लिङ्गपुराणम्

अतस्त्वमुग्रकलया मृत्योर्मृत्युर्भविष्यसि स्थिरधन्वा क्षयो वीरो वीरो विश्वाधिकः प्रभुः

म्हणूनच, तुझ्या उग्र रूपामुळे, तू मृत्यूच्याही मृत्यू होशील—धनुष्य हातात घट्ट धरून, संहार करणारा, वीर, आणि सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ प्रभू.

उपहस्ता ज्वरं भीमो मृगपक्षिहिरण्मयः शास्ताशेषस्य जगतो न त्वं नैवचतुर्मुखः

हात उंचावून, तू भयंकर ज्वर आहेस, सोन्याचा पशू आणि पक्षी आहेस; तू साऱ्या जगाचा दंडक आहेस—ना तू, ना चतुर्मुख ब्रह्मा.

इत्थं सर्वं समालोक्य संहरात्मानम् आत्मना नो चेदिदानीं क्रोधस्य महाभैरवरूपिणः

हे सर्व पाहून, तू तुझं स्वरूप स्वतःमध्ये परत घे; नाहीतर आता महाभैरवाच्या रागाचा प्रकोप ओढवेल.

वज्राशनिरिव स्थाणोस् त्व् एवं मृत्युः पतिष्यति इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः क्रोधविह्वलः

स्थाणूच्या वज्रासारखा मृत्यू तुझ्यावर कोसळेल—असं वीरभद्राने सांगितल्यावर, नरसिंह रागाने भरून गेला.

ननाद तनुवेगेन तं गृहीतुं प्रचक्रमे अत्रान्तरे महाघोरं विपक्षभयकारणम्

त्याने प्रचंड वेगाने गर्जना केली आणि त्याला पकडायला धावला; त्याच वेळी, अत्यंत भयंकर आणि शत्रूंना भयभीत करणारे रूप प्रकट झाले.

गगनव्यापि दुर्धर्षशैवतेजःसमुद्भवम् वीरभद्रस्य तद्रूपं तत्क्षणादेव दृश्यते

ते रूप आकाश व्यापणारे, कोणाच्याही आवाक्याबाहेरचं, शिवाच्या तेजातून उत्पन्न झालेलं होतं; वीरभद्राचं ते रूप त्या क्षणी दिसलं.

न तद्धिरण्मयं सौम्यं न सौरं नाग्निसंभवम् न तडिच्चन्द्रसदृशम् अनौपम्यं महेश्वरम्

ते ना सोन्यासारखं होतं, ना सौम्य, ना सूर्याप्रमाणे, ना अग्नितून जन्मलेलं, ना वीज किंवा चंद्रासारखं—महेश्वराचं ते अद्वितीय रूप होतं.

तदा तेजांसि सर्वाणि तस्मिन् लीनानि शाङ्करे ततो व्यक्तो महातेजा व्यक्ते संभवतस्ततः

त्या वेळी सर्व तेजं त्या शंकरमूर्तीमध्ये विलीन झाली; त्यातून प्रकट झालेलं महान तेज स्पष्टपणे दिसू लागलं.

रुद्रसाधारणं चैव चिह्नितं विकृताकृति ततः संहाररूपेण सुव्यक्तः परमेश्वरः

त्यात रुद्राला साम्य असलेली चिन्हं आणि विकृत रूप होतं; मग संहाराच्या रूपात परमेश्वर स्पष्टपणे प्रकट झाला.

पश्यतां सर्वदेवानां जयशब्दादिमङ्गलैः सहस्रबाहुर् जटिलश् चन्द्रार्धकृतशेखरः

सर्व देवता पाहत असताना, विजयाच्या आणि मंगल घोषात, तो हजारो हातांनी, जटांमध्ये, आणि अर्धचंद्र मुकुट घालून प्रकट झाला.

स मृगार्धशरीरेण पक्षाभ्यां चञ्चुना द्विजाः अतितीक्ष्णमहादंष्ट्रो वज्रतुल्यनखायुधः

तो अर्धा पशुरूपात, पंख आणि चोच असलेला, द्विजांनो, अतिशय तीक्ष्ण मोठ्या दातांनी आणि वज्रासारख्या नखांच्या शस्त्रांनी युक्त होता.

कण्ठे कालो महाबाहुश् चतुष्पाद् वह्निसंभवः युगान्तोद्यतजीमूतभीमगंभीरनिःस्वनः

त्याच्या गळ्यात काळ आहे, तो बलवान आहे, चार पायांचा, अग्नीपासून जन्मलेला, आणि युगाच्या शेवटी उठणाऱ्या मेघांच्या गडगडाटासारखा भीषण, खोल आवाज करणारा आहे.

समं कुपितवृत्ताग्निव्यावृत्तनयनत्रयः स्पष्टदंष्ट्रो ऽधरोष्ठश् च हुङ्कारेण युतो हरः

त्याचा रूप रौद्र आहे, त्याची तीन डोळे संतापाने जणू ज्वाळांनी चमकत आहेत, त्याचे दात बाहेर आलेले, खालचा ओठ फुगलेला, आणि तो हर, हुंकाराने भरलेला उभा आहे.

