लिङ्गपुराणम्

पुरुषरूपाय पुरुषैकतत्पुरुषाय वै नमः

मानवी रूप असलेला, एकमेव श्रेष्ठ पुरुष, तुला नमस्कार.

पुरुषार्थप्रदानाय पतये परमेष्ठिने ईशानाय नमस्तुभ्यम् ईश्वराय नमोनमः

मानवाच्या चार पुरुषार्थांचा दाता, स्वामी, सर्वोच्च सर्जनहार, ईशान, तुला नमस्कार. ईश्वर तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.

ब्रह्मणे ब्रह्मरूपाय नमः साक्षाच्छिवाय ते सर्वविष्णुर्नृसिंहस्य रूपमास्थाय विश्वकृत्

ब्रह्मा, ब्रह्मरूप, तुला नमस्कार. प्रत्यक्ष शिवस्वरूप, विश्वरूप, विष्णु व नरसिंहाचे रूप धारण करणारा, विश्वनिर्माता, तुला नमस्कार.

हिरण्यकशिपुं हत्वा करजैर्निशितैः स्वयम् दैत्येन्द्रैर्बहुभिः सार्धं हितार्थं जगतां प्रभुः

स्वतःच्या तीक्ष्ण नखांनी हिरण्यकशिपू आणि अनेक दैत्यराजांचा वध करून, जगाच्या कल्याणासाठी प्रभो, तू कार्य केलेस.

सैंहीं समानयन्योनिं बाधते निखिलं जगत् यत्कृत्यमत्र देवेश तत्कुरुष्व भवानिह

सिंहरूप धारण करून, संपूर्ण जगाला त्रास देणारा, देवराज, येथे जे काही करायचे आहे ते कर आणि येथे उपस्थित रहा.

उग्रो ऽसि सर्वदुष्टानां नियन्तासि शिवो ऽसि नः कालकूटादिवपुषा त्राहि नः शरणागतान्

सर्व दुष्टांचा उग्र शत्रू, आमचा नियंत्रक, आमच्यासाठी मंगल, काळकूटासारख्या रूपांनी, आम्ही शरण आलेल्यांचे रक्षण कर.

शुक्रं तु वृत्तं विश्वेश क्रीडा वै केवलं वयम् तवोन्मेषनिमेषाभ्याम् अस्माकं प्रलयोदयौ

विश्वेश्वर, पवित्रता हे तुझ्यासाठी केवळ एक खेळ आहे. तुझ्या डोळ्यांच्या उघडण्याने आणि मिटण्याने आमचा विनाश व निर्माण होतो.

उन्मीलयेत् त्वयि ब्रह्मन् विनाशो ऽस्ति न ते शिव संतप्तास्मो वयं देव हरिणामिततेजसा

ब्रह्मन्, तू डोळे उघडलेस तर विनाश होत नाही; अन्यथा, शिवा, आम्ही हरिच्या अमाप तेजामुळे संतप्त होतो.

सर्वलोकहितायैनं तत्त्वं संहर्तुमिच्छसि विज्ञापितस् तथा देवः प्रहसन्प्राह तान् सुरान्

सर्व लोकांच्या हितासाठी, हे तत्त्व नष्ट करायचे तू इच्छितोस; असे सांगितल्यावर, देव हसत हसत त्या देवांना बोलला.

अभयं च ददौ तेषां हनिष्यामीति तं प्रभुः सो ऽपि शक्रः सुरैः सार्धं प्रणिपत्य यथागतम्

प्रभूंनी त्यांना 'मी त्याला ठार मारीन' असे सांगून अभय दिले. मग इंद्र आणि सर्व देवांनी नमस्कार करून जसे आले तसे परत गेले.

जगाम भगवान् ब्रह्मा तथान्ये च सुरोत्तमाः अथोत्थाय महादेवः शारभं रूपमास्थितः

तेव्हा भगवंत ब्रह्मा आणि इतर श्रेष्ठ देवही निघून गेले. मग महादेव उठून शरभ नावाचं भयंकर रूप घेतलं.

ययौ प्रान्ते नृसिंहस्य गर्वितस्य मृगाशिनः अपहृत्य तदा प्राणान् शरभः सुरपूजितः

तो गर्विष्ठ, पशुखाऊ नरसिंह जिथे होता तिथे शरभ गेला. मग देवांनी पूजिलेल्या शरभाने त्याचा प्राण घेतला.

सिंहात्ततो नरो भूत्वा जगाम च यथाक्रमम् एवं स्तुतस्तदा देवैर् जगाम स यथाक्रमम्

मग सिंहाचं रूप सोडून मनुष्यरूप घेऊन तो जसा होता तसा निघून गेला. त्या वेळी देवांनी त्याची स्तुती केली आणि तो पुढे गेला.

यः पठेच्छृणुयाद्वापि संस्तवं शार्वमुत्तमम् रुद्रलोकमनुप्राप्य रुद्रेण सह मोदते

जो कोणी हा उत्तम शर्वाची स्तुती ऐकेल किंवा म्हणेल, तो रुद्रलोकात जाऊन रुद्रासोबत आनंदाने राहतो.

कथं देवो महादेवो विश्वसंहारकारकः शरभाख्यं महाघोरं विकृतं रूपमास्थितः

महादेव, जो विश्वाचा संहार करणारा आहे, त्याने शरभ नावाचं भयंकर आणि विकृत रूप कसं घेतलं?

