लिङ्गपुराणम्

अप्सरोभिः प्रनृत्ताभिः सर्वाभरणभूषितैः गन्धर्वसिद्धैर्विविधैः किन्नरैश् च सुशोभनैः

तीच्या सभोवताली नृत्य करणाऱ्या, दागिन्यांनी सजलेल्या अप्सरा, तसेच गंधर्व, सिद्ध, विविध सुंदर किन्नर होते.

बन्दिभिः स्तूयमाना च स्थिता शैलसुता तदा सितातपत्रं रत्नांशुमिश्रितं चावहत्तथा

बंदीजन तिचे स्तुती करत होते. शैलपुत्री तेथे उभी होती. रत्नांच्या किरणांनी झळाळणारे पांढरे छत्र आणले गेले.

मालिनी गिरिपुत्र्यास्तु संध्या पूर्णेन्दुमण्डलम् चामरासक्तहस्ताभिर् दिव्यस्त्रीभिश् च संवृता

मालिनीने शैलपुत्रीसाठी हार धरला होता. संध्याने पूर्ण चंद्राचे मंडळ धरले होते आणि दिव्य स्त्रिया चामर घेऊन तिच्या आजूबाजूला उभ्या होत्या.

मालां गृह्य जया तस्थौ सुरद्रुमसमुद्भवाम् विजया व्यजनं गृह्य स्थिता देव्याः समीपगा

जया स्वर्गवृक्षातून उत्पन्न झालेला हार घेऊन उभी होती. विजयाने पंखा धरून देवीच्या जवळ उभी होती.

मालां प्रगृह्य देव्यां तु स्थितायां देवसंसदि शिशुर्भूत्वा महादेवः क्रीडार्थं वृषभध्वजः

देवी देवांच्या सभेत हार घेऊन उभी असताना, वृषध्वज महादेव खेळण्यासाठी बालक झाले.

उत्सङ्गतलसंसुप्तो बभूव भगवान्भवः अथ दृष्ट्वा शिशुं देवास् तस्या उत्संगवर्त्तिनम्

भगवान भव तिच्या मांडीवर झोपले होते. मग त्या बालकाला तिच्या मांडीवर पाहून सर्व देवांनी पाहिले.

को ऽयम् अत्रेति संमन्त्र्य चुक्षुभुश् च समागताः वज्रमाहारयत्तस्य बाहुम् उद्यम्य वृत्रहा

'हा कोण?' असे एकमेकांत विचार करून सर्व जमलेले देव अस्वस्थ झाले. वज्रधारी इंद्राने आपला हात वर करून वज्र उचलला.

स बाहुरुद्यमस्तस्य तथैव समुपस्थितः स्तम्भितः शिशुरूपेण देवदेवेन लीलया

तो हात त्याच्याकडे उचलला गेला, पण देवांचा देव त्या बालरूपात खेळत तो हात थांबवला.

वज्रं क्षेप्तुं न शशाक बाहुं चालयितुं तथा वह्निः शक्तिं तथा क्षेप्तुं न शशाक तथा स्थितः

इंद्र वज्र फेकू शकला नाही, हातही हलवू शकला नाही. अग्नीही आपली शक्ती फेकू शकला नाही आणि तसाच उभा राहिला.

यमो ऽपि दण्डं खड्गं च निरृतिर्मुनिपुङ्गवाः वरुणो नागपाशं च ध्वजयष्टिं समीरणः

यम आपली काठी आणि तलवार उचलू शकला नाही. निरृति, श्रेष्ठ मुनी, वरुण नागपाश, आणि वायू ध्वजदंड घेऊन तसाच उभा राहिला.

सोमो गदां धनेशश् च दण्डं दण्डभृतां वरः ईशानश् च तथा शूलं तीव्रमुद्यम्य संस्थितः

सोम गदा घेऊन, धनाध्यक्ष काठी घेऊन, काठीधारकांमध्ये श्रेष्ठ, आणि ईशान उग्र त्रिशूळ उचलून तसाच स्थिर उभा राहिला.

रुद्राश् च शूलमादित्या मुशलं वसवस् तथा मुद्गरं स्तम्भिताः सर्वे देवेनाशु दिवौकसः

रुद्रांनी आपापली त्रिशूळे, आदित्यांनी गदा आणि वसूंनी मोठे हातोडे हातात घेतले होते; पण त्या सर्व स्वर्गातील देवांना देवाने एकदम थांबवले.

स्तम्भिता देवदेवेन तथान्ये च दिवौकसः शिरः प्रकम्पयन् विष्णुश् चक्रम् उद्यम्य संस्थितः

देवाधिदेवाने इतर स्वर्गातील देवांनाही तसंच थांबवलं; विष्णू डोकं हलवत, चक्र उंचावून उभा राहिला.

तस्यापि शिरसो बालः स्थिरत्वं प्रचकार ह चक्रं क्षेप्तुं न शशाक बाहूंश्चालयितुं न च

त्या मुलाने विष्णूच्याही डोक्याला स्थिरता आणली; त्याला चक्र फेकता आलं नाही, किंवा हात हलवता आले नाहीत.

