ଏହି ଗାଥାରେ, ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ—ଏହି ବିଶ୍ୱର ମହାତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭେଦ ଓ ବିଶେଷତାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ପିତୃସ୍ୱରୂପ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କର ପିତା । ସେଇ ଭଗବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପିତା, ତେଣୁ ସେ ଉପଜୀବନର ବୃଦ୍ଧିଦାତା । ଏହି ଅମର ଦେବ, ରୁଦ୍ର, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ । ପାଠ, ଯୋଗ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥାଉ; ଏହି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଭବ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ମୃତ୍ୟୁର ପାଶରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ । ଯେହেতୁ ସେଇ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁକୁ ଦେଉଛନ୍ତି, ଏକ ଶଶା ତାହାର ଡାଣ୍ଡରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ପରି, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ରୁଦ୍ଧିର ମନ୍ତ୍ର ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି । ଏହି ପ୍ରକାର ଜପ, ଅର୍ପଣ ଓ ସଂସ୍କାର କରି, ଦିନ ଓ ରାତି ଲିଙ୍ଗର ସାମ୍ନାରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏହି ଜଳ ପାନ କଲେ, ମୃତ୍ୟୁର କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ, ଓ ଦ୍ୱିଜ । ଏହି ବଚନ ଶୁଣି, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ହୀରକ ପରି ଦୃଢତା, ଅଜୟତା ଓ ଅଜନ୍ତ୍ରଣ ଲାଭ କଲେ । ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜି, ମହାନ ଦଧୀଚି ଋଷି ଅପୂର୍ବ ଦୃଢତା ଓ ଅଜୟତା ଲାଭ କଲେ । ତା’ପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡର ତଳେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷୁପ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ । ତଥାପି, ସେଇ ବଜ୍ର ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ହୀରକ-ଦୃଢ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ଦଧୀଚିଙ୍କ ଏହି ଅଜୟତା ଓ ଅଜନ୍ତ୍ରଣ ଦେଖି, କ୍ଷୁପ ଏବେ ହରି ମୁକୁନ୍ଦ, କମଳନୟନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ । ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ, ଶ୍ରୀ ଓ ଭୂମି ସହିତ ପୁରୁଷୋत्तମ ଦେବତା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ମୁକୁଟଧାରୀ, ପଦ୍ମଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଦେବ-ଦାନବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ । ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ଷୁପ ଚୟିତ ବାଣୀରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଶିର ନମାଇ କହିଲେ—“ତୁମେ ଆଦି, ଅନନ୍ତ; ତୁମେ ମୂଳ, ହେ ଜନାର୍ଦନ । ତୁମେ ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶାସକ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱ ରୂପ, ପ୍ରପିତାମହ । ତୁମେ ପ୍ରଥମ ସତ୍ୟ, ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ପରମ ଆତ୍ମା, ପରମ ଧାମ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ଭୂମିଙ୍କ ନାଥ, ସ୍ୱାମୀ । ତୁମ ରୋଷରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ; ତୁମ କୃପାରେ ବ୍ରହ୍ମା ରଜୋଗୁଣରେ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି । ତୁମ ଦୟାରେ ବିଷ୍ଣୁ ସୁଦ୍ଧ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ; ହେ ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱ ରୂପ, କାଳ ଦେହ । ମହାଭୂତ, ସୂକ୍ଷ୍ମଭୂତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସମସ୍ତ ତୁମେ ସ୍ଥାପିତ କରିଛ; ହେ ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ମହାନାଥ । ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ପ୍ରପିତାମହ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଦୟା କର, ଦେବନାଥ, ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦୟା କର । ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ହେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଶୌରି, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଭାହୁବଳୀ ଭାସୁଦେବ । ହେ ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ । ତୁମର ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ଅପ୍ରକାଶିତ; ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସହସ୍ର ଫଣୀ, ଅନ୍ଧକାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଭୂମିଧାରୀ ଅନନ୍ତ ଅଛନ୍ତି । ତଳେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଅଛି; ଏହି ସିଂହାସନର ପାଦ ହେଉଛି ତୁମ ଶାସନ । ସପ୍ତ ପାତାଳ ତୁମ ପାଦ, ପୃଥିବୀ ତୁମ କଟି, ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ତୁମ ବସ୍ତ୍ର, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ବାହୁ । ଆକାଶ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ, ନାଭି ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ବାୟୁ ତୁମ ନାସାପୁଟ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି, କମଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ତୁମ କେଶ । ତାରା ଗ୍ରହ ଓ ଆକାଶ ତୁମ ଗଳା ଭୂଷଣ; ଏପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି? ଯେ କିଛି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କରାଯାଇଛି, ଶୁଣାଯାଇଛି କିମ୍ବା ପଢ଼ାଯାଇଛି, ଯଦି କିଛି ଅସୁଦ୍ଧ ଅଛି, ହେ ନାରାୟଣ, ଦୟାକରି ମାନ୍ୟ କର । ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ; ଯିଏ ଏହା ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଯଦି ଅଳ୍ପ କଥା ମଧ୍ୟ ହେଉ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ଏପରି ଭାବେ ଅଜୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜି ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ସେମାନେ ଭୟ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଶିର ନମାଇ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦଧୀଚି ନାମକ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସଂଯମୀ, ପୂର୍ବରୁ ମୋ ସୁହୃଦ । ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଜୟ, ଶଙ୍କର ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏବଂ ସଭାରେ ଅପମାନ ସହିତ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ବାମ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ । ହେ ଦେବନାଥ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ମୋତେ ଆଘାତ କରି, ଅହଂକାରରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୁହିଲେ—‘ମୁଁ କାହାକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ’ । ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ; ତୁମେ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର । ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅଜୟତା ଜାଣି, ହରି ମହେଶଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ତା’ପରେ ହରି କହିଲେ—‘ହେ ରାଜା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭୋକରୁ ଜନ୍ମିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ । ବିଶେଷକରି ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ସବୁଠାରେ ନିର୍ଭୟ; ଦଧୀଚିଙ୍କ କଥା ତ ଅନ୍ୟ । ତେଣୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେବ ନାହାଁ; ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦେଇବି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ । ତାଙ୍କ ଶାପରେ, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ମୋ ଓ ଦେବମାନଙ୍କର ବିନାଶ ହେବ, ପରେ ପୁନଃ ଉଦୟ ହେବ ।