लिङ्गपुराणम्

प्रविशन्ति महादेवं रुद्रं ते त्वपुनर्भवाः

ते महादेव, रूद्र यांच्यात विलीन होतात आणि पुन्हा जन्म घेत नाहीत.

ततस्तस्मिन्गते कल्पे पीतवर्णे स्वयंभुवः पुनरन्यः प्रवृत्तस्तु कल्पो नाम्नासितस्तु सः

मग तो कल्प संपल्यावर, पिवळ्या वर्णाचा काळ आला आणि स्वयंभूने पुन्हा एक नवीन कल्प सुरू केला, ज्याचे नाव असित होते.

एकार्णवे तदा वृत्ते दिव्ये वर्षसहस्रके स्रष्टुकामः प्रजा ब्रह्मा चिन्तयामास दुःखितः

त्या वेळी एकाच महासागरात हजार दिव्य वर्षे गेल्यावर, ब्रह्मदेव सृष्टी करायची इच्छा धरून दुःखी मनाने विचार करू लागला.

तस्य चिन्तयमानस्य पुत्रकामस्य वै प्रभोः कृष्णः समभवद्वर्णो ध्यायतः परमेष्ठिनः

तो प्रभू, पुत्रप्राप्तीची इच्छा धरून ध्यान करत असताना, परमेच्छ्वर ब्रह्मदेवाचा रंग काळा झाला.

अथापश्यन्महातेजाः प्रादुर्भूतं कुमारकम् कृष्णवर्णं महावीर्यं दीप्यमानं स्वतेजसा

मग त्या तेजस्वी ब्रह्मदेवाने एक काळ्या रंगाचा, मोठ्या सामर्थ्याचा, स्वतःच्या तेजाने झगमगणारा कुमार प्रकट होताना पाहिला.

कृष्णांबरधरोष्णीषं कृष्णयज्ञोपवीतिनम् कृष्णेन मौलिना युक्तं कृष्णस्रगनुलेपनम्

त्याने काळी वस्त्रे, काळा फेटा, काळा यज्ञोपवीत, काळा शिखा, काळी फुलमाळ आणि काळ्या उटण्याचा शृंगार केला होता.

स तं दृष्ट्वा महात्मानम् अघोरं घोरविक्रमम् ववन्दे देवदेवेशम् अद्भुतं कृष्णपिङ्गलम्

तो महान आत्मा, भयंकर पण भय न वाटणारा, देवांचा देव, अद्भुत आणि काळसर-पिंगट असा होता. त्याला पाहून ब्रह्मदेवाने वंदन केले.

प्राणायामपरः श्रीमान् हृदि कृत्वा महेश्वरम् मनसा ध्यानुयुक्तेन प्रपन्नस्तु तमीश्वरम्

प्राणायामात मग्न, तेजस्वी, मनात महेश्वराला ठेवून, ध्यानात मन लावून त्याने त्या ईश्वराची शरण घेतली.

अघोरं तु ततो ब्रह्मा ब्रह्मरूपं व्यचिन्तयत् तथा वै ध्यायमानस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

मग ब्रह्मदेवाने अघोराला ब्रह्मरूपात कल्पना केली. अशा प्रकारे परमेच्छ्वर ब्रह्मदेव ध्यान करत असताना—

प्रददौ दर्शनं देवो ह्य् अघोरो घोरविक्रमः अथास्य पार्श्वतः कृष्णाः कृष्णस्रगनुलेपनाः

अघोर, जो भयंकर सामर्थ्याचा आहे, त्याने ब्रह्मदेवाला दर्शन दिले. मग त्याच्या बाजूला काळ्या फुलमाळा आणि काळ्या उटण्याने माखलेले कुमार प्रकट झाले.

चत्वारस्तु महात्मानः संबभूवुः कुमारकाः कृष्णः कृष्णशिखश्चैव कृष्णास्यः कृष्णवस्त्रधृक्

चार महान आत्म्यांचे कुमार जन्मले: कृष्ण, कृष्णशिखा, कृष्णास्य आणि कृष्णवस्त्रधारी.

ततो वर्षसहस्रं तु योगतः परमेश्वरम् उपासित्वा महायोगं शिष्येभ्यः प्रददुः पुनः

मग योगाच्या सहाय्याने त्यांनी हजार वर्षे परमेन्द्राची भक्ती केली आणि पुन्हा तो महान योग आपल्या शिष्यांना शिकवला.

योगेन योगसम्पन्नाः प्रविश्य मनसा शिवम् अमलं निर्गुणं स्थानं प्रविष्टा विश्वमीश्वरम्

योगाने सिद्ध झालेले ते लोक मनाने निर्मळ, निर्गुण शिवामध्ये प्रवेशले आणि विश्वाचा ईश्वर असलेल्या त्या स्थानात पोहोचले.

एवमेतेन योगेन ये ऽपि चान्ये मनीषिणः चिन्तयन्ति महादेवं गन्तारो रुद्रमव्ययम्

अशा प्रकारे या योगाने इतर ज्ञानी लोकही महादेवाचे चिंतन करतात आणि अजर, अमर असलेल्या रुद्राला प्राप्त होतात.

ततस्तस्मिन् गते कल्पे कृष्णवर्णे भयानके तुष्टाव देवदेवेशं ब्रह्मा तं ब्रह्मरूपिणम्

त्या युगाचा अंत झाल्यावर, काळ्या आणि भयंकर काळात, ब्रह्मदेवाने ब्रह्मस्वरूप असलेल्या देवदेवेशाचे स्तवन केले.

