ଏହି ଗଂଭୀର କଥାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଏକ ମହାନ ଋଷିଙ୍କର ପବିତ୍ର ଉପାଖ୍ୟାନ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ଶ୍ୱେତ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷି, ଯାହାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ବସି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇ ବନ୍ଦନା କରୁଥିଲେ । ସେ ରୁଦ୍ରାଧ୍ୟାୟରେ “ନମସ୍” ଆରମ୍ଭ କରି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ କାଳ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବାର ସମୟରେ, ଶ୍ୱେତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । କାଳ ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ନେବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଦେଖି ଶ୍ୱେତ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ସେ ଦିବ୍ୟ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ଯିଏ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ ପୋଷଣ ବଢ଼ାନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ, କାଳ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭୟ, ହସି କହିଲେ, “ମୃତ୍ୟୁ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଁ, ମୋତେ କ’ଣ କରିପାରିବ?” କାଳ ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି କ୍ରିୟାରେ କ’ଣ ଫଳ ମିଳିବ? ରୁଦ୍ର, ବ୍ଲେସ୍ଡ ଲର୍ଡ, ବିଷ୍ଣୁ, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଏବେ ନେବାକୁ ଆସିଛି, ତୁମର ଆୟୁଷ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି ।” ଭୟରବଙ୍କ ଏହି ଧର୍ମମିଶ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି ଚିତ୍କାର କଲେ, “ହା ରୁଦ୍ର! ରୁଦ୍ର! ରୁଦ୍ର!” ଶ୍ୱେତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, କାଳକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା, ଶୋକ ଓ ଅସ୍ତିରତାରେ ଭରିଗଲେ । ସେ କହିଲେ, “କାଳ, ଯଦି ବୃଷଧ୍ୱଜ ଲର୍ଡ ଉପସ୍ଥିତ, ତୁମେ କ’ଣ କରିପାରିବ? ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ଶଙ୍କର, ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ସ ଅଛନ୍ତି । ମୋ ଭଳି ମହାତ୍ମା ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଭୟ କ’ଣ ଉପଯୋଗୀ? ତୁମେ ଯେପରି ଆସିଛ, ଏପରି ଯାଅ ।” ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରୂଷ୍ଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କାଳ, ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବା ପୂର୍ବରୁ ବଡ଼ ସିଂହ ଦହାଡ଼ କଲେ, ହାତ ତାଳି ଦେଲେ । ସେ ଏହି ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବା ପରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଛି, ଶ୍ୱେତକୁ ଆଜି ଯମଙ୍କ ନିବାସକୁ ନେବି । ତୁମର ରୁଦ୍ର କ’ଣ କରିଛି? ତୁମର ଭକ୍ତି, ପୂଜା, ଏବଂ ଫଳ କ’ଣ? ମୁଁ କାଳ, ମୋର ଭୟ କ’ଣ? ତୁମେ ମୋରେ ବାନ୍ଧିଛ । ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ତୁମର ରୁଦ୍ର, ମହାଦେବ, ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜା କରିବେ?” ଏବେ ସଦାଶିବ ନିଜେ ହସି ଆସିଲେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ, ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ, ହରାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ । ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଶିବ, ଅମ୍ବିକା, ନନ୍ଦିନ୍, ଏବଂ ଗଣପତିମାନେ ସହ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ଶିବ ତୁରନ୍ତ ଜୀବନ ଦେଲେ, ଭୟରେ ଭବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ୱେତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କାଳ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲେ । ଶିବ ଦହାଡ଼ କରି, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ କାଳ (ମୃତ୍ୟୁ) ବିନାଶ ହେଲେ । ଦେବତାମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଶୋକ କରିଲେ, ଅମ୍ବିକା ଓ ଉମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ମହାନ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ । ଆକାଶର ଜୀବମାନେ ଭବ ଋଷିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶୀତଳ, ଭଲ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ । ମୃତ୍ୟୁ ବିନାଶ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ର ପୁତ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ, ଅବିନାଶୀ ଶିବ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ମୃତ୍ୟୁ ବିନାଶ ହେଇଥିବା ଦେଖି, ଶିଶୁମନ ଭଳି, ବିନାଶ ହୋଇଥିବା କାଳ କହିଲେ, “ଦୟା କର,” ମହେଶ୍ୱର, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଗଣପତିଙ୍କୁ । ଶିବ ଦୟା ଦେଇ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଲେ; ମୃତ୍ୟୁର ନିହିତ ଶରୀର ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ଏହା କରିଦେଲେ । ଏହିପରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କର; ତିନି ଶିବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଓ ଭୋଗ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଅଧିକ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଭବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଦିଅ, ତୁମେ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା । ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣରେ, ବ୍ରହ୍ମଣବାଦୀମାନେ କହିଲେ, “ଦେବତାଙ୍କ ଲର୍ଡ, ଧନୁ ଧାରୀ ରୁଦ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଆସୁ ।” “କେଉଁ ତପ, କିମ୍ବା କେଉଁ ଯଜ୍ଞ, କିମ୍ବା କେଉଁ ବ୍ରତରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ବ୍ଲେସ୍ଡ ଲର୍ଡଙ୍କ ଭକ୍ତି ହେବାର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି?” “ଦାନ, ତପ, ଜ୍ଞାନ, ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, ବ୍ରତ, ବେଦ, ଯୋଗଶାସ୍ତ୍ର, ନିୟମ—ଏହି କିଛି ଦ୍ୱାରା ନୁହଁ । ଶିବ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କେବଳ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ଆସେ ।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ, ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହ ଥକି ଗଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ଏହିପରି, ପାଶୁପତ ଭକ୍ତି ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥରେ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଋଷିଙ୍କୁ ଜୟ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ବିଜୟ ଦେଇଥାଏ । ପୁରାତନ କାଳରେ ଦଧିଚି ଭକ୍ତିରେ ହରି, ଅମରତ୍ୱର ଲର୍ଡକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲେ ।