लिङ्गपुराणम्

प्रदक्षिणीकृत्य च तां देवीं स जगतो ऽरणीम् किम् अर्थं तपसा लोकान् संतापयसि शैलजे

त्या देवीची प्रदक्षिणा करून, जगाचा आधार असलेल्या ब्रह्म्याने विचारले, 'हे शैलजेसुत, तू या तपाने लोकांना का त्रास देत आहेस?'

त्वया सृष्टं जगत्सर्वं मातस्त्वं मा विनाशय त्वं हि संधारयेल्लोकान् इमान् सर्वान् स्वतेजसा

हे माता, हे संपूर्ण जग तुझ्यामुळे निर्माण झाले आहे, कृपया त्याचा नाश करू नकोस. तुझ्या तेजानेच हे सर्व लोक टिकून आहेत.

सर्वदेवेश्वरः श्रीमान् सर्वलोकपतिर्भवः यस्य वै देवदेवस्य वयं किङ्करवादिनः

सर्व देवांचा स्वामी, तेजस्वी आणि सर्व लोकांचा अधिपती भवा, ज्यासाठी आम्ही देवांचे देव स्वतःला त्याचे सेवक मानतो.

स एवं परमेशानः स्वयं च वरयिष्यति वरदे येन सृष्टासि न विना यस्त्वयांबिके

तोच परमेश्वर स्वतः तुला वरणार आहे, वरदायिनी, ज्याने तुला निर्माण केले आणि तुझ्याशिवाय जो अस्तित्वात नाही, अंबिके.

वर्तते नात्र संदेहस् तव भर्त्ता भविष्यति इत्युक्त्वा तां नमस्कृत्य मुहुः सम्प्रेक्ष्य पार्वतीम्

यात काहीच शंका नाही, तोच तुझा पती होईल. असे सांगून, वारंवार वंदन करून त्याने पार्वतीकडे प्रेमाने पाहिले.

गते पितामहे देवो भगवान् परमेश्वरः जगामानुग्रहं कर्तुं द्विजरूपेण चाश्रमम्

पितामह निघून गेल्यावर, भगवंत परमेश्वर आपल्या कृपेने द्विजरूपात आश्रमात गेला.

सा च दृष्ट्वा महादेवं द्विजरूपेण संस्थितम् प्रतिभाद्यैः प्रभुं ज्ञात्वा ननाम वृषभध्वजम्

महादेवाला द्विजरूपात उभा पाहून, त्याच्या चिन्हांवरून प्रभू ओळखून, तिने वृषध्वजाला वंदन केले.

सम्पूज्य वरदं देवं ब्राह्मणच्छद्मनागतम् तुष्टाव परमेशानं पार्वती परमेश्वरम्

वर देणाऱ्या त्या देवाचे, ब्राह्मणाचे वेष घेऊन आलेल्या, पार्वतीने आदरपूर्वक पूजन केले आणि परमेश्वराचे स्तवन केले.

अनुगृह्य तदा देवीम् उवाच प्रहसन्निव कुलधर्माश्रयं रक्षन् भूधरस्य महात्मनः

त्यावेळी देवीला आशीर्वाद देऊन, तो हसत हसत बोलला आणि हिमालयाच्या घराण्याचा धर्म जपला.

क्रीडार्थं च सतां मध्ये सर्वदेवपतिर्भवः स्वयंवरे महादेवी तव दिव्यसुशोभने

सज्जनांच्या संगतीत आनंदासाठी, दिव्य सौंदर्य असलेल्या महादेवी, सर्व देवांचा स्वामी तुझ्या स्वयंवरात येईल.

आस्थाय रूपं यत्सौम्यं समेष्ये ऽहं सह त्वया इत्युक्त्वा तां समालोक्य देवो दिव्येन चक्षुषा

मृदू रूप धारण करून, मी तुझ्यासोबत येईन. असे सांगून, त्या देवाने दिव्य दृष्टीने तिच्याकडे पाहिले.

जगामेष्टं तदा दिव्यं स्वपुरं प्रययौ च सा दृष्ट्वा हृष्टस्तदा देवीं मेनया तुहिनाचलः

मग तो आपल्या इच्छित दिव्य नगरीत गेला आणि तीही निघून गेली. देवीला पाहून मेना आणि हिमालय पर्वत आनंदित झाले.

आलिङ्ग्याघ्राय सम्पूज्य पुत्रीं साक्षात्तपस्विनीम् दुहितुर्देवदेवेन न जानन्नभिमन्त्रितम्

मुलीला मिठी मारून, तिला सूंघून आणि सन्मान देऊन, प्रत्यक्ष तपस्विनी असलेल्या आपल्या कन्येला, पर्वताने देवदेवतेने मंत्रमुग्ध केले आहे हे ओळखले नाही.

स्वयंवरं तदा देव्याः सर्वलोकेष्वघोषयत् अथ ब्रह्मा च भगवान् विष्णुः साक्षाज्जनार्दनः

त्या वेळी देवीच्या स्वयंवराची बातमी सर्व लोकांत पसरली. मग ब्रह्मा आणि भगवान विष्णू, हे जनार्दन, तेथे आले.

