लिङ्गपुराणम्

ततो वर्षसहस्रात्तु उपावृत्तस्य मे ऽनघ त्वया मत्सरभावेन मां वशीकर्तुमिच्छता

मग, हजार वर्षांनंतर, हे निष्पापा, तू माझ्यावर मत्सरभाव ठेवून मला जिंकावं म्हणून मला परत घेतलंस.

आशु द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि समन्ततः ततो मया महाभाग संचिन्त्य स्वेन तेजसा

मग लगेच सर्व दरवाजे चौफेर बंद झाले; त्यानंतर, हे महाभाग्यवान, मी माझ्या स्वतःच्या तेजाने विचार केला.

लब्धो नाभिप्रदेशेन पद्मसूत्राद्विनिर्गमः मा भूत्ते मनसो ऽल्पो ऽपि व्याघातो ऽयं कथंचन

नाभीच्या भागातून कमळाच्या देठातून एक वाट सापडली; तुझ्या मनात किंचितही अडथळा येऊ नये.

इत्येषानुगतिर्विष्णो कार्याणाम् औपसर्पिणी यन्मयानन्तरं कार्यं ब्रूहि किं करवाण्यहम्

म्हणून, हे विष्णू, हेच योग्य कृत्याची दिशा आहे; आता मला सांग, पुढे मी काय करावे?

ततः परममेयात्मा हिरण्यकशिपो रिपुः अनवद्यां प्रियामिष्टां शिवां वाणीं पितामहात्

मग अमाप आत्म्याचा शत्रू हिरण्यकशिपू याने पितामह ब्रह्मांकडून निष्कलंक, प्रिय आणि मंगल अशी वरदान मिळवली.

श्रुत्वा विगतमात्सर्यं वाक्यमस्मै ददौ हरिः न ह्येवमीदृशं कार्यं मयाध्यवसितं तव

ही वचने ऐकून, द्वेषरहित हरिने त्याला वर दिला; कारण तुझ्यासाठी असे कृत्य मी ठरवले नव्हते.

त्वां बोधयितुकामेन क्रीडापूर्वं यदृच्छया आशु द्वाराणि सर्वाणि घाटितानि मयात्मनः

तुला समजावण्यासाठी, आणि सहज खेळ म्हणून, मी माझ्या स्वतःच्या अस्तित्वातील सर्व दरवाजे पटकन बंद केले.

न ते ऽन्यथावगन्तव्यं मान्यः पूज्यश् च मे भवान् सर्वं मर्षय कल्याण यन्मयापकृतं तव

तू वेगळे समजू नकोस; तू माझ्यासाठी मान्य आणि पूज्य आहेस. हे कल्याणकारी, मी तुझ्याविरुद्ध जे काही केले ते सर्व मला माफ कर.

अस्मान् मयोह्यमानस्त्वं पद्मादवतर प्रभो नाहं भवन्तं शक्नोमि सोढुं तेजोमयं गुरुम्

तू मला सन्मान देत आहेस, प्रभो, आता कमळातून खाली ये; तेजस्वी आणि पूज्य असलेल्या तुला मी सहन करू शकत नाही.

स होवाच वरं ब्रूहि पद्मादवतर प्रभो पुत्रो भव ममारिघ्न मुदं प्राप्स्यसि शोभनाम्

तो म्हणाला: 'वर माग, प्रभो, कमळातून खाली ये; माझा पुत्र हो, शत्रूंचा नाश करणारा, तुला मोठा आनंद मिळेल.'

सद्भाववचनं ब्रूहि पद्मादवतर प्रभो स त्वं च नो महायोगी त्वमीड्यः प्रणवात्मकः

'कल्याणाची वचने बोल, प्रभो, कमळातून खाली ये; तूच आमचा महान योगी, स्तुत्य आणि प्रणवाचा मूळस्वरूप आहेस.'

अद्यप्रभृति सर्वेशः श्वेतोष्णीषविभूषितः पद्मयोनिरिति ह्येवं ख्यातो नाम्ना भविष्यसि

आजपासून, सर्वांचा प्रभू, पांढऱ्या फेट्याने शोभलेला, 'पद्मयोनि' या नावाने प्रसिद्ध होशील.

पुत्रो मे त्वं भव ब्रह्मन् सप्तलोकाधिपः प्रभो ततः स भगवान्देवो वरं दत्त्वा किरीटिने

'माझा पुत्र हो, ब्रह्मन्, सप्तलोकांचा अधिपती प्रभो.' मग, किरीटधारीला वर देऊन, तो भगवंत—

एवं भवतु चेत्युक्त्वा प्रीतात्मा गतमत्सरः प्रत्यासन्नम् अथायान्तं बालार्काभं महाननम्

'तसेच होवो' असे म्हणून, आनंदी आणि द्वेषरहित मनाने, त्याने जवळ येणाऱ्या, बालसूर्यासारख्या तेजस्वी मुख असणाऱ्याला पाहिले.

