लिङ्गपुराणम्

एवं लब्ध्वा शिवं ज्ञानं ज्ञात्वा जपविधिक्रमम्

अशा प्रकारे, शिवज्ञान मिळवून आणि जपविधीची योग्य क्रमवारी समजून—

सदाचारी जपन्नित्यं ध्यायन् भद्रं समश्नुते सदाचारं प्रवक्ष्यामि सम्यग्धर्मस्य साधनम्

—जो नेहमी चांगल्या आचाराने जप करतो व ध्यान करतो, तो शुभत्व प्राप्त करतो. आता मी योग्य आचार म्हणजेच सच्चा धर्मसाधन सांगतो.

यस्मादाचारहीनस्य साधनं निष्फलं भवेत् आचारः परमो धर्म आचारः परमं तपः

ज्याच्याकडे आचार नाही, त्याचे साधन निष्फळ ठरते. आचार हा सर्वोच्च धर्म आहे; आचार हेच श्रेष्ठ तप आहे.

आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः सदाचारवतां पुंसां सर्वत्राप्यभयं भवेत्

आचार हीच श्रेष्ठ विद्या आहे; आचार हा सर्वोच्च मार्ग आहे. जे सतत चांगला आचार पाळतात, त्यांना सर्वत्र निर्भयता मिळते.

तद्वदाचारहीनानां सर्वत्रैव भयं भवेत् सदाचारेण देवत्वम् ऋषित्वं च वरानने

पण ज्यांच्यात आचार नाही, त्यांना सर्वत्र भीतीच असते. चांगल्या आचारामुळेच देवत्व आणि ऋषित्व मिळते, हे सुंदर मुखी.

उपयान्ति कुयोनित्वं तद्वद् आचारलङ्घनात् आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निन्दितः

आचाराचे उल्लंघन केल्याने वाईट जन्म मिळतो; आचार नसलेला मनुष्य जगात निंदेला पात्र होतो.

तस्मात्संसिद्धिमन्विच्छन् सम्यगाचारवान् भवेत् दुर्वृत्तः शुद्धिभूयिष्ठः पापीयान् ज्ञानदूषकः

म्हणून जो सिद्धी मिळवू इच्छितो, त्याने नेहमी योग्य आचार पाळावा. वाईट वर्तन असलेले, जरी बाहेरून शुद्ध दिसले, तरी ते अधिक पापी आणि ज्ञानाचे अपमान करणारे असतात.

वर्णाश्रमविधानोक्तं धर्मं कुर्वीत यत्नतः

आपल्या वर्ण आणि आश्रमानुसार सांगितलेला धर्म मनुष्याने मन लावून पाळावा.

यस्य यद्विहितं कर्म तत्कुर्वन्मत्प्रियः सदा संध्योपासनशीलः स्यात् सायं प्रातः प्रसन्नधीः

ज्याने आपल्यासाठी ठरवलेले कर्म केले, तो मला नेहमी प्रिय असतो. त्याने सकाळ-संध्याकाळ मन शांत ठेवून संध्योपासना करावी.

उदयास्तमयात्पूर्वम् आरम्य विधिना शुचिः कामान्मोहाद्भयाल्लोभात् संध्यां नातिक्रमेद्द्विजः

सूर्योदय किंवा सूर्यास्त होण्याआधी, विधिपूर्वक शुद्ध होऊन, द्विजाने काम, मोह, भीती किंवा लोभ यामुळे संध्यावंदन कधीही सोडू नये.

संध्यातिक्रमणाद्विप्रो ब्राह्मण्यात्पतते यतः असत्यं न वदेत् किंचिन् न सत्यं च परित्यजेत्

संध्यावंदन न केल्याने ब्राह्मणपणाचा पतन होते; म्हणून खोटं बोलू नये आणि सत्य कधीही सोडू नये.

यत्सत्यं ब्रह्म इत्याहुर् असत्यं ब्रह्मदूषणम् अनृतं परुषं शाठ्यं पैशुन्यं पापहेतुकम्

जे सत्य आहे तेच ब्रह्म मानले जाते; असत्य हे ब्रह्माचा कलंक आहे—खोटं बोलणं, कठोरपणा, कपट, चुगली आणि पापातून येणारे कृत्य हे सर्व त्यात येतात.

परदारान्परद्रव्यं परहिंसां च सर्वदा क्वचिच्चापि न कुर्वीत वाचा च मनसा तथा

कधीही दुसऱ्याच्या स्त्रीशी संबंध ठेवू नये, दुसऱ्याचं धन चोरू नये किंवा कोणालाही इजा करू नये—हे बोलण्यात किंवा मनातसुद्धा करू नये.

शूद्रान्नं यातयामान्नं नैवेद्यं श्राद्धमेव च गणान्नं समुदायान्नं राजान्नं च विवर्जयेत्

शूद्रांनी बनवलेलं अन्न, शिळं अन्न, नैवेद्य, श्राद्धाचं अन्न, समूहातलं अन्न, मेळाव्यातलं अन्न आणि राजाच्या घरचं अन्न टाळावं.

अन्नशुद्धौ सत्त्वशुद्धिर् न मृदा न जलेन वै सत्त्वशुद्धौ भवेत्सिद्धिस् ततो ऽन्नं परिशोधयेत्

अन्न शुद्ध असलं की मन शुद्ध होतं; केवळ माती किंवा पाण्याने नाही. मन शुद्ध झालं की सिद्धी मिळते—म्हणून अन्न नेहमी शुद्ध करावं.

