लिङ्गपुराणम्

नमश्चन्द्राग्निसूर्याय मुक्तिवैचित्र्यहेतवे वरदायावताराय सर्वकारणहेतवे

चंद्र, अग्नी आणि सूर्य असलेल्या, मुक्तीच्या विविधतेचा कारण, वर देणारा, अवतार घेणारा, सर्व कारणांचा मूळ असलेल्या तुला नमस्कार.

कपालिने करालाय पतये पुण्यकीर्त्तये अमोघायाग्निनेत्राय लकुलीशाय शंभवे

कपालधारी, भयंकर, सर्वांचा स्वामी, पुण्याची कीर्ती असलेला, अचूक, अग्नीनेत्र असलेला, लाकडी दंडधारी, आणि मंगलमूर्ती अशा तुझ्या चरणांना नमस्कार.

भिषक्तमाय मुण्डाय दण्डिने योगरूपिणे मेघवाहाय देवाय पार्वतीपतये नमः

सर्वश्रेष्ठ वैद्य, कपालधारी, दंडधारी, योगस्वरूप, मेघावर स्वार, देव, पार्वतीचे स्वामी अशा तुझ्या चरणांना नमस्कार.

अव्यक्ताय विशोकाय स्थिराय स्थिरधन्विने स्थाणवे कृत्तिवासाय नमः पञ्चार्थहेतवे

अव्यक्त, शोकरहित, स्थिर, मजबूत धनुष्य असलेला, अचल, कातडी परिधान करणारा, आणि पंचअर्थाचा कारण असलेल्या तुला नमस्कार.

वरदायैकपादाय नमश्चन्द्रार्धमौलिने नमस्ते ऽध्वरराजाय वयसां पतये नमः

वर देणारा, एक पाय असलेला, अर्धचंद्र मस्तकी धारण करणारा, यज्ञांचा राजा, आणि वयांचा स्वामी अशा तुझ्या चरणांना नमस्कार.

योगीश्वराय नित्याय सत्याय परमेष्ठिने सर्वात्मने नमस्तुभ्यं नमः सर्वेश्वराय ते

योग्यांचा स्वामी, शाश्वत, सत्यस्वरूप, परमेश्वर, सर्वांचा आत्मा, आणि सर्वांचा स्वामी अशा तुला नमस्कार, पुन्हा नमस्कार.

एकद्वित्रिचतुःपञ्चकृत्वस् ते ऽस्तु नमोनमः दशकृत्वस्तु साहस्रकृत्वस्ते च नमोनमः

एकदा, दोनदा, तीनदा, चारदा, पाचदा आणि दहा वेळा तुला नमस्कार असो; हजार वेळा तुला नमस्कार असो.

नमो ऽपरिमितं कृत्वा-नन्तकृत्वो नमोनमः नमोनमो नमो भूयः पुनर्भूयो नमोनमः

अपरिमित वेळा, अनंत वेळा, पुन्हा पुन्हा, आणि पुन्हा पुन्हा तुला नमस्कार करतो.

नाम्नामष्टशतेनैवं स्तुत्वामृतमयेन तु पुनस्तु प्रार्थयामास नृसिंहः शरभेश्वरम्

अशा अमृतमय आठशे नावांनी तुझी स्तुती करून, नरसिंहाने पुन्हा शरभेश्वराची प्रार्थना केली.

यदा यदा ममाज्ञानम् अत्यहङ्कारदूषितम् तदा तदापनेतव्यं त्वयैव परमेश्वर

माझ्या मनात जेव्हा केव्हा अज्ञान आणि अहंकार वाढतो, तेव्हा त्या वेळी, हे परमेश्वरा, ते तूच दूर कर.

एवं विज्ञापयन्प्रीतः शङ्करं नरकेसरी नन्वशक्तो भवान् विष्णो जीवितान्तं पराजितः

अशा प्रकारे शंकराला सांगताना, नरसिंह म्हणाला: 'खरंच, हे विष्णू, तू शक्तिहीन आहेस, आणि शेवटी पराभूत झाला आहेस.'

तद्वक्त्रशेषमात्रान्तं कृत्वा सर्वस्य विग्रहम् शुक्तिशित्यं तदा मङ्गं वीरभद्रः क्षणात्ततः

मात्र चेहरा शिल्लक ठेवून, संपूर्ण देहाचा नाश करून, वीरभद्राने त्या भयंकर असुराला क्षणात जिंकले.

अथ ब्रह्मादयः सर्वे वीरभद्र त्वया दृशा जीविताः स्मो वयं देवाः पर्जन्येनेव पादपाः

मग ब्रह्मा आणि सर्व देवांनी म्हटले: 'हे वीरभद्र, तुझ्या कृपादृष्टीने आम्हा सर्व देवांना जणू पावसाने झाडांना जसे जीवन मिळते तसे जीवन मिळाले.'

यस्य भीषा दहत्यग्निर् उदेति च रविः स्वयम् वातो वाति च सो ऽसि त्वं मृत्युर्धावति पञ्चमः

ज्याच्या आज्ञेने अग्नी जळतो, सूर्य आपोआप उगवतो, वारा वाहतो, आणि मृत्यू पाचवा म्हणून धावतो, तो तूच आहेस.

यदव्यक्तं परं व्योम कलातीतं सदाशिवम् भगवंस्त्वामेव भवं वदन्ति ब्रह्मवादिनः

जे अव्यक्त, पराव्यापी, काळाच्या पलीकडे असलेले, आणि सदा शिव आहे, हे भगवन्, वेदज्ञ लोक तुलाच ते म्हणतात.

