लिङ्गपुराणम्

पुरा मात्रा तु कथितं तथ्यमेव न संशयः पूर्वजन्मनि चास्माभिर् अपूजित इति प्रभुः

पूर्वी माझ्या आईने मला खरंच सांगितलं होतं, यात शंका नाही, की मागच्या जन्मी आपण प्रभूची पूजा केली नव्हती.

एवमुक्त्वा तु तं देवम् उपमन्युरभीतवत् शक्रं चक्रे मतिं हन्तुम् अथर्वास्त्रेण मन्त्रवित्

असं म्हणून, उपमन्न्यूनं निर्भयपणे त्या देवाला (इंद्राला) मारण्याचा निश्चय केला, कारण तो मंत्रात पारंगत होता आणि अथर्वास्त्राचा उपयोग करणार होता.

भस्माधारान्महातेजा भस्ममुष्टिं प्रगृह्य च अथर्वास्त्रं ततस्तस्मै ससर्ज च ननाद च

महातेजस्वी, अंगावर भस्म लावलेला उपमन्न्यू, भस्माची मूठ घेऊन, अथर्वास्त्राच्या जोरावर त्याच्यावर सोडली आणि मोठ्याने गर्जना केली.

दग्धुं स्वदेहम् आग्नेयीं ध्यात्वा वै धारणां तदा अतिष्ठच्च महातेजाः शुष्केन्धनमिवाव्ययः

आपलं शरीर जाळण्यासाठी, त्याने अग्नीच्या ध्यानात मन लावलं आणि तो महातेजस्वी, कोरड्या इंधनासारखा, अचल उभा राहिला.

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः

त्या ब्राह्मणाने असा निश्चय केला असता, भगवंत, भगाचे नेत्र हिरावणारा, त्या योग्याच्या ध्यानाला सौम्यपणे थांबवतो.

अथर्वास्त्रं तदा तस्य संहृतं चन्द्रकेण तु कालाग्निसदृशं चेदं नियोगान्नन्दिनस् तथा

त्या वेळी नंदीच्या आज्ञेने आणि चंद्रकाच्या हस्ते, काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी असलेलं अथर्वास्त्र मागे घेण्यात आलं.

स्वरूपमेव भगवान् आस्थाय परमेश्वरः दर्शयामास विप्राय बालेन्दुकृतशेखरम्

परमेश्वराने स्वतःचं खरे रूप धारण करून, चंद्रकोर मुकुट घातलेलं, त्या ब्राह्मणाला दर्शन दिलं.

क्षीरधारासहस्रं च क्षीरोदार्णवमेव च दध्यादेरर्णवं चैव घृतोदार्णवमेव च

तो हजारो दूधाच्या धारांनी, दूधाच्या समुद्राने, दह्याच्या समुद्राने आणि तुपाच्या समुद्राने सर्व बाजूंनी वेढलेला उभा होता.

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्यभोज्यार्णवं तथा अपूपगिरयश्चैव तथातिष्ठन् समन्ततः

त्या मुलासाठी फळांचा समुद्र, खाण्यापिण्याच्या पदार्थांचा समुद्र, आणि गोड पदार्थांचे डोंगर, सगळीकडे उभे होते.

उपमन्युमुवाच सस्मितो भगवान्बन्धुजनैः समावृतम् गिरिजाम् अवलोक्य सस्मितां सघृणं प्रेक्ष्यतु तं तदा घृणी

भगवंत हसत, आप्तजनांनी वेढलेल्या उपमन्न्युला म्हणाले; गिरीजेला करुणेने हसताना पाहून, त्यांनी त्याच्याकडे प्रेमाने पाहिलं.

भुङ्क्ष्व भोगान्यथाकामं बान्धवैः पश्य वत्स मे

माझ्या बाळा, आपल्या आप्तांसह मनासारखे सर्व सुख उपभोग आणि पाहा.

मया पुत्रीकृतो ऽस्यद्य दत्तः क्षीरोदधिस् तथा मधुनश्चार्णवश्चैव दध्नश्चार्णव एव च

आज मी तुला माझा मुलगा केलं आहे; तुला दूधाचा समुद्र, मधाचा समुद्र आणि दह्याचा समुद्र दिला आहे.

आज्योदनार्णवश्चैव फललेह्यार्णवस् तथा अपूपगिरयश्चैव भक्ष्यभोज्यार्णवः पुनः

तुपाचा समुद्र, फळांचा आणि गोड पदार्थांचा समुद्र, गोड पदार्थांचे डोंगर, आणि पुन्हा खाण्यापिण्याच्या पदार्थांचा समुद्रही तुला दिला आहे.

पिता तव महादेवः पिता वै जगतां मुने माता तव महाभागा जगन्माता न संशयः

मुनिवर, तुझे वडील म्हणजे महादेव, हे सगळ्या जगाचे वडील आहेत. आणि तुझी आई, हे भाग्यशाली, ती जगाची आई आहे—याबद्दल काहीही शंका नाही.

अमरत्वं मया दत्तं गाणपत्यं च शाश्वतम् वरान्वरय दास्यामि नात्र कार्या विचारणा

मी तुला अमरत्व आणि गणाधिपतीपद कायमचे दिले आहे. आणखी काही वर माग, मी नक्कीच देईन—इथे काहीही संकोच करू नकोस.