पूषा दन्तान् दशन् दन्तैर् बालमैक्षत मोहितः तस्यापि दशनाः पेतुर् दृष्टमात्रस्य शंभुना

पूषा दात खात, गोंधळून त्या मुलाकडे पाहू लागला; शंभूने फक्त एक नजर टाकताच त्याचे दात गळून पडले.

बलं तेजश् च योगं च तथैवास्तम्भयद् विभुः अथ तेषु स्थितेष्वेव मन्युमत्सु सुरेष्वपि

त्या महाशक्तीने त्यांच्या बळ, तेज आणि सामर्थ्यालाही थांबवलं; आणि ते सर्व देव रागाने तिथेच उभे राहिले.

ब्रह्मा परमसंविग्नो ध्यानमास्थाय शङ्करम् बुबुधे देवमीशानम् उमोत्संगे तमास्थितम्

ब्रह्मा फारच अस्वस्थ झाला, त्याने शंकराचे ध्यान धरले आणि उमाच्या मांडीवर बसलेल्या देवाधिदेवाचे दर्शन घेतले.

स बुद्ध्वा देवमीशानं शीघ्रम् उत्थाय विस्मितः ववन्दे चरणौ शंभोर् अस्तुवच्च पितामहः

देवाधिदेवाचे ओळखून ब्रह्मा पटकन उठला, आश्चर्यचकित झाला आणि शंभूच्या पायांना वंदन केले; पितामहाने त्याची स्तुतीही केली.

बुद्धिस्त्वं सर्वलोकानाम् अहङ्कारस् त्वम् ईश्वरः भूतानामिन्द्रियाणां च त्वमेवेश प्रवर्त्तकः

तू सर्व लोकांचा बुध्दी आहेस; अहंकारही तूच आहेस, प्रभो; सर्व जीव आणि त्यांच्या इंद्रियांचा प्रवर्तकही तूच आहेस.

तवाहं दक्षिणाद्धस्तात् सृष्टः पूर्वं पुरातनः वामहस्तान् महाबाहो देवो नारायणः प्रभुः

प्राचीन प्रभो, मी तुझ्या उजव्या हातातून निर्माण झालो; आणि तुझ्या डाव्या हातातून, महाबाहू, नारायण देव उत्पन्न झाला.

इयं च प्रकृतिर्देवी सदा ते सृष्टिकारण पत्नीरूपं समास्थाय जगत्कारणमागता

ही देवी प्रकृती नेहमीच तुझ्या सृष्टीचे कारण आहे; तिने तुझ्या पत्नीचे रूप धारण करून जगाचे कारण बनली आहे.

नमस्तुभ्यं महादेव महादेव्यै नमोनमः प्रसादात्तव देवेश नियोगाच्च मया प्रजाः

महादेव, तुला नमस्कार; महादेवीसही पुन्हा पुन्हा नमस्कार. तुझ्या कृपेने आणि आज्ञेने मी ही सृष्टी केली आहे.

देवाद्यास्तु इमाः सृष्टा मूढास्त्वद्योगमोहिताः कुरु प्रसादमेतेषां यथापूर्वं भवन्त्विमे

हे देव आणि इतरही मी निर्माण केले, पण आता ते तुझ्या योगमायेने गोंधळले आहेत; त्यांना पूर्वीसारखे होण्यासाठी कृपा कर.

विज्ञाप्यैवं तदा ब्रह्मा देवदेवं महेश्वरम् संस्तम्भितांस्तदा तेन भगवान् आह पद्मजः

त्यावेळी ब्रह्म्याने महेश्वर देवाला सर्व सांगितले आणि त्याने ज्यांना देवाने थांबवले होते त्यांची माहिती दिली.

मूढास्थ देवताः सर्वा नैव बुध्यत शङ्करम् देवदेवम् इहायान्तं सर्वदेवनमस्कृतम्

हे सर्व देव गोंधळले आहेत आणि शंकर, देवाधिदेव, सर्व देवांनी पूजलेला येथे आला आहे हे त्यांना कळत नाही.

गच्छध्वं शरणं शीघ्रं देवाः शक्रपुरोगमाः सनारायणकाः सर्वे मुनिभिः शङ्करं प्रभुम्

इंद्रासह सर्व देवांनो, नारायण आणि ऋषींसह लवकर शंकर प्रभूच्या शरण जा.

सार्धं मयैव देवेशं परमात्मानमीश्वरम् अनया हैमवत्या च प्रकृत्या सह सत्तमम्

माझ्यासह, या हिमालयकन्या प्रकृतीसह, आपण सर्व देवाधिदेव, परात्मा, ईश्वर यांच्या जवळ चला.

तत्र ते स्तम्भितास्तेन तथैव सुरसत्तमाः प्रणेमुर् मनसा सर्वे सनारायणकाः प्रभुम्

तिथे, अजूनही थांबवलेले ते श्रेष्ठ देव नारायणासह सर्वांनी मनाने प्रभूला वंदन केले.

अथ तेषां प्रसन्नो भूद् देवदेवस्त्रियंबकः यथापूर्वं चकाराशु वचनाद्ब्रह्मणः प्रभुः

मग, देवाधिदेव त्रिनेत्राने ब्रह्म्याच्या विनंतीवरून प्रसन्न होऊन, लगेच त्यांना पूर्वीसारखे केले.