के वयमेव धातुक्ये वेदने परमेश्वरः न विद्धि परमं धाम रूपलावण्यवर्णने

या पंचमहाभूतांच्या आणि ज्ञानेंद्रियांच्या क्षेत्रात आम्ही कोण? परमेश्वर रूप, सौंदर्य किंवा वर्ण यांच्या वर्णनांनी कधीच समजत नाही.

उपसर्गेषु सर्वेषु त्रायस्वास्मान् गणाधिप एकादशात्मन् भगवान् वर्तते रूपवान् हरः

सर्व संकटांमध्ये आम्हाला वाचव, हे गणाधिपती, एकादश रूपधारी; भगवंत हर अनेक रूपांनी सदैव अस्तित्वात आहे.

ईदृशान् ते ऽवताराणि दृष्ट्वा शिव बहूंस्तमः कदाचित् संदिहेन् नास्मांस् त्वच्चिन्तास्तमया तथा

शिवा, तुझ्या अशा असंख्य अवतारांचे दर्शन घडले तरी कधी कधी अंधार येतोच; पण आम्हाला त्याचा काहीच परिणाम होत नाही, कारण तुझ्या चिंतनामुळे आमचे मन नेहमीच उजळलेले असते.

गुञ्जागिरिवरतटा-मितरूपाणि सर्वशः अभ्यसंहर गम्यं ते न नीतव्यं परापरा

गुंजा पर्वताच्या कड्यावर घेतलेली तुझी सर्व रूपे तू मागे घे, कारण तुझ्या गंतव्याला उच्च-नीचतेचे बंधन नाही.

द्वे तनू तव रुद्रस्य वेदज्ञा ब्राह्मणा विदुः घोराप्यन्या शिवाप्यन्या ते प्रत्येकमनेकधा

वेद जाणणारे ब्राह्मण रुद्राच्या दोन देहांची ओळख करतात—एक भयंकर आणि दुसरा मंगल; हे दोन्हीही आपापल्या प्रकारे अनेक रूपांनी प्रकटतात.

इहास्मान्पाहि भगवन् नित्याहतमहाबलः भवता हि जगत्सर्वं व्याप्तं स्वेनैव तेजसा

हे भगवंत, नेहमी अजेय आणि बलवान असलेल्या, आम्हाला येथे रक्षण कर, कारण तुझ्या तेजानेच हे सर्व जग व्यापलेले आहे.

ब्रह्मविष्ण्विन्द्रचन्द्रादि वयं च प्रमुखाः सुराः सुरासुराः सम्प्रसूतास् त्वत्तः सर्वे महेश्वर

ब्रह्मा, विष्णू, इंद्र, चंद्र आणि आम्ही सर्व प्रमुख देव, तसेच सर्व देव आणि दैत्य, हे महेश्वरा, तुझ्यापासूनच उत्पन्न झाले आहेत.

ब्रह्मा च इन्द्रो विष्णुश् च यमाद्या न सुरासुरान् ततो निगृह्य च हरिं सिंह इत्य् उपचेतसम्

ब्रह्मा, इंद्र, विष्णू, यम वगैरे, देव आणि दैत्यांना जिंकून, त्यांनी आपल्या मनात हरिला 'सिंह' असे संबोधले.

यतो बिभर्षि सकलं विभज्य तनुमष्टधा अतो ऽस्मान् पाहि भगवन् सुरान् दानैर् अभीप्सितैः

तू आपले शरीर आठ भागांत विभागून सर्व काही धारण करतोस, म्हणून हे भगवंत, आम्हा देवांना हवे असलेले दान देऊन आमचे रक्षण कर.

उवाच तान् सुरान्देवो महर्षींश् च पुरातनान् यथा जले जलं क्षिप्तं क्षीरं क्षीरे घृतं घृते

त्या दैवी प्रभूने त्या देवांना आणि प्राचीन ऋषींना सांगितले—'जसे पाणी पाण्यात, दूध दुधात, तूप तुपात मिसळते...''

एक एव तदा विष्णुः शिवलीनो न चान्यथा एष एव नृसिंहात्मा सदर्पश् च महाबलः

त्या वेळी फक्त विष्णूच शिवामध्ये विलीन झाला होता, दुसरे काही नव्हते; हाच नरसिंहाचा आत्मा, गर्वीला आणि अत्यंत बलवान आहे.

जगत्संहारकारेण प्रवृत्तो नरकेसरी याजनीयो नमस्तस्मै मद्भक्तिसिद्धिकाङ्क्षिभिः

जगाचा संहार करणारा नरकेसरी पूजनीय आहे; माझ्या भक्तीची सिद्धी इच्छिणाऱ्यांनी त्याला नमस्कार करावा.

एतावदुक्त्वा भगवान् वीरभद्रो महाबलः अपश्यन् सर्वभूतानां तत्रैवान्तरधीयत

असे म्हणून, महाबली वीरभद्राने सर्व जीवांच्या समोरून तिथेच अदृश्य झाला.

नृसिंहकृत्तिवसनस् तदाप्रभृति शङ्करः वक्त्रं तन्मुण्डमालायां नायकत्वेन कल्पितम्

त्या वेळेपासून शंकराने नरसिंहाची कातडी परिधान केली आणि त्याचे मुख कवट्यांच्या माळेत प्रमुख म्हणून ठेवले.