शक्रश् च भगवान् वह्निर् भास्करो भग एव च त्वष्टार्यमा विवस्वांश् च यमो वरुण एव च

इंद्र, अग्नी, सूर्य, भग, त्वष्टा, अर्यमान, विवस्वान, यम आणि वरुण हेही तेथे आले.

वायुः सोमस्तथेशानो रुद्राश् च मुनयस् तथा अश्विनौ द्वादशादित्या गन्धर्वा गरुडस् तथा

वायू, सोम, ईशान, रुद्र, मुनी, अश्विनी कुमार, बारा आदित्य, गंधर्व, गरुड हेही उपस्थित होते.

यक्षाः सिद्धास्तथा साध्या दैत्याः किंपुरुषोरगाः समुद्राश् च नदा वेदा मन्त्राः स्तोत्रादयः क्षणाः

यक्ष, सिद्ध, साध्य, दैत्य, किम्पुरुष, सर्प, समुद्र, नद्या, वेद, मंत्र, स्तोत्रे आणि क्षण हेही आले.

नागाश् च पर्वताः सर्वे यज्ञाः सूर्यादयो ग्रहाः त्रयस्त्रिंशच्च देवानां त्रयश् च त्रिशतं तथा

नाग, सर्व पर्वत, यज्ञ, सूर्य व इतर ग्रह, त्र्यस्त्रिंश देव आणि तीनशे देवही तेथे जमले.

त्रयश् च त्रिसहस्रं च तथान्ये बहवः सुरा जग्मुर् गिरीन्द्रपुत्र्यास्तु स्वयंवरमनुत्तमम्

तीन हजार तीन वेळा आणि इतर अनेक देवही गिरिराजकन्येच्या अद्वितीय स्वयंवरासाठी आले.

अथ शैलसुता देवी हैममारुह्य शोभनम् विमानं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नैर् अलंकृतम्

मग शैलपुत्री देवी सुंदर, सुवर्णमय, सर्व बाजूंनी शुभ आणि सर्व रत्नांनी सजवलेल्या विमानावर चढली.

अप्सरोभिः प्रनृत्ताभिः सर्वाभरणभूषितैः गन्धर्वसिद्धैर्विविधैः किन्नरैश् च सुशोभनैः

तीच्या सभोवताली नृत्य करणाऱ्या, दागिन्यांनी सजलेल्या अप्सरा, तसेच गंधर्व, सिद्ध, विविध सुंदर किन्नर होते.

बन्दिभिः स्तूयमाना च स्थिता शैलसुता तदा सितातपत्रं रत्नांशुमिश्रितं चावहत्तथा

बंदीजन तिचे स्तुती करत होते. शैलपुत्री तेथे उभी होती. रत्नांच्या किरणांनी झळाळणारे पांढरे छत्र आणले गेले.

मालिनी गिरिपुत्र्यास्तु संध्या पूर्णेन्दुमण्डलम् चामरासक्तहस्ताभिर् दिव्यस्त्रीभिश् च संवृता

मालिनीने शैलपुत्रीसाठी हार धरला होता. संध्याने पूर्ण चंद्राचे मंडळ धरले होते आणि दिव्य स्त्रिया चामर घेऊन तिच्या आजूबाजूला उभ्या होत्या.

मालां गृह्य जया तस्थौ सुरद्रुमसमुद्भवाम् विजया व्यजनं गृह्य स्थिता देव्याः समीपगा

जया स्वर्गवृक्षातून उत्पन्न झालेला हार घेऊन उभी होती. विजयाने पंखा धरून देवीच्या जवळ उभी होती.

मालां प्रगृह्य देव्यां तु स्थितायां देवसंसदि शिशुर्भूत्वा महादेवः क्रीडार्थं वृषभध्वजः

देवी देवांच्या सभेत हार घेऊन उभी असताना, वृषध्वज महादेव खेळण्यासाठी बालक झाले.

उत्सङ्गतलसंसुप्तो बभूव भगवान्भवः अथ दृष्ट्वा शिशुं देवास् तस्या उत्संगवर्त्तिनम्

भगवान भव तिच्या मांडीवर झोपले होते. मग त्या बालकाला तिच्या मांडीवर पाहून सर्व देवांनी पाहिले.

को ऽयम् अत्रेति संमन्त्र्य चुक्षुभुश् च समागताः वज्रमाहारयत्तस्य बाहुम् उद्यम्य वृत्रहा

'हा कोण?' असे एकमेकांत विचार करून सर्व जमलेले देव अस्वस्थ झाले. वज्रधारी इंद्राने आपला हात वर करून वज्र उचलला.

स बाहुरुद्यमस्तस्य तथैव समुपस्थितः स्तम्भितः शिशुरूपेण देवदेवेन लीलया

तो हात त्याच्याकडे उचलला गेला, पण देवांचा देव त्या बालरूपात खेळत तो हात थांबवला.

वज्रं क्षेप्तुं न शशाक बाहुं चालयितुं तथा वह्निः शक्तिं तथा क्षेप्तुं न शशाक तथा स्थितः

इंद्र वज्र फेकू शकला नाही, हातही हलवू शकला नाही. अग्नीही आपली शक्ती फेकू शकला नाही आणि तसाच उभा राहिला.