लिङ्गपुराणम्

सद्भाववचनं ब्रूहि पद्मादवतर प्रभो स त्वं च नो महायोगी त्वमीड्यः प्रणवात्मकः

'कल्याणाची वचने बोल, प्रभो, कमळातून खाली ये; तूच आमचा महान योगी, स्तुत्य आणि प्रणवाचा मूळस्वरूप आहेस.'

अद्यप्रभृति सर्वेशः श्वेतोष्णीषविभूषितः पद्मयोनिरिति ह्येवं ख्यातो नाम्ना भविष्यसि

आजपासून, सर्वांचा प्रभू, पांढऱ्या फेट्याने शोभलेला, 'पद्मयोनि' या नावाने प्रसिद्ध होशील.

पुत्रो मे त्वं भव ब्रह्मन् सप्तलोकाधिपः प्रभो ततः स भगवान्देवो वरं दत्त्वा किरीटिने

'माझा पुत्र हो, ब्रह्मन्, सप्तलोकांचा अधिपती प्रभो.' मग, किरीटधारीला वर देऊन, तो भगवंत—

एवं भवतु चेत्युक्त्वा प्रीतात्मा गतमत्सरः प्रत्यासन्नम् अथायान्तं बालार्काभं महाननम्

'तसेच होवो' असे म्हणून, आनंदी आणि द्वेषरहित मनाने, त्याने जवळ येणाऱ्या, बालसूर्यासारख्या तेजस्वी मुख असणाऱ्याला पाहिले.

भवमत्यद्भुतं दृष्ट्वा नारायणमथाब्रवीत् अप्रमेयो महावक्त्रो दंष्ट्री ध्वस्तशिरोरुहः

तो अद्भुत रूप पाहून, नारायण म्हणाले: 'अमाप, मोठ्या तोंडाचा, दात असलेला, डोक्यावरील केस उडालेला—'

दशबाहुस्त्रिशूलाङ्को नयनैर्विश्वतः स्थितः लोकप्रभुः स्वयं साक्षाद् विकृतो मुञ्जमेखली

दहा हातांचा, त्रिशूळाचा चिन्ह असलेला, सर्व बाजूंनी डोळे असलेला, स्वतः लोकांचा स्वामी, विकृत आणि मुंजेची मेखलाधारी—

मेण्ढ्रेणोर्ध्वेन महता नर्दमानो ऽतिभैरवम् कः खल्वेष पुमान् विष्णो तेजोराशिर् महाद्युतिः

मोठ्या उभ्या लिंगासह, अतिशय भीषण गर्जना करणारा, हे विष्णू, हा तेजाचा महासागर, हा तेजस्वी पुरुष कोण आहे?

व्याप्य सर्वा दिशो द्यां च इत एवाभिवर्तते तेनैवमुक्तो भगवान् विष्णुर्ब्रह्माणमब्रवीत्

सर्व दिशा आणि आकाश व्यापून, तो आता तिकडून पुढे येतो आहे; असे ऐकून, भगवंत विष्णूने ब्रह्माला सांगितले:

पद्भ्यां तलनिपातेन यस्य विक्रमतो ऽर्णवे वेगेन महताकाशे ऽप्युत्थिताश् च जलशयाः

ज्याच्या पावलांनी, समुद्रावर पाय ठेवताना, त्याच्या वेगाने पाणी मोठ्या आकाशातही उचलले जाते—

स्थूलाद्भिर् विश्वतो ऽत्यर्थं सिच्यसे पद्मसंभव घ्राणजेन च वातेन कम्प्यमानं त्वया सह

स्थूल पंचमहाभूतांपासून, हे कमलातून जन्मलेल्या, तू सर्व दिशांना भरभरून पसरतोस; आणि तुझ्याबरोबर, वासाच्या ज्ञानेंद्रियातून येणारा वारा सुद्धा सगळं हलवतो.

दोधूयते महापद्मं स्वच्छन्दं मम नाभिजम् समागतो भवानीशो ह्य् अनादिश्चान्तकृत्प्रभुः

माझ्या नाभीतून आपोआप उमललेल्या त्या महाकमलाला हलवले जाते; तेव्हा भव आणि अनादी, सर्वांचा अंत करणारा प्रभू तेथे येतो.

भवानहं च स्तोत्रेण उपतिष्ठाव गोध्वजम् ततः क्रुद्धो ऽम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा प्रोवाच केशवम्

भव आणि मी दोघेही, भक्तिपूर्वक स्तोत्रांनी वृषध्वजाजवळ गेलो; तेव्हा ब्रह्मा, कमलासारख्या डोळ्यांच्या केशवावर रागावून बोलला.

भवान्न नूनमात्मानं वेत्ति लोकप्रभुं विभुम् ब्रह्माणं लोककर्तारं मां न वेत्सि सनातनम्

तू स्वतःलाच, या विश्वाचा स्वामी, सर्वव्यापी, ओळखत नाहीस; आणि मला, ब्रह्मा, या सृष्टीच्या सनातन कर्त्याला, सुद्धा ओळखत नाहीस.

को ह्यसौ शङ्करो नाम आवयोर्व्यतिरिच्यते तस्य तत्क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा हरिरभाषत

आपल्याहून श्रेष्ठ असा हा शंकर कोण आहे? ब्रह्मेच्या त्या रागातून आलेल्या शब्द ऐकून, हरि बोलला.

