ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାନ୍ୟ, ଦଧୀଚି, ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଅତିବିପଦ ସମୟରେ ସେ ଭାର୍ଗବ ମୁନିଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୟା ହେଲା, ଯିଏ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଆହତ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା କରିଲେ। ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାର୍ଗବ ମୁନି ଆସି, ଦଧୀଚିଙ୍କ ଦେହକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୈବୀ କୃପା ଦ୍ୱାରା, ଦଧୀଚି ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଉମାଙ୍କ ପତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜିତ, ସେଇ ନିର୍ମଳ ଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଦୟାରେ ଅଜୟ ଶରୀର ମିଳିଲା। ଦଧୀଚି କହିଲେ, "ଏହି ପୁନରୁତ୍ଥାନ ମୋତେ ଶିବଙ୍କ କୃପାରୁ ମିଳିଛି। ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ କେବେ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ପୁନର୍ଜୀବନ ମନ୍ତ୍ର ଶିବଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ପ୍ରାପ୍ତ।" ସେ କହିଲେ, "ଆମେ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପୂଜିବା, ଯିଏ ତିନି ଜଗତଙ୍କ ପିତା, ତିନି ଗୁଣର ମହାଶ୍ୱାମୀ, ତିନି ତତ୍ତ୍ୱ, ତିନି ଅଗ୍ନି, ତିନି ପ୍ରକୃତି, ତିନି ବେଦର ସ୍ୱାମୀ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ପୌଷ୍ଟିକତାର ବଢ଼ାଇବା। ସମସ୍ତ ଜୀବରେ, ପ୍ରକୃତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଦେବତାମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପାଦାନରେ, ତିନି ଗୁଣରେ, ସେ ବ୍ୟାପିତ। ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ପରି ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଏବଂ ପୌଷ୍ଟିକତା ହେଉଛି ମନୁଷ୍ୟର ସ୍ୱଭାବ। ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଋଷିମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା। ଅମୃତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ। ପାଠ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା। ଏହି ସତ୍ୟରେ, ମୃତ୍ୟୁର ପାଶରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଭବ, ତୁମ ଚେଷ୍ଟାରେ।" "ସେଇ ଦେବ, ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେପରି କାକୁଡି ତାର ଗଠିରୁ ଛୁଟିଯାଏ, ଏହି ପୁନର୍ଜୀବନ ମନ୍ତ୍ର ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ପାଇଛି। ଏହିପରି ପାଠ, ଅର୍ପଣ, ଅଭିଷେକ କରି, ଦିନ ରାତି ଏହି ଜଳ ପାନ କଲେ ଓ ଲିଙ୍ଗର ସାମ୍ନାରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଦ୍ୱିଜ, କେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟ ନାହିଁ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦଧୀଚି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ପୂଜି, ଅଜୟତା, ବଜ୍ରସମ ଦୃଢ଼ତା ଓ ଅଜେୟତା ଲାଭ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ଦଧୀଚି ଅପୂର୍ବ ଦୃଢ଼ତା ଓ ଅଜୟ ଦେହ ଲାଭ କଲେ। ପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷୁପ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ବଜ୍ର ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଦେହ ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବଜ୍ରସମ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଜୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଦଧୀଚିଙ୍କ ଏହି ଅଜୟତା ଓ ଅଜେୟତା ଦେଖି, କ୍ଷୁପ ଏବେ ହରି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ, କମଳନୟନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶ୍ରୀ ଓ ଭୂମି ସହିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ମହାପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଘେରି ଆସି, ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, କ୍ଷୁପ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, "ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣ ଆଦି ଓ ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ। ଆପଣ ପୁରୁଷ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଶ୍ୱର ରୂପ। ଆପଣ ପ୍ରମେୟ ସତ୍ୟ, ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ପରମ ଆତ୍ମା, ଶ୍ରୀ ଓ ଭୂମିର ସ୍ୱାମୀ।" "ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦୟାରୁ ବ୍ରହ୍ମା; ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ବିଷ୍ଣୁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ରୂପେ ପ୍ରକଟ। ମହାଭୂତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ - ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଶ୍ରୀମନ୍, ଆପଣ ଜଗତ୍ପତି, ପିତାମହ, ଗୁରୁ; ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣାଗତ, ଭଗବାନ୍।" "ଶଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ଅପ୍ରକାଶ୍ୟ; ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଅନନ୍ତ ଫଣୀ, ଯିଏ ଧରି ରହିଛନ୍ତି ପୃଥିବୀକୁ। ତଳେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ରହିଛି; ଏହି ସିଂହାସନର ପାଦ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ।" "ସାତ ତଳପାତାଳ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ, ପୃଥିବୀ ନିତମ୍ଭ, ସାତ ସମୁଦ୍ର ଆପଣଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ। ଆକାଶ ଆପଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ନାଭି ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ବାୟୁ ନାସିକା, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଖି, କମଳ ଆଦି ଫୁଲ ଚୁଳ। ତାରା ଗ୍ରହ ଓ ଆକାଶ ଆପଣଙ୍କ ଗଳା ଭୂଷଣ। ଏପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କିପରି ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?" "ଭକ୍ତିସହିତ ଯେ କିଛି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ପାଠ କରାଯାଇଛି, ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଯାଇଥାଏ, ମୁଁ ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ।" ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ; ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।