लिङ्गपुराणम्

सोमो गदां धनेशश् च दण्डं दण्डभृतां वरः ईशानश् च तथा शूलं तीव्रमुद्यम्य संस्थितः

सोम गदा घेऊन, धनाध्यक्ष काठी घेऊन, काठीधारकांमध्ये श्रेष्ठ, आणि ईशान उग्र त्रिशूळ उचलून तसाच स्थिर उभा राहिला.

रुद्राश् च शूलमादित्या मुशलं वसवस् तथा मुद्गरं स्तम्भिताः सर्वे देवेनाशु दिवौकसः

रुद्रांनी आपापली त्रिशूळे, आदित्यांनी गदा आणि वसूंनी मोठे हातोडे हातात घेतले होते; पण त्या सर्व स्वर्गातील देवांना देवाने एकदम थांबवले.

स्तम्भिता देवदेवेन तथान्ये च दिवौकसः शिरः प्रकम्पयन् विष्णुश् चक्रम् उद्यम्य संस्थितः

देवाधिदेवाने इतर स्वर्गातील देवांनाही तसंच थांबवलं; विष्णू डोकं हलवत, चक्र उंचावून उभा राहिला.

तस्यापि शिरसो बालः स्थिरत्वं प्रचकार ह चक्रं क्षेप्तुं न शशाक बाहूंश्चालयितुं न च

त्या मुलाने विष्णूच्याही डोक्याला स्थिरता आणली; त्याला चक्र फेकता आलं नाही, किंवा हात हलवता आले नाहीत.

पूषा दन्तान् दशन् दन्तैर् बालमैक्षत मोहितः तस्यापि दशनाः पेतुर् दृष्टमात्रस्य शंभुना

पूषा दात खात, गोंधळून त्या मुलाकडे पाहू लागला; शंभूने फक्त एक नजर टाकताच त्याचे दात गळून पडले.

बलं तेजश् च योगं च तथैवास्तम्भयद् विभुः अथ तेषु स्थितेष्वेव मन्युमत्सु सुरेष्वपि

त्या महाशक्तीने त्यांच्या बळ, तेज आणि सामर्थ्यालाही थांबवलं; आणि ते सर्व देव रागाने तिथेच उभे राहिले.

ब्रह्मा परमसंविग्नो ध्यानमास्थाय शङ्करम् बुबुधे देवमीशानम् उमोत्संगे तमास्थितम्

ब्रह्मा फारच अस्वस्थ झाला, त्याने शंकराचे ध्यान धरले आणि उमाच्या मांडीवर बसलेल्या देवाधिदेवाचे दर्शन घेतले.

स बुद्ध्वा देवमीशानं शीघ्रम् उत्थाय विस्मितः ववन्दे चरणौ शंभोर् अस्तुवच्च पितामहः

देवाधिदेवाचे ओळखून ब्रह्मा पटकन उठला, आश्चर्यचकित झाला आणि शंभूच्या पायांना वंदन केले; पितामहाने त्याची स्तुतीही केली.

बुद्धिस्त्वं सर्वलोकानाम् अहङ्कारस् त्वम् ईश्वरः भूतानामिन्द्रियाणां च त्वमेवेश प्रवर्त्तकः

तू सर्व लोकांचा बुध्दी आहेस; अहंकारही तूच आहेस, प्रभो; सर्व जीव आणि त्यांच्या इंद्रियांचा प्रवर्तकही तूच आहेस.

तवाहं दक्षिणाद्धस्तात् सृष्टः पूर्वं पुरातनः वामहस्तान् महाबाहो देवो नारायणः प्रभुः

प्राचीन प्रभो, मी तुझ्या उजव्या हातातून निर्माण झालो; आणि तुझ्या डाव्या हातातून, महाबाहू, नारायण देव उत्पन्न झाला.

इयं च प्रकृतिर्देवी सदा ते सृष्टिकारण पत्नीरूपं समास्थाय जगत्कारणमागता

ही देवी प्रकृती नेहमीच तुझ्या सृष्टीचे कारण आहे; तिने तुझ्या पत्नीचे रूप धारण करून जगाचे कारण बनली आहे.

नमस्तुभ्यं महादेव महादेव्यै नमोनमः प्रसादात्तव देवेश नियोगाच्च मया प्रजाः

महादेव, तुला नमस्कार; महादेवीसही पुन्हा पुन्हा नमस्कार. तुझ्या कृपेने आणि आज्ञेने मी ही सृष्टी केली आहे.

देवाद्यास्तु इमाः सृष्टा मूढास्त्वद्योगमोहिताः कुरु प्रसादमेतेषां यथापूर्वं भवन्त्विमे

हे देव आणि इतरही मी निर्माण केले, पण आता ते तुझ्या योगमायेने गोंधळले आहेत; त्यांना पूर्वीसारखे होण्यासाठी कृपा कर.

विज्ञाप्यैवं तदा ब्रह्मा देवदेवं महेश्वरम् संस्तम्भितांस्तदा तेन भगवान् आह पद्मजः

त्यावेळी ब्रह्म्याने महेश्वर देवाला सर्व सांगितले आणि त्याने ज्यांना देवाने थांबवले होते त्यांची माहिती दिली.

मूढास्थ देवताः सर्वा नैव बुध्यत शङ्करम् देवदेवम् इहायान्तं सर्वदेवनमस्कृतम्

हे सर्व देव गोंधळले आहेत आणि शंकर, देवाधिदेव, सर्व देवांनी पूजलेला येथे आला आहे हे त्यांना कळत नाही.

गच्छध्वं शरणं शीघ्रं देवाः शक्रपुरोगमाः सनारायणकाः सर्वे मुनिभिः शङ्करं प्रभुम्

इंद्रासह सर्व देवांनो, नारायण आणि ऋषींसह लवकर शंकर प्रभूच्या शरण जा.

सार्धं मयैव देवेशं परमात्मानमीश्वरम् अनया हैमवत्या च प्रकृत्या सह सत्तमम्

माझ्यासह, या हिमालयकन्या प्रकृतीसह, आपण सर्व देवाधिदेव, परात्मा, ईश्वर यांच्या जवळ चला.

तत्र ते स्तम्भितास्तेन तथैव सुरसत्तमाः प्रणेमुर् मनसा सर्वे सनारायणकाः प्रभुम्

तिथे, अजूनही थांबवलेले ते श्रेष्ठ देव नारायणासह सर्वांनी मनाने प्रभूला वंदन केले.

अथ तेषां प्रसन्नो भूद् देवदेवस्त्रियंबकः यथापूर्वं चकाराशु वचनाद्ब्रह्मणः प्रभुः

मग, देवाधिदेव त्रिनेत्राने ब्रह्म्याच्या विनंतीवरून प्रसन्न होऊन, लगेच त्यांना पूर्वीसारखे केले.

तत एवं प्रसन्ने तु सर्वदेवनिवारणम् वपुश्चकार देवेशो दिव्यं परममद्भुतम्

सर्व देवता प्रसन्न झाल्यावर, देवांचे स्वामींनी एक दिव्य आणि अद्भुत रूप निर्माण केले, ज्यामुळे सर्व देवता थांबले.

तेजसा तस्य देवास्ते सेन्द्रचन्द्रदिवाकराः सब्रह्मकाः ससाध्याश् च सनारायणकास् तथा

त्या प्रभूच्या तेजामुळे, इंद्र, चंद्र, सूर्य, ब्रह्मा, साध्य, नारायण आणि इतर सर्व देवता चमकून गेले.

सयमाश् च सरुद्राश् च चक्षुरप्रार्थयन् विभुम् तेभ्यश् च परमं चक्षुः सर्वदृष्टौ च शक्तिमत्

यम आणि रुद्रांसह सर्वांनी त्या प्रभूचे दर्शन मागितले; त्यांना सर्व काही पाहण्याची शक्ती असलेली श्रेष्ठ दृष्टी दिली.

ददावंबापतिः शर्वो भवान्याश् च चलस्य च लब्ध्वा चक्षुस्तदा देवा इन्द्रविष्णुपुरोगमाः

पाण्यांचे स्वामी शर्वांनी भवानी आणि चलाला देखील दृष्टी दिली; मग इंद्र आणि विष्णू यांच्या पुढाकाराने सर्व देवांनी ती दृष्टी मिळवली.

सब्रह्मकः सशक्राश् च तमपश्यन्महेश्वरम् ब्रह्माद्या नेमिरे तूर्णं भवानी च गिरीश्वरः

ब्रह्मा, शक्र आणि इतरांसह सर्वांनी महेश्वराचे दर्शन घेतले; ब्रह्मा आणि मुख्य देव, भवानी आणि गिरिश्वर यांनी तत्काळ वंदन केले.

मुनयश् च महादेवं गणेशाः शिवसंमताः ससर्जुः पुष्पवृष्टिं च खेचराः सिद्धचारणाः

मुनी, शिवाच्या गणांचे प्रमुख आणि शिवप्रिय सर्वांनी फुलांची वृष्टी केली; आकाशातील सिद्ध, चारण यांनीही तसेच केले.

देवदुन्दुभयो नेदुस् तुष्टुवुर्मुनयः प्रभुम् जगुर्गन्धर्वमुख्याश् च ननृतुश्चाप्सरोगणाः

दिव्य डमरू वाजले, मुनींनी प्रभूचे स्तुती केली, गंधर्वांचे प्रमुख गाऊ लागले आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केले.

मुमुहुर्गणपाः सर्वे मुमोदांबा च पार्वती तस्य देवी तदा हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्

सर्व गण आनंदित झाले आणि पार्वती माता प्रसन्न झाली; त्या देवी त्रैलोक्यवासीयांच्या समोर अत्यंत हर्षित झाल्या.

पादयोः स्थापयामास मालां दिव्यां सुगन्धिनीम् साधु साध्विति सम्प्रोच्य तया तत्रैव चार्चितम्

तिने त्यांच्या पायांवर सुगंधी दिव्य माळ ठेवली आणि 'छान, छान' असे म्हणत तेथेच त्यांची पूजा केली.

सह देव्या नमश्चक्रुः शिरोभिर् भूतलाश्रितैः सर्वे सब्रह्मका देवाः सयक्षोरगराक्षसाः

देवीसोबत ब्रह्मासह सर्व देव, यक्ष, नाग, राक्षस यांनीही डोके झुकवून पृथ्वीला स्पर्श करून वंदन केले.