ଶୈଳାଦିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲା—ଦାଧିଚି ମହାତପସ୍ବୀ କିପରି ମହାଦେବଙ୍କଠାରୁ ବଜ୍ର ଭାବକୁ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ? ଏହି କଥା ତୁମେ ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ, ଯେପରିକି ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଛ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏକ ରାଜା କ୍ଷୁପ, ଦାଧିଚି ମୁନିଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଗଢିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିବାଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ? ଏହି ନିମିତ୍ତରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଲା। ରାଜା କ୍ଷୁପ ଆଠ ଦିଗପାଳଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ନିରୃତି, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ସୋମ ଓ ଧନଦା ଭାବରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ପ୍ରଭୁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋତେ କେବେ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ଭାବେ ଗଣାଯାଏ; ତେଣୁ, ମୁଁ ସଂଯତ ଚ୍ୟବନ ଗୋତ୍ରର ଅବତରଣ ଭାବେ ସଦା ଗଣାଯିବି। ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେ ସଦା ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ଶୁନି, ଦାଧିଚି ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଦାଧିଚି, ଚ୍ୟାବନୀ ଓ ଉଗ୍ର—ତିନି ଜଣ ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ଗରିମାମୟ—ଗଛର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ; ଦାଧିଚି ନିଜ ବାମ ମୁଠିରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷୁପ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାଧିଚିକୁ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିରେ କଟିଦେଲେ। ଏହି କ୍ଷୁପ ପୂର୍ବକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭୋକରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ବଜ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏକ କାରଣରେ କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମନୁଷ୍ୟ ହେଇ ଏକ ଶାସକ ଭୂମିକା ନେଲେ; ଏହିପରି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜୟ କଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୂମିରେ ପଡିଲେ; ସେପରି, ଦାଧିଚି ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ, ଦାଧିଚି ଭାର୍ଗବ ମୁନିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତିତ ଦାଧିଚିକୁ ଚିକିତ୍ସା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଭାର୍ଗବ ମୁନି ଦାଧିଚିଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ରୂପରେ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କଲେ। “ହେ ଦାଧିଚି, ଅତି ଶୁଭ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦେବତାମନ୍ଦିର ଦେବତା ଉମାଙ୍କ ସାଥୀ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜିଥିଲେ, ନିର୍ମଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତୁମେ ଅଭେଦ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉତ୍ଥାନ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି।” “ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଏଠାରେ କେବେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଉତ୍ଥାନ ଶିବଙ୍କର, ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମେ କୁହୁଛି। ଆମେ ତ୍ରୟମ୍ବକ ଦେବତା, ତିନି ଲୋକର ପିତା, ତିନି ଭାଗର ପିତା, ତିନି ଗୁଣର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛି। ତିନି ତତ୍ତ୍ୱ, ତିନି ଅଗ୍ନି, ତିନି ରୂପରେ, ତିନି ବେଦରେ, ମହାଦେବ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଓ ପୋଷଣ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜୀବରେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ, ପ୍ରକୃତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ, ଦେବତା ଓ ଜନମାନ୍ଦଳରେ— ଫୁଲରେ, ଗନ୍ଧ ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଗନ୍ଧମୟ; ଏବଂ ପୋଷଣ ମନୁଷ୍ୟର ନିଜ ଧର୍ମ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ବଡ଼ ଠାରୁ ଉପ ବିଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନତାରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମୁନିମାନେର ପିତା; ଏହିପରି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେର ପିତା; ତେଣୁ, ପୋଷଣ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ଅମର ରୁଦ୍ର ଦେବତା କର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରାଯାଏ। ଅଧ୍ୟୟନ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛି; ଏହି ସତ୍ୟରେ, ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ, ହେ ଭବ, ତୁମର ଇଚ୍ଛାରେ। ସେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଟି ଦେଇଥିବାରୁ, କାକୁଡି ଗଛରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ଭଳି, ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉତ୍ଥାନ ମନ୍ତ୍ର ମୁଁ ଶଂକରଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି। ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ, ଅର୍ପଣ, ଅଭିଷେକ କରି, ଦିନ ଓ ରାତି ଜଳ ପାନ କରି, ଲିଙ୍ଗ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଦ୍ୱିଜ ମହାନ, ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଶୁନି, ସେ ଶଂକରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ହୀରା ଭଳି ଦୃଢ଼ତା, ଅଭେଦ୍ୟତା ଓ ଅଜୟତା ଲାଭ କଲେ। ଏପରି, ଦେବତାମନ୍ଦିର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜି, ଦାଧିଚି ମୁନି ଅଭେଦ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୀରା ଭଳି ଦୃଢ଼ ଶରୀର ଲାଭ କଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ତଳରେ ଆଘାତ କଲେ; କ୍ଷୁପ ଦାଧିଚିଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛାତି ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ବଜ୍ର ଦାଧିଚିଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଦାଧିଚିଙ୍କ ଶରୀର ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ହୀରା ଭଳି ଦୃଢ଼ତାରେ ବନ୍ଧିତ ଥିଲା। ଦାଧିଚିଙ୍କ ଅଭେଦ୍ୟତା ଓ ଅଜୟତା ଦେଖି, କ୍ଷୁପ ପରେ ହରି ମୁକୁନ୍ଦ, ଶ୍ରୀ ଲୋଟସ ଚକ୍ଷୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କ ପୂଜା ଫଳରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଦେବ, ଶ୍ରୀ ଓ ଭୂମି ସହିତ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରି, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ, ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ। ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜୀ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ; ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ସେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ ବନ୍ଦନା କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଆରମ୍ଭ, ଅନ୍ତ, ଉତ୍ପତ୍ତି; ହେ ଜନାର୍ଦନ, ତୁମେ ସବୁ ରୂପରେ ଅଛ। ତୁମେ ପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ ପ୍ରଭୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଶାସକ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ପିତାମହ। ତୁମେ ପ୍ରାକ୍ ତତ୍ତ୍ୱ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଲୋକ, ଶ୍ରୀପତି, ଭୂପତି, ମହାପ୍ରଭୁ। ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଆପି; ତୁମର କୃପାରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତୁମର କୃପାରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ପବିତ୍ରତାରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ; ହେ ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ସମୟର ଅବତାର। ମହାତତ୍ତ୍ୱ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମସ୍ତ ତୁମେ ସ୍ଥାପିତ କରିଛ; ହେ ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ମହାପ୍ରଭୁ। ହେ ମହାଦେବ, ଜଗତ୍ ପ୍ରଭୁ, ପିତାମହ, ବିଶ୍ୱର ଶିକ୍ଷକ, କୃପା କର, ଦେବତାମନ୍ଦିର ପ୍ରଭୁ, କୃପା କର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ।