ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଜଙ୍ଗଲରେ ବସୁଥିବା ମହାର୍ଷିମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଭକ୍ତି ଓ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେମାନେ ନିଜ ପୁଅ, ପରିବାର, ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମିଳି ମିଶି ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ହାତ ଯୋଡି ଗଲେ । ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବଦେବ ମହାଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇପାରନ୍ତି—ଏହି ଦର୍ଶନ ଅଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ । ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହେଉଥାଏ । ତା’ପରେ ସେମାନେ ଅପାର ତେଜର ମାଳିକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଉପାସନା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ବିଭିନ୍ନ ପୂଜାବେଦୀ, ପାହାଡ଼ ଗୁହା, ନିର୍ଜନ ଓ ଶୁଭ୍ର ନଦୀତୀର ଓ ବାଲୁକା ଚରେ ସେମାନେ ଉପାସନା କରିଥିଲେ । କେହି ଚମତ୍କାର ଶୈବଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, କେହି ଅଳ୍ପ ପାଣି ଥିବା ସ୍ଥଳରେ, କେହି ଦର୍ଭା ଉପରେ ବସି, କେହି ତାଙ୍କ ପାଦଯୁଗଳ ଆଙ୍ଗୁଠି ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ । କେହି କାଠର ଭାଣ୍ଡ ଉପରେ ବସି, କେହି ପାଥର ଉପରେ ବସିଥିଲେ; କେହି ବୀରାସନ ନେଇଥିଲେ, ଆଉ କେହି ମୃଗ ଭଳି ଚରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ଏପରି ମହାତ୍ମାମାନେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟା ଓ ଉପାସନାରେ ଲିନ ରହିଲେ । ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲାପରେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ କୃପାବାନ୍ ହୋଇ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅପୂର୍ବ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହ ଭସ୍ମ ଓ ଧୂଳିରେ ଲିପ୍ତ, ନଗ୍ନ ଓ ଅସାଧାରଣ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶଳା, ଲାଲ ଓ ପିତା କଣ୍ଟକ ଦୃଷ୍ଟି, କେବେ ଭୟାନକ ହସ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଗାଇଁଥିଲେ; କେବେ ରସମୟ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେବେ ଘୋର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲେ । ଏପରି ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭଗବାନ ତାହାଁପରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ମୁନିମାନେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରିଲେ । ଜଳ, ବିଭିନ୍ନ ମାଳା, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ନିଜ ଜନ, ପରିବାର, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ଧନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବଦେବ, ଆମେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଯେଉଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ବାଚା, ସେସବୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ, ଗୁପ୍ତ ଓ ଗମ୍ଭୀର ।" "ହେ ହର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଗତି ଅବୁଧିଗମ୍ୟ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ବା ପ୍ରସ୍ଥାନ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ । ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ମହାଦେବ, ଆପଣ କିଏ ତାହା ଆପଣେ; ଦେବଦେବ, ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ଭବ, ଶିଵ, ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଓ ଆଧାର, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ନମସ୍କାର ।" "ବିନାଶକର୍ତ୍ତା, ବାବ୍ରୁ, ଅବିନାଶୀ ଓ ବିନାଶୀ, ଗଙ୍ଗାଧର, ଆଧାର, ଗୁଣମୟ, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, କାମେଶ୍ୱର, ଅଗ୍ନି, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ଶଙ୍କର, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ, ଗଣନାଥ, ଦଣ୍ଡଧରୀ, କାଳ, ପାଶଧରୀ, ଶତଜିହ୍ବା ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ, ଚରାଚରକୁ ନମସ୍କାର ।" "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଆପଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ନାଶ କରନ୍ତି; ଆପଣ ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ । ଏହି ଜଗତରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରେ ଯାହା କରେ, ସେସବୁ ଆପଣଙ୍କର ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ ।" ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଏହି ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା ସହିତ ଆଗକୁ ଆସି ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ଆମେ ପୂର୍ବବତ୍ ଆପଣଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ।" ତେବେ ଭଗବାନ ଶଙ୍କର, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ତ୍ରୟମ୍ବକ ରୂପରେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ । ଏହି ଦର୍ଶନ ପାଇ ସେମାନେ ପୁନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, "ସଦା ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ମୁଖବନ୍ତି, ନିରାକାର, ସୁନ୍ଦର, ବିଶ୍ୱରୂପ, ଝଙ୍କାର ଅଳଙ୍କାରବନ୍ତି, ରୁଦ୍ର, ସ୍ୱାହାମୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।" "ସମସ୍ତେ ଯାହାଙ୍କୁ ନମନ କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନମନ କରନ୍ତି; ନୀଳଚୂଡ଼ ଓ ନୀଳକଣ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ନୀଳକଣ୍ଠ, ଭସ୍ମାଙ୍ଗ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟେ ବାବ୍ରୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ସାଂଖ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ପୁରୁଷ ବୋଲନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ମହାମେରୁ, ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟେ ଚନ୍ଦ୍ର ।" "ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟେ ଵଶିଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟେ ଵାସବ, ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟେ ଓଁକାର, ସାମଗୀତିକ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାମନ୍ । ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଘରୋଇ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ; ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଅଛି କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବ, ସେସବୁରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଛୁ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା କହିଥିଲେ ।" "କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଶୋକ, ମଦ—ଏହି ସମସ୍ତ ଅଭିଲାଷା ବୁଝିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କରନ୍ତୁ ।" "ମହାପ୍ରଳୟ ସମୟରେ, ଆପଣ ନିଜକୁ ସଂହତ କରି, ମାଥାରେ ହାତ ଦେଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ସେଇ ଅଗ୍ନିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜ୍ୱାଳାରେ ବେଢ଼ି ଗଲା; ଏହିପରି ଅନେକ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମୋହ, ମାୟା, ବିପଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କରନ୍ତି ।" ଏହିପରି ଭାବରେ ମୁନିମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦୂର୍ବୋଧ ଗୁଣ, ଶକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଅପାର ରୂପରେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଦୟା ଓ ଦର୍ଶନ ଅଭିଲାଷା କଲେ ।