ଭଲ୍ଲବୀ, ମଧୁପିଙ୍ଗ, ଶ୍ୱେତକେତୁ ଓ କୁଶ—ଏହି ଚାରିଜଣ ମହେଶ୍ୱର ଯୋଗକୁ ଅଭିଗମନ କରି, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେବେ। ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହେଇ, ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ଏହିପରି, ଏକୋଇଶ ଯୁଗ ଚକ୍ରରେ, ଯେତେବେଳେ ତ୍ରିଣବିନ୍ଦୁ ନାମକ ଋଷି ଆସିବେ, ସେ ସମୟରେ ବ୍ୟାସ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ୱେତ ନାମରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶରୀର ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନିପୁତ୍ର ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବି। ସେଥିରେ, ମୁଁ ବୟସ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ ବାସ କରିବି। ସେଠାରେ ମୋର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉପବାସୀ ତପସ୍ବୀ ହେବେ—ଉଶିକ, ବୃହଦଶ୍ୱ, ଦେୱଳ ଓ କବିର। ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର ଯୋଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯିବେ। ଚବିଶ ଯୁଗ ଚକ୍ରରେ ବ୍ୟାସ ରିକ୍ଷ ହେବାବେଳେ, କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ମୁଁ ଶୂଳୀ ନାମକ ମହାୟୋଗୀ ଭାବେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ଦେବମାନ୍ୟ ହେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେବି। ସେଠାରେ ମୋର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଶାଳିହୋତ୍ର, ଅଗ୍ନିବେଶ, ଯୁବନାଶ୍ୱ ଓ ଶରଦ୍ୱସା ଭଲ ତପସ୍ବୀ ହେବେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଥରେ ଚାଲି ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ପଚିଶ ଯୁଗ ଚକ୍ରରେ ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟାସ ଶକ୍ତି ନାମକ ଵଶିଷ୍ଠ ହେବେ, ମୁଁ ଦଣ୍ଡି ନାମକ ତପସ୍ବୀ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବି। ସେଠାରେ ମୋର ପୁଅମାନେ ଚାଗଳ, କୁଣ୍ଡକର୍ଣ୍ଣ, କୁଭଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରବାହକ ତପସ୍ବୀ ହେବେ। ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱର ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ଅମରତ୍ୱକୁ ଯିବେ। ଛବିଶ ଯୁଗ ଚକ୍ରରେ ବ୍ୟାସ ପରାଶର ହେବାବେଳେ, ମୁଁ ସହିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ଭଦ୍ରବତ ନଗରରେ, କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବି। ସେଠାରେ ମୋର ପୁଅମାନେ ଉଲୂକ, ବିଦ୍ୟୁତ, ଶମ୍ବୂକ ଓ ଅଶ୍ୱଲାୟନ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେବେ। ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱର ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯିବେ। ସତାଇଶ ଯୁଗ ଚକ୍ରରେ ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟାସ ଜାଟୁକର୍ଣ୍ଣ ହେବେ, ମୁଁ ସୋମଶର୍ମା ନାମରେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବି। ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାସ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଠାରେ ମୋର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅକ୍ଷପାଦ, କୁମାର, ଉଲୂକ ଓ ବତ୍ସ ଯୋଗସମ୍ପନ୍ନ ତପସ୍ବୀ ହେବେ। ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱର ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯିବେ। ଅଠାଇଶ ଯୁଗ ଚକ୍ରରେ, ପରାଶର ପୁତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ, ବ୍ୟାସ ଦ୍ୱାଇପାୟନ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ। ସେଥିରେ, ଷଷ୍ଠାଂଶ ଭାଗରେ କୃଷ୍ଣ, ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଯାଦବମାନ୍ୟ, ବସୁଦେବ ହେବେ। ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରୂପେ ଆସିବି, ଏହି ଲୋକକୁ ଚମତ୍କୃତ କରିବା ପାଇଁ। ଶ୍ମଶାନରେ ତ୍ୟକ୍ତ ଦେହ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୁଁ ଯୋଗବଳରେ ସେ ଦେହକୁ ଅଭିଷ୍ଠିତ କରିବି। ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ଶୁଭ ମେରୁ ଗୁହାରେ ତୁମେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ମୁଁ ଲକୁଳି ନାମରେ ବ୍ରହ୍ମଣ ହେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେବି। ଏହି ଦେହାବତାର ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେବ; ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଧରାଉପରି ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ସେଠାରେ ମୋର ପୁଅମାନେ କୁଶିକ, ଗର୍ଗ, ମିତ୍ର ଓ କୌରୁଷ୍ୟ ତପସ୍ବୀ ହେବେ। ସେମାନେ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠ, ବେଦଜ୍ଞ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଚ୍ଚ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ହେବେ। ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହି ପାଶୁପତ ତପସ୍ବୀମାନେ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲେପି, ସଦା ଲିଙ୍ଗାରାଧନାରେ ଲୀନ, ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗରେ ଦୃଢ, ଧ୍ୟାନରେ ଅବିଚଳ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବେ। ଏହି ପାଶୁପତ ଯୋଗ ଜଗତ ବନ୍ଧନ କାଟିବା, ଜ୍ଞାନ ପଥକୁ ଉଜାଗର କରିବା ଓ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ। ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନର ଅନେକ ପଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ବିନା କୌଣସିଠାରେ ମୋକ୍ଷ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଜନେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଛାଡ଼ି ତପସ୍ୟା କରେ, ସେ ମୁକ୍ତ ଫଳ ପରି ଗଣ୍ୟ। ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ଯଦି କେହି ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ନିୟମପୂର୍ବକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ସାଂଖ୍ୟ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚରାତ୍ର ମାର୍ଗରେ ଏପରି ଫଳ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ, ମୁଁ ମନୁଠାରୁ କୃଷ୍ଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଠାଇଶ ଯୁଗ ଅବତାରର ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାଇପାୟନ ଆସିବା ସମୟରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଭାଗର ବିଭାଜନ ଧର୍ମର ଚିହ୍ନ ହେବ। ଏପରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅବତାରର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ଚୟନିତ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପୁନି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ବିଷ୍ଣୁ ମୟ। କୌଣସି ଅନ୍ୟ ପଥ ବିଷ୍ଣୁ ସମ ପ୍ରସ୍ତାବିତ ହୁଏନାହିଁ, ଏହି କଥା ବେଦ ନିତ୍ୟ ଗାଉଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ସେଇ ଦେବଦେବ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମ ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠ, ସଦା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବ କିପରି ପ୍ରଭୁ ହେଲେ?" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।