लिङ्गपुराणम्

ततः सम्प्रेक्ष्य मदनं हसन् देवस् त्रियंबकः नयनेन तृतीयेन सावज्ञं तम् अवैक्षत

मग त्रिनेत्रधारी देवाने हसत मदनाकडे पाहिलं आणि तिसऱ्या डोळ्याने त्याच्याकडे तुच्छतेने नजर टाकली.

ततो ऽस्य नेत्रजो वह्निर् मदनं पार्श्वतः स्थितम् अदहत्तत्क्षणादेव ललाप करुणं रतिः

मग त्याच्या डोळ्यातून निघालेल्या अग्नीने जवळ उभ्या असलेल्या मदनाला क्षणात जाळून टाकलं; रतीने दुःखाने आक्रोश केला.

रत्याः प्रलापमाकर्ण्य देवदेवो वृषध्वजः कृपया परया प्राह कामपत्नीं निरीक्ष्य च

रतीचा आक्रोश ऐकून, वृषध्वज देवदेवाने, कामाच्या पत्नीला पाहून, मोठ्या दयेनं तिला बोलावलं.

अमूर्तो ऽपि ध्रुवं भद्रे कार्यं सर्वं पतिस्तव रतिकाले ध्रुवे भद्रे करिष्यति न संशयः

तो मूर्तिरहित असला तरी, हे सुभगे, तुझा पती संगाच्या वेळी सर्व कार्य नक्कीच करेल, यात शंका नाही.

यदा विष्णुश् च भविता वासुदेवो महायशाः शापाद्भृगोर्महातेजाः सर्वलोकहिताय वै

जेव्हा विष्णू, भृगूच्या शापामुळे, महायशस्वी वासुदेव होईल आणि सर्व लोकांच्या हितासाठी तेजस्वी बनेल—

तदा तस्य सुतो यश् च स पतिस्ते भविष्यति सा प्रणम्य तदा रुद्रं कामपत्नी शुचिस्मिता

त्या वेळी कामाची पत्नी, शुद्ध हास्य असलेली, आपल्या होणाऱ्या पतीला आणि पुत्राला घेऊन, रुद्राला वंदन करून नम्रपणे झुकली.

जगाम मदनं लब्ध्वा वसंतेन समन्विता

मदनाला मिळवून, वसंतासोबत ती निघून गेली.

तपसा च महादेव्याः पार्वत्या वृषभध्वज प्रीतिश् च भगवाञ्छर्वो वचनाद्ब्रह्मणस्तदा

महादेवी पार्वतीच्या तपामुळे, वृषध्वज, भगवंत शर्वा ब्रह्मदेवाच्या सांगण्यावरून प्रसन्न झाला.

हिताय चाश्रमाणां च क्रीडार्थं भगवान्भवः तदा हैमवतीं देवीम् उपयेमे यथाविधि

आश्रमातील लोकांच्या कल्याणासाठी आणि आनंदासाठी, त्या वेळी भव्याने सुवर्णसारख्या देवीशी योग्य पद्धतीने विवाह केला.

जगाम स स्वयं ब्रह्मा मरीच्याद्यैर्महर्षिभिः तपोवनं महादेव्याः पार्वत्याः पद्मसंभवः

कमळातून जन्मलेला ब्रह्मा, मरीचि आणि इतर महर्षींसह, महादेवी पार्वतीच्या तपोवनात गेला.

प्रदक्षिणीकृत्य च तां देवीं स जगतो ऽरणीम् किम् अर्थं तपसा लोकान् संतापयसि शैलजे

त्या देवीची प्रदक्षिणा करून, जगाचा आधार असलेल्या ब्रह्म्याने विचारले, 'हे शैलजेसुत, तू या तपाने लोकांना का त्रास देत आहेस?'

त्वया सृष्टं जगत्सर्वं मातस्त्वं मा विनाशय त्वं हि संधारयेल्लोकान् इमान् सर्वान् स्वतेजसा

हे माता, हे संपूर्ण जग तुझ्यामुळे निर्माण झाले आहे, कृपया त्याचा नाश करू नकोस. तुझ्या तेजानेच हे सर्व लोक टिकून आहेत.

सर्वदेवेश्वरः श्रीमान् सर्वलोकपतिर्भवः यस्य वै देवदेवस्य वयं किङ्करवादिनः

सर्व देवांचा स्वामी, तेजस्वी आणि सर्व लोकांचा अधिपती भवा, ज्यासाठी आम्ही देवांचे देव स्वतःला त्याचे सेवक मानतो.

स एवं परमेशानः स्वयं च वरयिष्यति वरदे येन सृष्टासि न विना यस्त्वयांबिके

तोच परमेश्वर स्वतः तुला वरणार आहे, वरदायिनी, ज्याने तुला निर्माण केले आणि तुझ्याशिवाय जो अस्तित्वात नाही, अंबिके.

वर्तते नात्र संदेहस् तव भर्त्ता भविष्यति इत्युक्त्वा तां नमस्कृत्य मुहुः सम्प्रेक्ष्य पार्वतीम्

यात काहीच शंका नाही, तोच तुझा पती होईल. असे सांगून, वारंवार वंदन करून त्याने पार्वतीकडे प्रेमाने पाहिले.