किं किं धैर्यं कृतं तेन ब्रूहि सर्वम् अशेषतः एवमभ्यर्थितो देवैर् मतिं चक्रे कृपालयः

त्याने त्यात कोणती धैर्याची कृत्ये केली? सर्व काही पूर्णपणे सांग. देवांनी अशी विनंती केल्यावर कृपाळूने मनाशी ठरवलं.

यत्तेजस्तु नृसिंहाख्यं संहर्तुं परमेश्वरः तदर्थं स्मृतवान् रुद्रो वीरभद्रं महाबलम्

नरसिंह नावाच्या तेजाचा संहार करण्यासाठी परमेश्वर रुद्राने वीरभद्र या महान बलाढ्याचा स्मरण केला.

आत्मनो भैरवं रूपं महाप्रलयकारकम् आजगाम पुरा सद्यो गणानामग्रतो हसन्

स्वतःच भैरवरूप, जो महाप्रलय घडवतो, तो पूर्वी हसत-हसत गणांसमोर त्वरित प्रकट झाला.

साट्टहासैर् गणवरैर् उत्पतद्भिर् इतस्ततः नृसिंहरूपैरत्युग्रैः कोटिभिः परिवारितः

मुख्य गण मोठ्याने हसत, इकडून तिकडे उड्या मारत, आणि कोट्यवधी अत्यंत भयंकर नरसिंहरूपांनी त्याला वेढलं होतं.

तावद्भिर् अभितो वीरैर् नृत्यद्भिश् च मुदान्वितैः क्रीडद्भिश् च महाधीरैर् ब्रह्माद्यैः कन्दुकैरिव

अशा वीरांनी, आनंदाने नाचणाऱ्या, खेळणाऱ्या, आणि ब्रह्मा वगैरे धीरगंभीरांसह, जणू काही चेंडूंनी वेढलेलं होतं.

अदृष्टपूर्वैरन्यैश् च वेष्टितो वीरवन्दितः कल्पान्तज्वलनज्वालो विलसल्लोचनत्रयः

पूर्वी कधीही न पाहिलेल्यांनी वेढलेला, वीरांनी वंदिलेला, त्याची तीन डोळे कल्पांताच्या ज्वाळेसारखी चमकत होती.

आत्तशस्त्रो जटाजूटे ज्वलद्बालेन्दुमण्डितः बालेन्दुद्वितयाकारतीक्ष्णदंष्ट्राङ्कुरद्वयः

हातात शस्त्र, जटांमध्ये जळणाऱ्या अर्धचंद्राने शोभलेला, त्याच्या दोन तीक्ष्ण दातांमध्येही अर्धचंद्राचा आकार दिसत होता.

आखण्डलधनुःखण्डसंनिभभ्रूलतायुतः महाप्रचण्डहुङ्कारबधिरीकृतदिङ्मुखः

त्याच्या भुवया इंद्राच्या धनुष्याच्या तुकड्यांसारख्या होत्या आणि त्याच्या प्रचंड हुंकाराने सर्व दिशांना बहिरं केलं.

नीलमेघाञ्जनाकारभीषणश्मश्रुरद्भुतः वादखण्डम् अखण्डाभ्यां भ्रामयंस्त्रिशिखं मुहुः

त्याची दाढ काळ्या मेघासारखी किंवा काजळासारखी भयंकर होती, आणि तो दोन्ही अखंड हातांनी त्रिशूळ वारंवार फिरवत होता.

वीरभद्रो ऽपि भगवान् वीरशक्तिविजृम्भितः स्वयं विज्ञापयामास किमत्र स्मृतिकारणम्

वीरभद्रही, पराक्रम दाखवत, स्वतः विचारू लागला, 'हे स्मरण कशासाठी आहे?'

आज्ञापय जगत्स्वामिन् प्रसादः क्रियतां मयि अकाले भयमुत्पन्नं देवानामपि भैरव

'जगाच्या स्वामी, आज्ञा द्या, तुमचा प्रसाद माझ्यावर होऊ द्या. या वेळी देवांनाही भीती वाटते आहे, हे भैरवा.'

ज्वलितः स नृसिंहाग्निः शमयैनं दुरासदम् सान्त्वयन् बोधयादौ तं तेन किं नोपशाम्यति

तो नरसिंहाचा ज्वाळेसारखा अग्नी प्रज्वलित झाला आहे; त्याला शांत करा, तो सहज गाठता येत नाही. सुरुवातीला त्याला समजावून सांगा—तो अजून शांत का होत नाही?

ततो मत्परमं भावं भैरवं संप्रदर्शय सूक्ष्मं सूक्ष्मेण संहृत्य स्थूलं स्थूलेन तेजसा

मग माझ्या अत्युच्च अवस्थेचा, सूक्ष्म भैरवाचा, प्रकटीकरण कर. स्थूल तेजाने स्थूल गोष्टी मागे घे आणि सूक्ष्मतेने सूक्ष्म गोष्टी मागे घे.

वक्त्रमानय कृत्तिं च वीरभद्र ममाज्ञया इत्यादिष्टो गणाध्यक्षः प्रशान्तवपुरास्थितः

माझ्या आज्ञेने, वीरभद्र, मुख आणि कातडी घेऊन ये. अशा रीतीने सांगितल्यावर, गणांचा प्रमुख शांतपणे उभा राहिला.