मा मैवं वद कल्याण परिवादं महात्मनः महायोगेन्धनो धर्मो दुराधर्षो वरप्रदः

हे कल्याणकारी, असे बोलू नकोस; त्या महात्म्याचा अपमान करू नकोस. तो महान योगी, धर्माचा अधिपती, जिंकता न येणारा आणि वर देणारा आहे.

हेतुरस्याथ जगतः पुराणपुरुषो ऽव्ययः बीजी खल्वेष बीजानां ज्योतिरेकः प्रकाशते

तो या जगाचा कारण आहे, तोच प्राचीन आणि अविनाशी पुरुष आहे; तोच सर्व बीजांचा मूळ, एकमेव तेजस्वी प्रकाश आहे.

बालक्रीडनकैर्देवः क्रीडते शङ्करः स्वयम् प्रधानमव्ययो योनिर् अव्यक्तं प्रकृतिस्तमः

शंकर स्वतः बालकासारखा खेळण्याच्या वस्तूंनी खेळतो; तोच अविनाशी प्रधान तत्त्व, गर्भ, अव्यक्त आणि प्रकृतीचा अंधकार आहे.

मम चैतानि नामानि नित्यं प्रसवधर्मिणः यः कः स इति दुःखार्तैर् दृश्यते यतिभिः शिवः

माझी ही नावे नेहमी सृष्टीसाठी कारणीभूत आहेत; तो शिव कोण आहे, हे दुःखाने त्रस्त असलेल्या योगींना दिसते.

एष बीजी भवान्बीजम् अहं योनिः सनातनः स एवमुक्तो विश्वात्मा ब्रह्मा विष्णुमपृच्छत

तो बीज आहे, तू बीजधारक आहेस, मी सनातन योनि आहे; असे ऐकून विश्वात्मा ब्रह्मा विष्णूला विचारतो.

भवान् योनिरहं बीजं कथं बीजी महेश्वरः एतन्मे सूक्ष्ममव्यक्तं संशयं छेत्तुमर्हसि

तू योनि आहेस, मी बीज आहे; मग महेश्वर कसा बीजधारक आहे? माझ्या या सूक्ष्म, अव्यक्त शंकेचे निरसन कर.

ज्ञात्वा च विविधोत्पत्तिं ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः इमं परमसादृश्यं प्रश्नम् अभ्यवदद्धरिः

ब्रह्मदेवाच्या विविध उत्पत्तीचे ज्ञान घेऊन, लोकांचा संचालन करणारा, हरिने हा श्रेष्ठ प्रश्न उत्तरला.

अस्मान्महत्तरं भूतं गुह्यमन्यन्न विद्यते महतः परमं धाम शिवम् अध्यात्मिनां पदम्

या सत्त्वापेक्षा मोठं किंवा गूढ असं दुसरं काही नाही; हेच महानांचं परम स्थान, आणि आत्मज्ञानासाठी शिवाचं निवासस्थान आहे.

द्विविधं चैवमात्मानं प्रविभज्य व्यवस्थितः निष्कलस्तत्र यो ऽव्यक्तः सकलश् च महेश्वरः

असं करून आत्मा दोन प्रकारे विभागून स्थिर आहे; तिथे महेश्वर अव्यक्त, निराकार आणि साकार, दोन्ही स्वरूपात आहे.

यस्य मायाविधिज्ञस्य अगम्यगहनस्य च पुरा लिङ्गोद्भवं बीजं प्रथमं त्वादिसर्गिकम्

जो मायेला ओळखतो आणि ज्याचं स्वरूप अगम्य व गूढ आहे, त्याच्यासाठी सुरुवातीला तुझ्यासारखं लिंगाचं पहिलं बीज प्रकट झालं.

मम योनौ समायुक्तं तद्बीजं कालपर्ययात् हिरण्मयमकूपारे योन्यामण्डमजायत

ते बीज माझ्या योनिशी एकत्र येऊन, काळानुसार, त्या योनिमध्ये सुवर्ण अंड उत्पन्न झालं.

शतानि दश वर्षाणाम् अण्डम् अप्सु प्रतिष्ठितम् अन्ते वर्षसहस्रस्य वायुना तद्द्विधा कृतम्

शंभरशे वर्षं ते अंड पाण्यात स्थिर होतं; हजार वर्षांनंतर वाऱ्याने ते अंड दोन भागांत विभागलं गेलं.

कपालमेकं द्यौर्जज्ञे कपालमपरं क्षितिः उल्बं तस्य महोत्सेधो यो ऽसौ कनकपर्वतः

त्या अंडाचं एक कवच आकाश बनलं, दुसरं कवच पृथ्वी बनलं; त्याचं जाड आवरण, जे मोठ्या उंचीचं आहे, तेच तो सुवर्ण पर्वत आहे.

ततश् च प्रतिसंध्यात्मा देवदेवो वरः प्रभुः हिरण्यगर्भो भगवांस् त्व् अभिजज्ञे चतुर्मुखः

त्या संधीतूनच देवांचा देव, श्रेष्ठ, प्रभू, हिरण्यगर्भ, चार मुखांचा भगवंत जन्मास आला.

आ तारार्केन्दुनक्षत्रं शून्यं लोकमवेक्ष्य च को ऽहमित्यपि च ध्याते कुमारास्ते ऽभवंस्तदा

ताऱ्यांपासून सूर्य, चंद्र, ग्रह, नक्षत्रांपर्यंत सगळं जग रिकामं आहे असं पाहून, 'मी कोण?' असा विचार करत मी, हे कुमारांनो, तेव्हा प्रकट झालो.