भवमत्यद्भुतं दृष्ट्वा नारायणमथाब्रवीत् अप्रमेयो महावक्त्रो दंष्ट्री ध्वस्तशिरोरुहः

तो अद्भुत रूप पाहून, नारायण म्हणाले: 'अमाप, मोठ्या तोंडाचा, दात असलेला, डोक्यावरील केस उडालेला—'

दशबाहुस्त्रिशूलाङ्को नयनैर्विश्वतः स्थितः लोकप्रभुः स्वयं साक्षाद् विकृतो मुञ्जमेखली

दहा हातांचा, त्रिशूळाचा चिन्ह असलेला, सर्व बाजूंनी डोळे असलेला, स्वतः लोकांचा स्वामी, विकृत आणि मुंजेची मेखलाधारी—

मेण्ढ्रेणोर्ध्वेन महता नर्दमानो ऽतिभैरवम् कः खल्वेष पुमान् विष्णो तेजोराशिर् महाद्युतिः

मोठ्या उभ्या लिंगासह, अतिशय भीषण गर्जना करणारा, हे विष्णू, हा तेजाचा महासागर, हा तेजस्वी पुरुष कोण आहे?

व्याप्य सर्वा दिशो द्यां च इत एवाभिवर्तते तेनैवमुक्तो भगवान् विष्णुर्ब्रह्माणमब्रवीत्

सर्व दिशा आणि आकाश व्यापून, तो आता तिकडून पुढे येतो आहे; असे ऐकून, भगवंत विष्णूने ब्रह्माला सांगितले:

पद्भ्यां तलनिपातेन यस्य विक्रमतो ऽर्णवे वेगेन महताकाशे ऽप्युत्थिताश् च जलशयाः

ज्याच्या पावलांनी, समुद्रावर पाय ठेवताना, त्याच्या वेगाने पाणी मोठ्या आकाशातही उचलले जाते—

स्थूलाद्भिर् विश्वतो ऽत्यर्थं सिच्यसे पद्मसंभव घ्राणजेन च वातेन कम्प्यमानं त्वया सह

स्थूल पंचमहाभूतांपासून, हे कमलातून जन्मलेल्या, तू सर्व दिशांना भरभरून पसरतोस; आणि तुझ्याबरोबर, वासाच्या ज्ञानेंद्रियातून येणारा वारा सुद्धा सगळं हलवतो.

दोधूयते महापद्मं स्वच्छन्दं मम नाभिजम् समागतो भवानीशो ह्य् अनादिश्चान्तकृत्प्रभुः

माझ्या नाभीतून आपोआप उमललेल्या त्या महाकमलाला हलवले जाते; तेव्हा भव आणि अनादी, सर्वांचा अंत करणारा प्रभू तेथे येतो.

भवानहं च स्तोत्रेण उपतिष्ठाव गोध्वजम् ततः क्रुद्धो ऽम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा प्रोवाच केशवम्

भव आणि मी दोघेही, भक्तिपूर्वक स्तोत्रांनी वृषध्वजाजवळ गेलो; तेव्हा ब्रह्मा, कमलासारख्या डोळ्यांच्या केशवावर रागावून बोलला.

भवान्न नूनमात्मानं वेत्ति लोकप्रभुं विभुम् ब्रह्माणं लोककर्तारं मां न वेत्सि सनातनम्

तू स्वतःलाच, या विश्वाचा स्वामी, सर्वव्यापी, ओळखत नाहीस; आणि मला, ब्रह्मा, या सृष्टीच्या सनातन कर्त्याला, सुद्धा ओळखत नाहीस.

को ह्यसौ शङ्करो नाम आवयोर्व्यतिरिच्यते तस्य तत्क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा हरिरभाषत

आपल्याहून श्रेष्ठ असा हा शंकर कोण आहे? ब्रह्मेच्या त्या रागातून आलेल्या शब्द ऐकून, हरि बोलला.

मा मैवं वद कल्याण परिवादं महात्मनः महायोगेन्धनो धर्मो दुराधर्षो वरप्रदः

हे कल्याणकारी, असे बोलू नकोस; त्या महात्म्याचा अपमान करू नकोस. तो महान योगी, धर्माचा अधिपती, जिंकता न येणारा आणि वर देणारा आहे.

हेतुरस्याथ जगतः पुराणपुरुषो ऽव्ययः बीजी खल्वेष बीजानां ज्योतिरेकः प्रकाशते

तो या जगाचा कारण आहे, तोच प्राचीन आणि अविनाशी पुरुष आहे; तोच सर्व बीजांचा मूळ, एकमेव तेजस्वी प्रकाश आहे.

बालक्रीडनकैर्देवः क्रीडते शङ्करः स्वयम् प्रधानमव्ययो योनिर् अव्यक्तं प्रकृतिस्तमः

शंकर स्वतः बालकासारखा खेळण्याच्या वस्तूंनी खेळतो; तोच अविनाशी प्रधान तत्त्व, गर्भ, अव्यक्त आणि प्रकृतीचा अंधकार आहे.

मम चैतानि नामानि नित्यं प्रसवधर्मिणः यः कः स इति दुःखार्तैर् दृश्यते यतिभिः शिवः

माझी ही नावे नेहमी सृष्टीसाठी कारणीभूत आहेत; तो शिव कोण आहे, हे दुःखाने त्रस्त असलेल्या योगींना दिसते.

एष बीजी भवान्बीजम् अहं योनिः सनातनः स एवमुक्तो विश्वात्मा ब्रह्मा विष्णुमपृच्छत

तो बीज आहे, तू बीजधारक आहेस, मी सनातन योनि आहे; असे ऐकून विश्वात्मा ब्रह्मा विष्णूला विचारतो.