लिङ्गपुराणम्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधेनादीप्तलोचनः प्रदहन्निव नेत्राभ्यां प्राहालोक्य जगत्त्रयम्

ती वचने ऐकून, त्याच्या डोळ्यांत क्रोधाने ज्वाळा पेटल्या, जणू काही नजरेने जळवत आहे, त्याने त्रैलोक्याकडे पाहून बोलू लागला.

गदामुद्धृत्य हत्वा च नन्दिनं त्वां च शङ्कर हत्वा लोकान्सुरैः सार्धं डुण्डुभान् गरुडो यथा

'माझी गदा उचलून, मी नंदी आणि तुला, शंकरा, ठार मारीन; देवांसह साऱ्या लोकांचा संहार करून, मी डुंडुभी वाजवीन, जसे गरुडाने केले.'

हन्तुं चराचरं सर्वं समर्थो ऽहं सवासवम् को महेश्वर मद्बाणैर् अच्छेद्यो भुवनत्रये

'सर्व चराचरांसह, इंद्र व त्याच्या सोबत्यांसह, मी नष्ट करू शकतो. महेश्वरा, त्रैलोक्यात कोण आहे जो माझ्या बाणांना तोंड देऊ शकेल?'

बालभावे च भगवान् तपसैव विनिर्जितः ब्रह्मा बली यौवने वै मुनयः सुरपुङ्गवैः

'बालपणीसुद्धा भगवंत तपाने जिंकला गेला; ब्रह्मा, तारुण्यात बलाढ्य, ऋषी आणि श्रेष्ठ देवांनी जिंकला.'

दग्धं क्षणेन सकलं त्रैलोक्यं सचराचरम् तपसा किं त्वया रुद्र निर्जितो भगवानपि

'क्षणातच सर्व चराचरांसह त्रैलोक्य तपाने जळून गेले. मग रुद्रा, भगवंत असूनही, तू का जिंकला गेला नाहीस?'

इन्द्राग्नियमवित्तेशवायुवारीश्वरादयः न सेहिरे यथा नागा गन्धं पक्षिपतेरिव

'इंद्र, अग्नी, यम, कुबेर, वायू, वरुण आणि इतर जसे नाग गरुडाच्या सुगंधाला सहन करू शकत नाहीत, तसेच सहन करू शकले नाहीत.'

न लब्ध्वा दिवि भूमौ च बाहवो मम शङ्कर समस्तान्पर्वतान्प्राप्य घर्षिताश् च गणेश्वर

'शंकरा, स्वर्गात किंवा पृथ्वीवर माझे हात सापडले नाहीत म्हणून, मी सर्व पर्वतांवर घासले, गणेश्वरा.'

गिरीन्द्रो मन्दरः श्रीमान् नीलो मेरुः सुशोभनः घर्षितो बाहुदण्डेन कण्डूनोदार्थम् आपतत्

'श्रीमंत मंदार, सुंदर नील, आणि मेरू हे पर्वत माझ्या भुजांनी केवळ खाजेच्या कारणासाठी घासले गेले.'

गङ्गा निरुद्धा बाहुभ्यां लीलार्थं हिमवद्गिरौ नारीणां मम भृत्यैश् च वज्रो बद्धो दिवौकसाम्

'हिमालयावर खेळ म्हणून मी गंगेचा प्रवाह माझ्या हातांनी अडवला; माझ्या स्त्री सेविकांसाठी, देवांचा वज्र बांधून ठेवला.'

वडवाया मुखं भग्नं गृहीत्वा वै करेण तु तत्क्षणादेव सकलं चैकार्णवमभूदिदम्

'वडवाग्नीचे तोंड मी हाताने तोडले आणि पकडले, आणि त्या क्षणीच हे सर्व एकच समुद्र झाले.'

ऐरावतादयो नागाः क्षिप्ताः सिन्धुजलोपरि सरथो भगवानिन्द्रः क्षिप्तश् च शतयोजनम्

'ऐरावतासारखे हत्ती मी समुद्राच्या पाण्यावर फेकले, आणि भगवंत इंद्रालाही त्याच्या रथासह शंभर योजन दूर फेकले.'

गरुडो ऽपि मया बद्धो नागपाशेन विष्णुना उर्वश्याद्या मया नीता नार्यः कारागृहान्तरम्

गरुडालाही मी नागांच्या फासाने बांधले होते, हे विष्णू. उर्वशीसारख्या श्रेष्ठ स्त्रियाही मी दुसऱ्या कैदेत नेल्या होत्या.

कथंचिल्लब्धवान् शक्रः शचीमेकां प्रणम्य माम् मां न जानासि दैत्येन्द्रं जलन्धरमुमापते

कसेबसे इंद्राला फक्त शची एकटीच पत्नी परत मिळाली, तीही मला वंदन केल्यावर. 'तू मला ओळखत नाहीस का, दैत्यांचा राजा जलंधर मीच आहे, हे उमा-पती.'

एवमुक्तो महादेवः प्रादहद्वै रथं तदा तस्य नेत्राग्निभागैककलार्धार्धेन चाकुलम्

असं ऐकून महादेवांनी आपल्या डोळ्यातील अग्नीच्या केवळ एका अंशाने तो रथ निर्माण केला, जो प्रचंड अशांत झाला.

दैत्यानामतुलबलैर्हयैश् च नागैर् दैत्येन्द्रास् त्रिपुररिपोर् निरीक्षणेन नागाद् वैशसम् अनुसंवृतश् च नागैर् देवेशं वचनमुवाच चाल्पबुद्धिः

दैत्यांच्या अतुल बलवान घोड्यांनी आणि हत्तीने, तसेच नागांनी वेढलेला दैत्यांचा राजा, त्रिपुराचा शत्रू समोर दिसताच, त्या देवाधिदेवाला, जरी त्याची बुद्धी कमी असली तरी, असे म्हणाला.