राजप्रतिग्रहैर् दग्धान् ब्राह्मणान् ब्रह्मवादिनः स्विन्नानामपि बीजानां पुनर्जन्म न विद्यते

राजाकडून भेट घेतलेल्या ब्रह्मविद्या जाणणाऱ्या ब्राह्मणांचं, जणू तापाने भाजलेल्या बियांसारखं, पुन्हा जन्म होत नाही.

राजप्रतिग्रहो घोरो बुद्ध्वा चादौ विषोपमः बुधेन परिहर्तव्यः श्वमांसं चापि वर्जयेत्

राजाची भेट ही भीषण असून सुरुवातीला विषासारखी असते, हे जाणून बुद्धिमानाने ती टाळावी आणि कुत्र्याचं मांसही खाऊ नये.

अस्नात्वा न च भुञ्जीयाद् अजपो ऽग्निमपूज्य च पर्णपृष्ठे न भुञ्जीयाद् रात्रौ दीपं विना तथा

अंघोळ न करता, अग्नीची पूजा न करता, पानाच्या उलट्या बाजूवर, किंवा रात्री दिवा न लावता कधीही जेवू नये.

भिन्नभाण्डे च रथ्यायां पतितानां च संनिधौ शूद्रशेषं न भुञ्जीयात् सहान्नं शिशुकैरपि

तुटलेल्या भांड्यात, रस्त्यावर, पतितांच्या उपस्थितीत, शूद्रांच्या उरलेल्या अन्नात किंवा लहान मुलांसोबत अन्न खाऊ नये.

शुद्धान्नं स्निग्धम् अश्नीयात् संस्कृतं चाभिमन्त्रितम् भोक्ता शिव इति स्मृत्वा मौनी चैकाग्रमानसः

शुद्ध, स्निग्ध, नीट तयार केलेलं आणि मंत्रांनी पवित्र केलेलं अन्न, 'मीच शिव आहे' असं स्मरून, मौनाने आणि एकाग्र मनाने खावं.

आस्येन न पिबेत्तोयं तिष्ठन्नञ्जलिनापि वा वामहस्तेन शय्यायां तथैवान्यंकरेण वा

तोंड लावून, उभं राहून हाताच्या ओंजळीने, डाव्या हाताने, झोपेत किंवा इतर कोणत्याही अंगाने पाणी पिऊ नये.

विभीतकार्ककारञ्जस्नुहिच्छायां न चाश्रयेत् स्तंभदीपमनुष्याणाम् अन्येषां प्राणिनां तथा

विभीतक, अर्क, कारण्ज किंवा स्नुही या झाडांच्या सावलीत, खांबाजवळ, दिव्याजवळ, लोकांच्या किंवा इतर प्राण्यांच्या गर्दीत कधीही थांबू नये.

एको न गच्छेदध्वानं बाहुभ्यां नोत्तरेन्नदीम् नावरोहेत कूपादिं नारोहेदुच्चपादपान्

एकट्याने रस्त्यावर जाऊ नये, हाताने नदी ओलांडू नये, विहिरीत किंवा अशा जागी उतरू नये, किंवा उंच झाडावर चढू नये.

सूर्याग्निजलदेवानां गुरूणां विमुखः शुभे न कुर्यादिह कार्याणि जपकर्म शुभानि वा

सूर्य, अग्नी, पाणी, देव किंवा गुरु यांच्याकडे पाठ करून शुभ कार्य, जप किंवा विधी करू नये.

अग्नौ न तापयेत्पादौ हस्तं पद्भ्यां न संस्पृशेत् अग्नेर्नोच्छ्रयम् आसीत नाग्नौ किंचिन् मलं त्यजेत्

अग्नीजवळ पाय गरम करू नये, पाय किंवा हाताने अग्नीला स्पर्श करू नये, अग्नीपेक्षा उंच बसू नये, किंवा अग्नीत काहीही अशुद्ध टाकू नये.

न जलं ताडयेत्पद्भ्यां नांभस्यङ्गमलं त्यजेत् मलं प्रक्षालयेत् तीरे प्रक्षाल्य स्नानमाचरेत्

पाण्यात पाय घालून पाणी ढवळू नये, शरीराची घाण पाण्यात टाकू नये; ती काठावर स्वच्छ करावी आणि मग स्नान करावं.

नखाग्रकेशनिर्धूतस्नानवस्त्रघटोदकम् अश्रीकरं मनुष्याणाम् अशुद्धं संस्पृशेद्यदि

नख, केस, स्नानानंतरचे वस्त्र किंवा वापरलेली भांडी याने स्पर्शलेलं पाणी मनुष्यासाठी अशुभ आणि अशुद्ध मानलं जातं.

अजाश्वानखुरोष्ट्राणां मार्जनात् तुषरेणुकान् संस्पृशेद् यदि मूढात्मा श्रियं हन्ति हरेरपि

जो मूढ मनाचा मनुष्य शेळी, घोडा, अखंड खुर असलेली जनावरे किंवा उंट यांच्या झाडलेल्या धुळीला किंवा सालींना स्पर्श करतो, तो स्वतःची श्रीमंती नष्ट करतो, अगदी हरिने दिलेलीही संपत्ती.

मार्जारश् च गृहे यस्य सो ऽप्यन्त्यजसमो नरः भोजयेद्यस्तु विप्रेन्द्रान् मार्जारसंनिधौ यदि

ज्याच्या घरात मांजर आहे, तो मनुष्य अंत्यजासारखा मानला जातो; आणि जर तो मांजरीच्या उपस्थितीत ब्राह्मणांना जेवू घालतो,