लिङ्गपुराणम्

मुक्त्वा हस्तसमायोगं सहितैः सर्वदैवतैः सुरैश् च मानवैः सर्वैः प्रहृष्टेनान्तरात्मना

हात सोडून, सर्व देव, इतर देवता आणि माणसे, सर्वांनी अंतःकरणात आनंद मानला.

ननाम भगवान्ब्रह्मा देवदेवमुमापतिम् ततः पाद्यं तयोर् दत्त्वा शंभोराचमनं तथा

मग भगवंत ब्रह्मदेवांनी देवांचा देव, उमा-पती शंभू यांना वंदन केले आणि त्यांना पाय धुण्याचे पाणी व आचमनासाठी पाणी अर्पण केले.

मधुपर्कं तथा गां च प्रणम्य च पुनः शिवम् अतिष्ठद्भगवान्ब्रह्मा देवैरिन्द्रपुरोगमैः

त्यांनी मधुपर्क आणि गायही अर्पण केली, पुन्हा एकदा शिवाला वंदन करून ब्रह्मदेव सर्व देवांसह, इंद्रासह, तिथे उभे राहिले.

भृग्वाद्यमुनयः सर्वे चाक्षतैस्तिलतण्डुलैः सूर्यादयः समभ्यर्च्य तुष्टुवुर्वृषभध्वजम्

भृगु वगैरे सर्व ऋषी आणि सूर्यादी देवांनी अक्षता, तीळ आणि तांदूळ याने वृषध्वजाचे पूजन केले आणि त्याची स्तुती केली.

शिवः समाप्य देवोक्तं वह्निमारोप्य चात्मनि तया समागतो रुद्रः सर्वलोकहिताय वै

शिवाने देवांनी सांगितलेली सर्व पूजा पूर्ण केली, अग्नी आपल्या अंतरात्म्यात ठेवला आणि त्या देवीशी एकरूप झाला, सर्व लोकांच्या कल्याणासाठी.

यः पठेच्छृणुयाद्वापि भवोद्वाहं शुचिस्मितः श्रावयेद्वा द्विजाञ्छुद्धान् वेदवेदाङ्गपारगान्

जो कोणी हा भवाचा विवाह वाचतो, ऐकतो किंवा शुद्ध, वेद-वेदांग जाणणाऱ्या ब्राह्मणांना ऐकवतो, तो शुद्ध हास्याने—

स लब्ध्वा गाणपत्यं च भवेन सह मोदते यत्रायं कीर्त्यते विप्रैस् तावदास्ते तदा भवः

तो गणपतीची कृपा मिळवतो आणि भवासोबत आनंद अनुभवतो; जिथे हे विद्वानांनी सांगितले जाते, तिथे भव स्वतः वास करतो.

तस्मात् सम्पूज्य विधिवत् कीर्तयेन्नान्यथा द्विजाः उद्वाहे च द्विजेन्द्राणां क्षत्रियाणां द्विजोत्तमाः

म्हणून, द्विजांनो, योग्य रीतीने पूजा करूनच हे वाचावे, आणि दुसऱ्या प्रकारे कधीही सांगू नये, ब्राह्मण व क्षत्रियांच्या विवाहप्रसंगी हेच म्हणावे.

कीर्तनीयमिदं सर्वं भवोद्वाहमनुत्तमम् कृतोद्वाहस्तदा देव्या हैमवत्या वृषध्वजः

हा भवाच्या विवाहाचा सर्वोत्कृष्ट व अद्वितीय प्रसंग सर्वांनी सांगावा; त्यावेळी वृषध्वजाने हिमालयकन्या देवीशी विवाह केला.

सगणो नन्दिना सार्धं सर्वदेवगणैर्वृतः पुरीं वाराणसीं दिव्याम् आजगाम महाद्युतिः

आपल्या गणांसह, नंदी आणि सर्व देवगणांसह, तेजस्वी भगवान दिव्य वाराणसी नगरीत गेले.

अविमुक्ते सुखासीनं प्रणम्य वृषभध्वजम् अपृच्छत्क्षेत्रमाहात्म्यं भवानी हर्षितानना

अविमुक्त क्षेत्रात सुखाने बसलेल्या वृषध्वजाला भवानीने आनंदाने वंदन केले आणि त्या क्षेत्राचे महात्म्य विचारले.

अथाहार्धेन्दुतिलकः क्षेत्रमाहात्म्यमुत्तमम् अविमुक्तस्य माहात्म्यं विस्तराच्छक्यते नहि

मग चंद्रकोरी धारण करणाऱ्या भगवानांनी त्या क्षेत्राचे श्रेष्ठ महात्म्य सांगितले, 'अविमुक्ताचे महात्म्य विस्ताराने सांगता येणार नाही.'

वक्तुं मया सुरेशानि ऋषिसंघाभिपूजितम् किं मया वर्ण्यते देवी ह्य् अविमुक्तफलोदयः

'हे देवांची राणी, ऋषीगणांनी पूजिलेल्या या क्षेत्राचे महात्म्य मी कसे सांगू? अविमुक्त फळ देणारे आहे.'

पापिनां यत्र मुक्तिः स्यान् मृतानाम् एकजन्मना अन्यत्र तु कृतं पापं वाराणस्यां व्यपोहति

'जिथे पापी लोकही एकाच जन्मात मृत्यूनंतर मुक्ती मिळवतात; इतरत्र केलेले पाप फक्त वाराणसीतच नष्ट होते.'