अनुगृह्य ततस्तुष्टो ब्रह्माणमवदद्धरः अनेनैव तु रूपेण संहरामि न संशयः

तेव्हा प्रसन्न होऊन हराने ब्रह्मदेवाला सांगितले, 'याच रूपाने मी संहार करतो—यात काहीच शंका नाही.'

ब्रह्महत्यादिकान् घोरांस् तथान्यानपि पातकान् हीनांश्चैव महाभाग तथैव विविधान्यपि

हे महाभागा, ब्रह्महत्येसारख्या भयंकर पापांसह इतर अनेक मोठ्या आणि लहान पापांचा मी नाश करतो.

उपपातकमप्येवं तथा पापानि सुव्रत मानसानि सुतीक्ष्णानि वाचिकानि पितामह

हे सुशील, मी उपपापे, तसेच तीव्र मनोव्यापार आणि वाणीने केलेली पापेही दूर करतो, हे पितामह.

कायिकानि सुमिश्राणि तथा प्रासंगिकानि च बुद्धिपूर्वं कृतान्येव सहजागन्तुकानि च

शरीराने केलेली, मिश्र, अनायासिक, जाणूनबुजून केलेली आणि जन्मजात किंवा अचानक घडलेली सर्व पापे मी नाहीशी करतो.

मातृदेहोत्थितान्येवं पितृदेहे च पातकम् संहरामि न संदेहः सर्वं पातकजं विभो

आईच्या किंवा वडिलांच्या शरीरातून उत्पन्न झालेली पापेही मी नष्ट करतो—हे प्रभो, सर्व प्रकारची पापे मी संपवतो, यात शंका नाही.

लक्षं जप्त्वा ह्यघोरेभ्यो ब्रह्महा मुच्यते प्रभो तदर्धं वाचिके वत्स तदर्धं मानसे पुनः

अघोर मंत्राचा एक लक्ष जप केल्याने ब्रह्महत्येपासून मुक्ती मिळते, प्रभो; वाणीने केलेल्या पापासाठी अर्धा आणि मनाने केलेल्यासाठी पुन्हा त्याचा अर्धा जप करावा लागतो, हे मुला.

चतुर्गुणं बुद्धिपूर्वे क्रोधादष्टगुणं स्मृतम् वीरहा लक्षमात्रेण भ्रूणहा कोटिमभ्यसेत्

जाणूनबुजून केलेल्या पापासाठी चारपट, रागातून केलेल्यासाठी आठपट जप सांगितला आहे. वीरहत्येसाठी एक लक्ष आणि गर्भहत्येसाठी दहा लक्ष जप करावा लागतो.

मातृहा नियुतं जप्त्वा शुध्यते नात्र संशयः गोघ्नश्चैव कृतघ्नश् च स्त्रीघ्नः पापयुतो नरः

आईहत्येसाठी दहा लक्ष जप केल्याने शुद्धी मिळते, यात शंका नाही. गायीची हत्या, उपकार विसरणे, स्त्रीहत्या किंवा पापयुक्त पुरुष—

अयुताघोरमभ्यस्य मुच्यते नात्र संशयः सुरापो लक्षमात्रेण बुद्ध्याबुद्ध्यापि वै प्रभो

—अघोर मंत्राचा दहा हजार जप केल्याने मुक्त होतात, यात शंका नाही. मद्यपान केल्यास एक लक्ष जप केल्याने, जाणून किंवा नकळत केले तरीही, प्रभो, शुद्धी मिळते.

मुच्यते नात्र संदेहस् तदर्धेन च वारुणीम् अस्नाताशी सहस्रेण अजपी च तथा द्विजः

त्यातही अर्धा जप केल्याने वारुणी पिल्याचे पाप दूर होते. अंघोळ न करता खाल्ल्यास किंवा द्विजाने जप केला नाही तर हजार जप केल्याने शुद्धी मिळते.

अहुताशी सहस्रेण अदाता च विशुध्यति ब्राह्मणस्वापहर्ता च स्वर्णस्तेयी नराधमः

होम न करता खाल्ल्यास किंवा दान न दिल्यास हजार जप केल्याने शुद्धी मिळते; ब्राह्मणांची वस्तू चोरणारा किंवा सोनं चोरणारा नीच मनुष्य—

नियुतं मानसं जप्त्वा मुच्यते नात्र संशयः गुरुतल्परतो वापि मातृघ्नो वा नराधमः

—मनाने दहा लक्ष जप केल्याने मुक्त होतो, यात शंका नाही. गुरूच्या शय्येचे अपमान करणारा किंवा आईहत्यारा नीच मनुष्य—

ब्रह्मघ्नश् च जपेदेवं मानसं वै पितामह संपर्कात्पापिनां पापं तत्समं परिभाषितम्

—ब्रह्महत्यारा देखील, हे पितामह, मनाने जप करावा. पाप्यांच्या संगतीने जे पाप होते तेही तितकेच मानले आहे.

तथाप्ययुतमात्रेण पातकाद्वै प्रमुच्यते संसर्गात्पातकी लक्षं जपेद्वै मानसं धिया

तरीही, दहा हजार जप केल्याने पापातून मुक्ती मिळते; पाप्यांच्या संगतीसाठी, मनाने एक लक्ष जप करावा, हे ठरले आहे.