हरिस्तद्दर्शनादेव विनष्टबलविक्रमः बिभ्रद् और्म्यं सहस्रांशोर् अधः खद्योतविभ्रमम्

हराचे ते रूप पाहून हरीचे सर्व बळ आणि पराक्रम नाहीसे झाले; त्याचा तेज सूर्यासारखा होता, पण खाली तो काजव्यांच्या चमकण्यासारखा दिसत होता.

अथ विभ्रम्य पक्षाभ्यां नाभिपादे ऽभ्युदारयन् पादावाबध्य पुच्छेन बाहुभ्यां बाहुमण्डलम्

मग त्याने आपल्या पंखांनी फिरवत, हरीला नाभी आणि पायांनी वर उचलले, त्याचे पाय आपल्या शेपटाने बांधले आणि हातांना आपल्या हातांनी वेढले.

भिन्दन्नुरसि बाहुभ्यां निजग्राह हरो हरिम् ततो जगाम गगनं देवैः सह महर्षिभिः

आपल्या हातांनी हरीच्या छातीवर प्रहार करून, हराने त्याला पकडले; मग तो देव आणि महर्षींसह आकाशात गेला.

सहसैव भयाद्विष्णुं विहगश् च यथोरगम् उत्क्षिप्योत्क्षिप्य संगृह्य निपात्य च निपात्य च

अचानक, भीतीमुळे, त्या पक्ष्याने विष्णूला पुन्हा पुन्हा उचलले, घट्ट पकडले आणि खाली फेकले, पुन्हा पुन्हा खाली फेकले.

उड्डीयोड्डीय भगवान् पक्षाघातविमोहितम् हरिं हरन्तं वृषभं विश्वेशानं तमीश्वरम्

पंखांच्या प्रहाराने गोंधळलेला भगवंत उडत उडत हरीला घेऊन गेला, तो वृषध्वज, सर्वांचा स्वामी, तोच ईश्वर.

अनुयान्ति सुराः सर्वे नमोवाक्येन तुष्टुवुः नीयमानः परवशो दीनवक्त्रः कृताञ्जलिः

सर्व देव त्याच्या मागे गेले, नम्रतेने त्याचे स्तवन करू लागले; विष्णू, पराधीन, दु:खी चेहरा करून, हात जोडून नेत असताना.

तुष्टाव परमेशानं हरिस्तं ललिताक्षरैः नमो रुद्राय शर्वाय महाग्रासाय विष्णवे

हरीने त्या परमेश्वराचे कोमल शब्दांनी स्तुती केली: 'रुद्राला, शर्वाला, महाभक्षकाला, विष्णूला नमस्कार.'

नम उग्राय भीमाय नमः क्रोधाय मन्यवे नमो भवाय शर्वाय शङ्कराय शिवाय ते

उग्राला, भीषणाला, क्रोधीला, संतप्ताला नमस्कार; भवाला, शर्वाला, शंकराला, शिवाला, तुला नमस्कार.

कालकालाय कालाय महाकालाय मृत्यवे वीराय वीरभद्राय क्षयद्वीराय शूलिने

काळाचा काळ, काळ, महाकाळ, मृत्यू, वीर, वीरभद्र, वीरांचा संहार करणारा, त्रिशूली — यांना नमस्कार.

महादेवाय महते पशूनां पतये नमः एकाय नीलकण्ठाय श्रीकण्ठाय पिनाकिने

महादेव, महान, पशूंचे स्वामी, एकटा, नीलकंठ, श्रीकंठ, पिनाकधारी — यांना नमस्कार.

नमो ऽनन्ताय सूक्ष्माय नमस्ते मृत्युमन्यवे पराय परमेशाय परात्परतराय ते

अनंत, सूक्ष्म, मृत्यूच्या संतापाला, परात्पर, परमेश्वर, सर्वात श्रेष्ठ — तुला नमस्कार.

परात्पराय विश्वाय नमस्ते विश्वमूर्त्तये नमो विष्णुकलत्राय विष्णुक्षेत्राय भानवे

सर्वात श्रेष्ठ, विश्व, विश्वमूर्ती — तुला नमस्कार; विष्णूची पत्नी, विष्णूचे क्षेत्र, तेजस्वी — तुला नमस्कार.

कैवर्ताय किराताय महाव्याधाय शाश्वते भैरवाय शरण्याय महाभैरवरूपिणे

नावाडी, शिकारी, महान व्याध, शाश्वत, भैरव, शरण, महाभैरवरूप — यांना नमस्कार.

नमो नृसिंहसंहर्त्रे कामकालपुरारये महापाशौघसंहर्त्रे विष्णुमायान्तकारिणे

नरसिंहाचा संहार करणारा, काम, काळ, पुराचा वध करणारा, मोठ्या बंधनांचा नाश करणारा, विष्णुमायेचा अंत करणारा — तुला नमस्कार.

त्र्यंबकाय त्र्यक्षराय शिपिविष्टाय मीढुषे मृत्युञ्जयाय शर्वाय सर्वज्ञाय मखारये

त्र्यंबक, त्र्यक्षरी, सर्वव्यापी, दयाळू, मृत्युविजेता, शर्व, सर्वज्ञ, यज्ञांचा नाश करणारा — तुला नमस्कार.

मखेशाय वरेण्याय नमस्ते वह्निरूपिणे महाघ्राणाय जिह्वाय प्राणापानप्रवर्तिने

यज्ञांचा स्वामी, श्रेष्ठ, अग्निरूप, महान नाक, जिभ, प्राण-अपान चालवणारा — तुला नमस्कार.