लिङ्गपुराणम्

त्रिभिश् च धर्षितं शार्ङ्गं त्रिधाभूतं प्रभोस्तदा शार्ङ्गकोटिप्रसङ्गाद् वै चिछेद च शिरः प्रभोः

त्या वेळी प्रभूचे शार्ङ्ग धनुष्य तीन ठिकाणी तुटले; शार्ङ्गच्या टोकाच्या जोराने प्रभूचे डोके छाटले गेले.

छिन्नं च निपपातासु शिरस्तस्य रसातले वायुना प्रेरितं चैव प्राणजेन पिनाकिना

छाटलेले त्याचे डोके वाऱ्याने खाली नेले गेले आणि पिनाकीने, प्राणदात्याने, ते पाताळात पडले.

प्रविवेश तदा चैव तदीयाहवनीयकम् तत् प्रतिध्वस्तकलशं भग्नयूपं सतोरणम्

त्या वेळी ते त्याच्या यज्ञकुंडात शिरले, जिथे कलश फोडले गेले, यूप मोडले गेले आणि तोरणही पडले होते.

प्रदीपितमहाशालं दृष्ट्वा यज्ञो ऽपि दुद्रुवे तं तदा मृगरूपेण धावन्तं गगनं प्रति

महामंडप पेटलेला पाहून, यज्ञही मृगरूप धारण करून आकाशाकडे पळाला.

वीरभद्रः समाधाय विशिरस्कमथाकरोत् ततः प्रजापतिं धर्मं कश्यपं च जगद्गुरुम्

वीरभद्राने त्याला पकडून शिरच्छेद केला; नंतर प्रजापती धर्म आणि जगाचा गुरु कश्यप यांनाही त्याने मारले.

अरिष्टनेमिनं वीरो बहुपुत्रं मुनीश्वरम् मुनिम् अङ्गिरसं चैव कृष्णाश्वं च महाबलः

त्या बलाढ्य वीराने अनेक पुत्रांचे पिता असलेले अरिष्टनेमि, अङ्गिरस ऋषी आणि कृष्णाश्व यांनाही पराभूत केले.

जघान मूर्ध्नि पादेन दक्षं चैव यशस्विनम् चिछेद च शिरस्तस्य ददाहाग्नौ द्विजोत्तमाः

त्याने प्रसिद्ध दक्षाच्या डोक्यावर पायाने प्रहार केला, त्याचे डोके छाटले आणि श्रेष्ठ द्विजांनी ते अग्नीत जाळले.

सरस्वत्याश् च नासाग्रं देवमातुस्तथैव च निकृत्य करजाग्रेण वीरभद्रः प्रतापवान्

वीरभद्राने आपल्या बोटाच्या टोकाने सरस्वती आणि देवमातेच्या नाकाचा टोक कापला.

तस्थौ श्रिया वृतो मध्ये प्रेतस्थाने यथा भवः एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्पद्मसंभवः

तो तेजाने वेढलेला, स्मशानभूमीच्या मध्यभागी उभा राहिला, जसा भव उभा असतो; त्याच वेळी कमळातून जन्मलेला भगवंत तेथे प्रकट झाला.

भद्रमाह महातेजाः प्रार्थयन्प्रणतः प्रभुः अलं क्रोधेन वै भद्र नष्टाश्चैव दिवौकसः

महातेजस्वी प्रभू नम्रपणे प्रार्थना करून म्हणाला, 'भद्र, पुरे आता राग; देवताही नष्ट झाल्या आहेत.'

प्रसीद क्षम्यतां सर्वं रोमजैः सह सुव्रत सो ऽपि भद्रः प्रभावेण ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

'कृपा कर, सर्वांना, केसातून जन्मलेल्या लोकांसह, क्षमा कर, हे दृढव्रती.' आणि भद्र ब्रह्मदेवाच्या प्रभावाने शांत झाला.

शमं जगाम शनकैः शान्तस्तस्थौ तदाज्ञया देवो ऽपि तत्र भगवान् अन्तरिक्षे वृषध्वजः

हळूहळू सगळं शांत झालं; त्या आज्ञेने वृषध्वज भगवान देखील आकाशात शांतपणे उभा राहिला.

सगणः सर्वदः शर्वः सर्वलोकमहेश्वरः प्रार्थितश्चैव देवेन ब्रह्मणा भगवान् भवः

सर्वांना देणारा, सर्व लोकांचा महेश्वर, शर्वा आपल्या गणांसह तेथे होता; त्यावेळी ब्रह्मदेवाने त्याची मनापासून प्रार्थना केली.

हतानां च तदा तेषां प्रददौ पूर्ववत्तनुम् इन्द्रस्य च शिरस्तस्य विष्णोश्चैव महात्मनः

त्यावेळी, मारलेल्यांना पूर्वीप्रमाणे पुन्हा शरीर दिलं; इंद्राचं डोकं आणि महात्मा विष्णूचं डोकंही त्याने परत केलं.