गते पितामहे देवो भगवान् परमेश्वरः जगामानुग्रहं कर्तुं द्विजरूपेण चाश्रमम्

पितामह निघून गेल्यावर, भगवंत परमेश्वर आपल्या कृपेने द्विजरूपात आश्रमात गेला.

सा च दृष्ट्वा महादेवं द्विजरूपेण संस्थितम् प्रतिभाद्यैः प्रभुं ज्ञात्वा ननाम वृषभध्वजम्

महादेवाला द्विजरूपात उभा पाहून, त्याच्या चिन्हांवरून प्रभू ओळखून, तिने वृषध्वजाला वंदन केले.

सम्पूज्य वरदं देवं ब्राह्मणच्छद्मनागतम् तुष्टाव परमेशानं पार्वती परमेश्वरम्

वर देणाऱ्या त्या देवाचे, ब्राह्मणाचे वेष घेऊन आलेल्या, पार्वतीने आदरपूर्वक पूजन केले आणि परमेश्वराचे स्तवन केले.

अनुगृह्य तदा देवीम् उवाच प्रहसन्निव कुलधर्माश्रयं रक्षन् भूधरस्य महात्मनः

त्यावेळी देवीला आशीर्वाद देऊन, तो हसत हसत बोलला आणि हिमालयाच्या घराण्याचा धर्म जपला.

क्रीडार्थं च सतां मध्ये सर्वदेवपतिर्भवः स्वयंवरे महादेवी तव दिव्यसुशोभने

सज्जनांच्या संगतीत आनंदासाठी, दिव्य सौंदर्य असलेल्या महादेवी, सर्व देवांचा स्वामी तुझ्या स्वयंवरात येईल.

आस्थाय रूपं यत्सौम्यं समेष्ये ऽहं सह त्वया इत्युक्त्वा तां समालोक्य देवो दिव्येन चक्षुषा

मृदू रूप धारण करून, मी तुझ्यासोबत येईन. असे सांगून, त्या देवाने दिव्य दृष्टीने तिच्याकडे पाहिले.

जगामेष्टं तदा दिव्यं स्वपुरं प्रययौ च सा दृष्ट्वा हृष्टस्तदा देवीं मेनया तुहिनाचलः

मग तो आपल्या इच्छित दिव्य नगरीत गेला आणि तीही निघून गेली. देवीला पाहून मेना आणि हिमालय पर्वत आनंदित झाले.

आलिङ्ग्याघ्राय सम्पूज्य पुत्रीं साक्षात्तपस्विनीम् दुहितुर्देवदेवेन न जानन्नभिमन्त्रितम्

मुलीला मिठी मारून, तिला सूंघून आणि सन्मान देऊन, प्रत्यक्ष तपस्विनी असलेल्या आपल्या कन्येला, पर्वताने देवदेवतेने मंत्रमुग्ध केले आहे हे ओळखले नाही.

स्वयंवरं तदा देव्याः सर्वलोकेष्वघोषयत् अथ ब्रह्मा च भगवान् विष्णुः साक्षाज्जनार्दनः

त्या वेळी देवीच्या स्वयंवराची बातमी सर्व लोकांत पसरली. मग ब्रह्मा आणि भगवान विष्णू, हे जनार्दन, तेथे आले.

शक्रश् च भगवान् वह्निर् भास्करो भग एव च त्वष्टार्यमा विवस्वांश् च यमो वरुण एव च

इंद्र, अग्नी, सूर्य, भग, त्वष्टा, अर्यमान, विवस्वान, यम आणि वरुण हेही तेथे आले.

वायुः सोमस्तथेशानो रुद्राश् च मुनयस् तथा अश्विनौ द्वादशादित्या गन्धर्वा गरुडस् तथा

वायू, सोम, ईशान, रुद्र, मुनी, अश्विनी कुमार, बारा आदित्य, गंधर्व, गरुड हेही उपस्थित होते.

यक्षाः सिद्धास्तथा साध्या दैत्याः किंपुरुषोरगाः समुद्राश् च नदा वेदा मन्त्राः स्तोत्रादयः क्षणाः

यक्ष, सिद्ध, साध्य, दैत्य, किम्पुरुष, सर्प, समुद्र, नद्या, वेद, मंत्र, स्तोत्रे आणि क्षण हेही आले.

नागाश् च पर्वताः सर्वे यज्ञाः सूर्यादयो ग्रहाः त्रयस्त्रिंशच्च देवानां त्रयश् च त्रिशतं तथा

नाग, सर्व पर्वत, यज्ञ, सूर्य व इतर ग्रह, त्र्यस्त्रिंश देव आणि तीनशे देवही तेथे जमले.

त्रयश् च त्रिसहस्रं च तथान्ये बहवः सुरा जग्मुर् गिरीन्द्रपुत्र्यास्तु स्वयंवरमनुत्तमम्

तीन हजार तीन वेळा आणि इतर अनेक देवही गिरिराजकन्येच्या अद्वितीय स्वयंवरासाठी आले.