एवमुक्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्य तम् आघ्राय मूर्धनि विभुर् ददौ देव्यास्तदा भवः

असं म्हणून महादेवांनी त्याला हातांनी जवळ घेतलं, डोक्यावरून श्वास घेतला आणि मग देवीसोबत त्याला आशीर्वाद दिला.

देवी तनयमालोक्य ददौ तस्मै गिरीन्द्रजा योगैश्वर्यं तदा तुष्टा ब्रह्मविद्यां द्विजोत्तमाः

देवीने आपल्या मुलाकडे पाहून, प्रसन्न होऊन त्याला योगशक्ती आणि ब्रह्मविद्या दिली, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो.

सो ऽपि लब्ध्वा वरं तस्याः कुमारत्वं च सर्वदा तुष्टाव च महादेवं हर्षगद्गदया गिरा

तिला मिळालेला वर आणि कायमचं कुमारपण मिळाल्यावर, त्याने आनंदाने गदगदलेल्या शब्दांनी महादेवाची स्तुती केली.

वरयामास च तदा वरेण्यं विरजेक्षणम् कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रणिपत्य पुनः पुनः

मग त्याने हात जोडून, पुन्हा पुन्हा नमस्कार करून, त्या पवित्र आणि निर्मळ नेत्र असलेल्या प्रभूला आणखी एक वर मागितला.

प्रसीद देवदेवेश त्वयि चाव्यभिचारिणी श्रद्धा चैव महादेव सान्निध्यं चैव सर्वदा

'देवतांचा देव, कृपा कर. माझ्यात तुझ्यावर कधीही न ढळणारी श्रद्धा आणि तुझं सदैव असणं असावं, हे महादेव.'

एवमुक्तस्तदा तेन प्रहसन्निव शङ्करः दत्त्वेप्सितं हि विप्राय तत्रैवान्तरधीयत

त्याने असं म्हटल्यावर शंकरांनी हसत त्याला हवे ते वर दिले आणि तिथेच अदृश्य झाले.

दृष्टो ऽसौ वासुदेवेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा धौम्याग्रजस्ततो लब्धं दिव्यं पाशुपतं व्रतम्

तो वासुदेव कृष्णाने पाहिला, ज्याची कर्मे निष्कलंक आहेत. धौम्याच्या मोठ्या भावाकडून त्याने दिव्य पाशुपत व्रत मिळवलं.

कथं लब्धं तदा ज्ञानं तस्मात्कृष्णेन धीमता वक्तुमर्हसि तां सूत कथां पातकनाशिनीम्

कृष्णाने ते ज्ञान कसं मिळवलं, हे सांग, सूत. ती कथा पापांचा नाश करणारी आहे.

स्वेच्छया ह्यवतीर्णो ऽपि वासुदेवः सनातनः निन्दयन्नेव मानुष्यं देहशुद्धिं चकार सः

वासुदेव, जो सनातन आहे, स्वतःच्या इच्छेने पृथ्वीवर आला, आणि जणू मानवी देहाचा तिरस्कार करत, त्याने शरीरशुद्धी केली.

पुत्रार्थं भगवांस्तत्र तपस्तप्तुं जगाम च आश्रमं चोपमन्योर्वै दृष्टवांस्तत्र तं मुनिम्

पुत्रप्राप्तीसाठी भगवंत तिथे तप करण्यासाठी गेला आणि उपमन्यूंच्या आश्रमात त्या ऋषीचं दर्शन घेतलं.

नमश्चकार तं दृष्ट्वा धौम्याग्रजमहो द्विजाः बहुमानेन वै कृष्णस् त्रिः कृत्वा वै प्रदक्षिणम्

त्याला पाहून कृष्णाने, मोठ्या आदराने, धौम्याच्या मोठ्या भावाला वंदन केलं आणि तीनदा प्रदक्षिणा घातली, हे ब्राह्मणहो.

तस्यावलोकनादेव मुनेः कृष्णस्य धीमतः नष्टमेव मलं सर्वं कायजं कर्म्मजं तथा

त्या ऋषीचं दर्शन होताच, कृष्णाच्या शरीरातून आणि कर्मातून आलेलं सर्व मल नष्ट झालं.

भस्मनोद्धूलनं कृत्वा उपमन्युर्महाद्युतिः तमग्निरिति विप्रेन्द्रा वायुरित्यादिभिः क्रमात्

महातेजस्वी उपमन्यूंनी भस्म लावून, त्याला एकेक करून अग्नी, वायू वगैरे नावांनी संबोधलं, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो.

दिव्यं पाशुपतं ज्ञानं प्रददौ प्रीतमानसः मुनेः प्रसादान्मान्यो ऽसौ कृष्णः पाशुपते द्विजाः

मनापासून आनंदी होऊन, उपमन्यूंनी कृष्णाला दिव्य पाशुपत ज्ञान दिलं. त्या ऋषींच्या कृपेने कृष्ण पाशुपताचा अधिकारी झाला, हे ब्राह्मणहो.