किं कार्यं मम युधि देवदैत्यसंघैर् हन्तुं यत्सकलमिदं क्षणात्समर्थः यत्तस्माद्भयमिहनास्ति योद्धुम् ईश वाञ्छैषा विपुलतरा न संशयो ऽत्र

माझ्या दृष्टीने देव आणि दैत्यांच्या सैन्यांशी युद्ध करण्याची काही गरज नाही. मी हे सगळं क्षणात नष्ट करू शकतो. म्हणून, या युद्धात मला भीती नाही, पण लढायची इच्छा मात्र खूप मोठी आहे—यात शंका नाही.

तस्मात्त्वं मम मदनारिदक्षशत्रो यज्ञारे त्रिपुररिपो ममैव वीरैः भूतेन्द्रैर्हरिवदनेन देवसंघैर् योद्धुं ते बलमिह चास्ति चेद्धि तिष्ठ

म्हणून, हे मदनाचा, दक्षाचा आणि यज्ञाचा शत्रू, त्रिपुराचा शत्रू, जर तुझ्यात माझ्या वीरांशी, भूतांचे अधिपती, हरि आणि देवांच्या सैन्यांसह इथे लढण्याचं बळ असेल, तर उभा राहा.

इत्युक्त्वाथ महादेवं महादेवारिनन्दनः न चचाल न सस्मार निहतान्बान्धवान्युधि

असं म्हणून, महादेवाच्या शत्रूचा पुत्र महादेवाला उद्देशून काही हलला नाही, किंवा युद्धात मारलेल्या आप्तांची आठवणही काढली नाही.

दुर्मदेनाविनीतात्मा दोर्भ्यामास्फोट्य दोर्बलात् सुदर्शनाख्यं यच्चक्रं तेन हन्तुं समुद्यतः

अहंकाराने आणि वाईट वृत्तीने, तो आपल्या हातांनी टाळ्या वाजवत, दुर्बलतेने, 'सुदर्शन' नावाचं चक्र घेऊन मारण्यासाठी सज्ज झाला.

दुर्धरेण रथाङ्गेन कृच्छ्रेणापि द्विजोत्तमाः स्थापयामास वै स्कन्धे द्विधाभूतश् च तेन वै

महाबलवान आणि थांबवता न येणाऱ्या रथचक्राने, मोठ्या कष्टाने, तो त्याच्या खांद्यावर उभा राहिला आणि त्या चक्राने दोन तुकडे झाला.

कुलिशेन यथा छिन्नो द्विधा गिरिवरो द्विजाः पपात दैत्यो बलवान् अञ्जनाद्रिरिवापरः

जसा वज्राने मोठा डोंगर दोन भागात तुटतो, तसा तो बलवान दैत्य, दुसऱ्या अंजन पर्वतासारखा, खाली कोसळला.

तस्य रक्तेन रौद्रेण सम्पूर्णम् अभवत्क्षणात् तद्रक्तमखिलं रुद्रनियोगान्मांसमेव च

त्याच्या भयंकर रक्ताने क्षणात सगळं मैदान भरून गेलं, आणि रुद्राच्या आज्ञेने ते सर्व रक्त आणि मांस मांसच झालं.

महारौरवमासाद्य रक्तकुण्डमभूदहो जलन्धरं हतं दृष्ट्वा देवगन्धर्वपार्षदाः

एक मोठं आणि भयंकर रक्ताचं तळं तयार झालं, आणि जलंधर मारला गेल्याचं पाहून देव आणि गंधर्वांचे सैन्य आनंदित झाले.

सिंहनादं महत्कृत्वा साधु देवेति चाब्रुवन् यः पठेच्छृणुयाद्वापि जलन्धरविमर्दनम्

त्यांनी मोठ्या गर्जनेने 'शाबास, हे देवा!' असं म्हटलं. जो कोणी जलंधराच्या वधाची ही कथा वाचेल किंवा ऐकेल—

श्रावयेद्वा यथान्यायं गाणपत्यमवाप्नुयात्

किंवा योग्य रीतीने इतरांना ऐकवेल, त्याला गणपतीची कृपा मिळते.

कथं देवेन वै सूत देवदेवान्महेश्वरात् सुदर्शनाख्यं वै लब्धं वक्तुमर्हसि विष्णुना

हे सूत, विष्णूला 'सुदर्शन' नावाचं चक्र देवांचा देव महेश्वराकडून कसं मिळालं, ते सांग.

देवानाम् असुरेन्द्राणाम् अभवच्च सुदारुणः सर्वेषामेव भूतानां विनाशकरणो महान्

देव आणि असुरांचे राजे यांच्यात फार भयंकर युद्ध झालं, ज्यामुळे सर्व प्राण्यांचा नाश होऊ लागला.

ते देवाः शक्तिमुशलैः सायकैर्नतपर्वभिः प्रभिद्यमानाः कुन्तैश् च दुद्रुवुर्भयविह्वलाः

असुरांच्या अस्त्र, गदा, बाण आणि भाल्यांनी देवांचे सैन्य छिन्नविछिन्न झाले, आणि भीतीने ग्रासून ते पळून गेले.

पराजितास्तदा देवा देवदेवेश्वरं हरिम् प्रणेमुस्तं सुरेशानं शोकसंविग्नमानसाः

मग पराभूत देव, शोकाने व्याकुळ मनाने, देवांचा देव आणि देवांचा स्वामी असलेल्या हरिला वंदन करू लागले.