମ ଭଗବାନ, ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଭୂମି ସହିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ହସ୍ତରେ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସେଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଉପାସକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଓ ବିନୟ ସହିତ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ମନୋନୀତ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଆପଣ ଆଦି, ଆପଣ ଅନନ୍ତ, ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଆରମ୍ଭ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ!” “ଆପଣ ପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ର ନାୟକ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶାସକ; ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମା, ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ପ୍ରଜାପତି। ଆପଣ ଏକମାତ୍ର ଆଦି ସତ୍ୟ, ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପରମାତ୍ମା, ପରମ ଧାମ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ଭୂମିଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଧିପତି। ଆପଣଙ୍କ ରୋଷରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲୀନ ହୁଏ; ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରଜସ୍ଗୁଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧତା ସହିତ ପୁରୁଷୋत्तମ ହୁଏ; ହେ ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱରୂପ, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି। ପଞ୍ଚମହାଭୂତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ; ହେ ବିଶ୍ୱରୂପ, ହେ ମହାନ୍ଥ। ହେ ମହାଦେବ, ଜଗତ୍ର ନାଥ, ପ୍ରଜାପତି, ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ହେ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ହେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଶୌରି, ସର୍ବଜ୍ଞ, ହେ ବାସୁଦେବ, ମହାବାହୁ। ହେ ସଂକର୍ଷଣ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପୁରୁଷୋत्तମ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସଦା ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟାସନ ଅପ୍ରକାଶିତ, ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ଫଣା ଓ ଅନ୍ଧକାରର ମୂର୍ତ୍ତି ସହିତ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଅଛନ୍ତି, ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତଳେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ; ଏହି ଆସନର ପାଦ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କ ଶାସନ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ସାତ ତଳପାତାଳ, ନିତମ୍ଭ ଭୂମି, ସାତ ସାଗର ଆପଣଙ୍କ ପୋଷାକ, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ। ହେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଆକାଶ ଆପଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ନାଭିରେ ଆକାଶ, ବାୟୁ ଆପଣଙ୍କ ନାସିକାରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ଆପଣଙ୍କ କେଶ ନୀଳ କମଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ। ତାରା ଗ୍ରହ ଓ ଆକାଶ ଆପଣଙ୍କ ଗଳାର ଅଳଙ୍କାର; ଏମିତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କିପରି ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?” “ଯେଉଁ କୌଣସି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁ କିଛି ଶୁଣାଯାଇଛି କିମ୍ବା ପଢ଼ାଯାଇଛି, ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଇଛି, ହେ ଭଗବାନ, ଏହାକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ହେ ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ; ଯେଉଁଠି ଏହା ପଢ଼ାଯାଏ କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଏ, ଯଦିଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ, କିମ୍ବା ଯଦି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।” ଏହିପରି ଅଜେୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା ଓ ସ୍ତୁତି କରି ସେମାନେ ବିନୟ ସହ ମଣ୍ଡପରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ—“ହେ ଭଗବାନ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଦଧୀଚି ନାମକ, ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ନିୟମିତ, ଯିଏ ଏପରି ଆଗରୁ ମୋର ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ଅଜେୟ ଥିଲେ, ଶଂକରଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ; ସେ ମୋତେ ଅପମାନ ସହ ଦକ୍ଷିଣ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ସଭାରେ ଆଘାତ କଲେ। ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ମୋତେ ଆଘାତ କରି, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତଠାରେ ଘୋଷଣା କଲେ—‘ମୁଁ କାହାକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ।’ ହେ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଜିତିବି; ଆପଣ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କରନ୍ତୁ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।” ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅଜେୟତା ଜାଣି, ହରି ମହେଶଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏପରି ସ୍ମରଣ କରି, ହରି କହିଲେ—“ହେ ରାଜା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତ୍ରିଷ୍ଣାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଠାରୁ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ। ବିଶେଷ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ନିର୍ଭୟ ଥାନ୍ତି, ଏହି ଲୋକର ନିମ୍ନତମ ଲୋକମଧ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ, ତେବେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ବିଷୟରେ କଣ କହିବି? ତେଣୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଜିତିପାରିବ ନାହାଁ; ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାପ ପାଇଁ କ୍ଷୁଦ୍ର କ୍ଷତି ଦେବି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ। ତାଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ମୋତେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଡକ୍ଷଯଜ୍ଞରେ ବିନାଶ ପାଇବେ, ପୁନର୍ବାର ଉଦୟ ହେବ। ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଦଧୀଚି ଉପରେ ଜୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବି।” ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, କ୍ଷୁପ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ “ଏମିତି ହେଉ” ବୋଲି କହି, ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଥିବା, ଦଧୀଚି ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପ୍ରଣାମ କରି, ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ ଭାବେ କଥା କହିଲେ—“ହେ ଦଧୀଚି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାମୁନି, ସଦା ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲିନ୍ନ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏକ ଵର ଚାହେଁ; ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ଵର ଦେଉ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ଦଧୀଚି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଜାଣିଛି ଆପଣ କ’ଣ ଚାହାନ୍ତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରେ ନାହିଁ। ଆପଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଆସିଛନ୍ତି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ; ଆପଣ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ବର୍ତ୍ତମାନ; ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ଜାଣିଛି। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ହେ ଧୃଢ଼; ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଷୁପ ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି, ହେ ମଧୁସୂଦନ। ମୁଁ ଜାଣିଛି ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି, ଏହି ଭକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ଉଚିତ। ଯଦି ମୋତେ, ଯିଏ ସଦା ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲିନ୍ନ, କିଛି ଭୟ ରହିଥାଏ, ତେବେ ଆପଣ ମୋତେ ସତ୍ୟ ସହିତ କହନ୍ତୁ, ହେ କମଳନୟନ, ଵରଦାତା।