दक्षस्य च मुनीन्द्रस्य तथान्येषां महेश्वरः वागीश्याश्चैव नासाग्रं देवमातुस्तथैव च

महेश्वराने दक्ष या ऋषिराजाला आणि इतरांनाही पूर्ववत केलं; वागीशी आणि देवमातेला नाकाचा टोकही परत दिला.

नष्टानां जीवितं चैव वराणि विविधानि च दक्षस्य ध्वस्तवक्त्रस्य शिरसा भगवान्प्रभुः

ज्यांचं प्राण गेलं होतं त्यांना पुन्हा जीवन दिलं आणि विविध वरही दिले; दक्षाचं तोंड नष्ट झालं होतं, त्याला भगवानाने डोकं दिलं.

कल्पयामास वै वक्त्रं लीलया च महान् भवः दक्षो ऽपि लब्धसंज्ञश् च समुत्थाय कृताञ्जलिः

महान भवाने सहजपणे दक्षासाठी तोंड तयार केलं; दक्ष शुद्धीवर आला, उठून हात जोडले.

तुष्टाव देवदेवेशं शङ्करं वृषभध्वजम् स्तुतस्तेन महातेजाः प्रदाय विविधान्वरान्

त्याने देवांच्या देवेश्वर, शंकर, वृषभध्वज यांची स्तुती केली; त्याच्या स्तुतीने प्रसन्न होऊन तेजस्वी भगवानाने विविध वर दिले.

गाणपत्यं ददौ तस्मै दक्षायाक्लिष्टकर्मणे देवाश् च सर्वे देवेशं तुष्टुवुः परमेश्वरम्

शुद्ध कर्म असलेल्या दक्षाला गणपतीपद दिलं; सर्व देवांनी परमेश्वर, देवांचा देव यांची स्तुती केली.

नारायणश् च भगवान् तुष्टाव च कृताञ्जलिः ब्रह्मा च मुनयः सर्वे पृथक्पृथगजोद्भवम्

भगवान नारायणानेही हात जोडून त्यांची स्तुती केली; ब्रह्मा आणि सर्व ऋषींनीही हत्तीपासून जन्मलेल्या त्या प्रभूची वेगवेगळ्या प्रकारे स्तुती केली.

तुष्टुवुर् देवदेवेशं नीलकण्ठं वृषध्वजम् तान् देवान् अनुगृह्यैव भवो ऽप्यन्तरधीयत

सर्वांनी देवांचा देव, नीलकंठ, वृषध्वज यांची स्तुती केली; त्या देवांना कृपा करून भव अदृश्य झाला.

कथं हिमवतः पुत्री बभूवांबा सती शुभा कथं वा देवदेवेशम् अवाप पतिमीश्वरम्

हिमालयाची कन्या सती कशी झाली आणि तिने देवांचा देव पती म्हणून कसा मिळवला?

सा मेनातनुम् आश्रित्य स्वेच्छयैव वराङ्गना तदा हैमवती जज्ञे तपसा च द्विजोत्तमाः

ती वरदायिनी स्त्री आपल्या इच्छेने मेना या शरीरात आली आणि त्या वेळी तपाच्या जोरावर हिमालयाची कन्या म्हणून जन्माला आली.

जातकर्मादिकाः सर्वाश् चकार च गिरीश्वरः द्वादशे च तदा वर्षे पूर्णे हैमवती शुभा

गिरीश्वराने तिच्या जन्माचे आणि इतर सर्व संस्कार केले; बारा वर्षे पूर्ण होताच, शुभ्र हिमालयकन्या—

तपस्तेपे तया सार्धम् अनुजा च शुभानना अन्या च देवी ह्यनुजा सर्वलोके नमस्कृता

तिने आणि तिच्या लहान बहिणीने, सुंदर मुख असलेल्या आणि दुसऱ्या सर्वांनी मिळून, एकत्र तप केला; त्या सर्व जगात पूजल्या गेल्या.

ऋषयश् च तदा सर्वे सर्वलोकमहेश्वरीम् तुष्टुवुस् तपसा देवीं समावृत्य समन्ततः

त्या वेळी सर्व ऋषींनी सर्व लोकांची महेश्वरी असलेल्या देवीला चारही बाजूंनी वेढून तिच्या तपासाठी स्तुती केली.

ज्येष्ठा ह्यपर्णा ह्यनुजा चैकपर्णा शुभानना तृतीया च वरारोहा तथा चैवैकपाटला

मोठी होती अपर्‍णा, लहान बहिण एकपर्णा, सुंदर मुख असलेली; तिसरी होती वरारोहा आणि एकपाटला.

तपसा च महादेव्याः पार्वत्याः परमेश्वरः वशीकृतो महादेवः सर्वभूतपतिर्भवः

महादेवी पार्वतीच्या तपामुळे परमेश्वर, महादेव, सर्व भूतांचा स्वामी भव तिच्या वश झाला.

एतस्मिन्नेव काले तु तारको नाम दानवः तारात्मजो महातेजा बभूव दितिनन्दनः

त्याच वेळी तारा नावाचा एक दैत्य होता; तो तारेचा पुत्र, दितीचा तेजस्वी मुलगा होता.