वाराणस्यां कृतं पापं पैशाच्यनरकावहम् कृत्वा पापसहस्राणि पिशाचत्वं वरं नृणाम्

'वाराणसीत केलेले पाप पिशाच्च आणि नरक यात नेते; पण माणसांसाठी हजारो पापे केली तरी पिशाच्च होणेच बरे.'

न तु शक्रसहस्रत्वं स्वर्गे काशीपुरीं विना यत्र त्रिविष्टपो देवो यत्र विश्वेश्वरो विभुः

'स्वर्गात हजारो इंद्रपद मिळाले तरी ते काशी नगरीसारखे नाही, जिथे त्रैलोक्याचा देव आणि सर्वव्यापी भगवान वास करतात.'

ओंकारेशः कृत्तिवासा मृतानां न पुनर्भवः उक्त्वा क्षेत्रस्य माहात्म्यं संक्षेपाच्छशिशेखरः

'जिथे ओंकारेश्वर, कातडी वस्त्रधारी भगवान वास करतात, तिथे मृतांना पुन्हा जन्म नाही.' असे म्हणून चंद्रशेखराने त्या क्षेत्राचे महात्म्य संक्षिप्त सांगितले.

दर्शयामास चोद्यानं परित्यज्य गणेश्वरान् तत्रैव भगवान् जातो गजवक्त्रो विनायकः

त्यांनी बगिचा दाखवला आणि गणेश्वरांना सोडून, तिथेच भगवान गजमुख विनायक म्हणून प्रकट झाले.

दैत्यानां विघ्नरूपार्थम् अविघ्नाय दिवौकसाम् एतद्वः कथितं सर्वं कथासर्वस्वमुत्तमम्

दैत्यांसाठी अडथळा निर्माण करण्यासाठी आणि देवांचे विघ्न दूर करण्यासाठी, ही सर्व कथा—सर्वोत्कृष्ट सार—तुम्हाला सांगितली आहे.

यथाश्रुतं मया सर्वं प्रसादाद्वः सुशोभनम्

मी ऐकलेले सर्व काही तुमच्या कृपेने मला उमगले आहे आणि ते अत्यंत सुंदर आहे.

कथं विनायको जातो गजवक्त्रो गणेश्वरः कथं प्रभावस्तस्यैवं सूत वक्तुमिहार्हसि

विनायक, जो गणांचा स्वामी आहे, त्याचा हत्तीमुख कसा झाला? त्याची तेजस्विता कशी निर्माण झाली? सूत, हे सर्व इथे सांगावे.

एतस्मिन्नन्तरे देवाः सेन्द्रोपेन्द्राः समेत्य ते धर्मविघ्नं तदा कर्तुं दैत्यानामभवन्द्विजाः

याच वेळी, इंद्र आणि उपेंद्रासह सर्व देवता एकत्र आले आणि दैत्यांच्या अधार्मिक कर्मांना अडथळा आणण्यासाठी त्यांनी योजना आखली.

असुरा यातुधानाश् च राक्षसाः क्रूरकर्मिणः तामसाश् च तथा चान्ये राजसाश् च तथा भुवि

असुर, यातुधान, क्रूर कर्म करणारे राक्षस, तसेच तमोगुणी आणि राजोगुणी इतरही पृथ्वीवर होते.

अविघ्नं यज्ञदानाद्यैः समभ्यर्च्य महेश्वरम् ब्रह्माणं च हरिं विप्रा लब्धेप्सितवरा यतः

त्यांनी यज्ञ, दान आणि इतर उपासनेतून महेश्वर, ब्रह्मा आणि हरि यांची अखंड भक्तीपूर्वक पूजा केली आणि आपल्या इच्छित वरांची प्राप्ती केली.

ततो ऽस्माकं सुरश्रेष्ठाः सदा विजयसंभवः तेषां ततस्तु विघ्नार्थम् अविघ्नाय दिवौकसाम्

म्हणून, हे देवश्रेष्ठ, आमचा नेहमी विजय निश्चित होता; पण त्यांना अडथळे यावेत आणि स्वर्गवासींच्या कार्यात विघ्न येऊ नये म्हणून—

पुत्रार्थं चैव नारीणां नराणां कर्मसिद्धये विघ्नेशं शङ्करं स्रष्टुं गणपं स्तोतुमर्हथ

स्त्रियांना पुत्रप्राप्तीसाठी आणि पुरुषांना कर्मसिद्धीसाठी, तुम्ही विघ्नेश शंकराचा निर्माण करावा आणि त्याची स्तुती करावी.

इत्युक्त्वान्योन्यमनघं तुष्टुवुः शिवमीश्वरम् नमः सर्वात्मने तुभ्यं सर्वज्ञाय पिनाकिने

अशा प्रकारे एकमेकांशी बोलून, त्यांनी शिवाची स्तुती केली: 'सर्वांच्या आत्म्यास, सर्वज्ञ, पिनाकधारी, तुला नमस्कार.'

अनघाय विरिञ्चाय देव्याः कार्यार्थदायिने अकायायार्थकायाय हरेः कायापहारिणे

दोषरहित, विरिंची, देवीच्या कार्याचे फळ देणारा, देह नसलेला आणि अर्थपूर्ण देह असलेला, हरिच्या देहाचा नाश करणारा, तुला नमस्कार.

कायान्तस्थामृताधारमण्डलावस्थिताय ते कृतादिभेदकालाय कालवेगाय ते नमः

शरीरातील अमृतमंडलात वास करणारा, सृष्टीच्या विभागांना वेगळे करणारा, काळाच्या वेगासारखा, तुला नमस्कार.