लिङ्गपुराणम्

आकारो नेत्रमस्त्रं तु यकारः परिकीर्तितः इत्थमङ्गानि विन्यस्य ततो वै बन्धयेद्दिशः

'अ' हे नेत्र, 'य' हे अस्त्र असे मानले जाते; अशी अंगांची स्थापना करून मग दिशांचे बंधन करावे.

विघ्नेशो मातरो दुर्गा क्षेत्रज्ञो देवता दिशः आग्नेयादिषु कोणेषु चतुर्ष्वपि यथाक्रमम्

विघ्नेश, मातृका, दुर्गा, क्षेत्रज्ञ आणि दिशांच्या देवता—आग्नेय पासून सुरू करून सर्व चार कोपऱ्यांत योग्य क्रमाने स्थापना करावी.

अङ्गुष्ठतर्जन्यग्राभ्यां संस्थाप्य सुमुखं शुभम् रक्षध्वमिति चोक्त्वा तु नमस्कुर्यात्पृथक्पृथक्

अंगठा आणि तर्जनीच्या टोकांनी शुभ आणि सुंदर मुख स्थापन करावे; 'रक्षा करा' असे म्हणून प्रत्येकास वेगळे नमस्कार करावा.

गले मध्ये तथाङ्गुष्ठे तर्जन्याद्याङ्गुलीषु च अङ्गुष्ठेन करन्यासं कुर्यादेव विचक्षणः

गळ्याच्या मध्यभागी, अंगठ्यावर, तर्जनी व इतर बोटांवर, ज्ञानी माणसाने अंगठ्याने करन्यास करावा.

एवं न्यासमिमं प्रोक्तं सर्वपापहरं शुभम् सर्वसिद्धिकरं पुण्यं सर्वरक्षाकरं शिवम्

असा हा अंगन्यास सांगितला आहे, जो सर्व पापे दूर करतो, शुभ आहे, सर्व सिद्धी देणारा, पुण्यकारी, सर्व प्रकारची रक्षा करणारा आणि मंगल आहे.

न्यस्ते मन्त्रे ऽथ सुभगे शङ्करप्रतिमो भवेत् जन्मान्तरकृतं पापम् अपि नश्यति तत्क्षणात्

मंत्र ठेवताच, हे भाग्यवती, मनुष्य शंकरासारखा होतो; मागील जन्मातील पापही त्या क्षणी नाहीसे होते.

एवं विन्यस्य मेधावी शुद्धकायो दृढव्रतः जपेत्पञ्चाक्षरं मन्त्रं लब्ध्वाचार्यप्रसादतः

अशा प्रकारे मंत्र ठेवून, शुद्ध शरीराचा आणि दृढ संकल्प असलेला बुद्धिमान, गुरूंच्या कृपेने मिळालेला पंचाक्षरी मंत्र जपावा.

अतः परं प्रवक्ष्यामि मन्त्रसंग्रहणं शुभे यं विना निष्फलं नित्यं येन वा सफलं भवेत्

आता मी तुला मंत्रांचे संकलन सांगतो, हे शुभे, ज्याशिवाय दररोजची साधना निष्फळ होते, आणि ज्यामुळे ती फळदायी होते.

आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनम् अमानसम् आज्ञप्तं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम्

आज्ञेशिवाय, कृतीशिवाय, श्रद्धेशिवाय, मनापासून न करता, शिकवण न घेता, दक्षिणा न देता, आणि नेहमीच जपलेला मंत्र निष्फळ ठरतो.

आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं सुमानसम् एवं च दक्षिणासिद्धं मन्त्रं सिद्धं यतस्ततः

आज्ञेने, योग्य कृतीने, श्रद्धेने, चांगल्या मनाने आणि दक्षिणा देऊन केलेला मंत्र सर्व प्रकारे सिद्धी देतो.

उपागम्य गुरुं विप्रं मन्त्रतत्त्वार्थवेदिनम् ज्ञानिनं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम्

जो गुरु वेदपारंगत, मंत्राचा अर्थ जाणणारा, ज्ञानी, सद्गुणी आणि ध्यानयोगाला समर्पित आहे, अशा ब्राह्मण गुरूला जाऊन भेटावे.

तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

शुद्ध भावनेने, प्रयत्नपूर्वक, वाणीने, मनाने, शरीराने आणि संपत्तीने त्यांना संतुष्ट करावे.

आचार्यं पूजयेच्छिष्यः सर्वदातिप्रयत्नतः हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च

शिष्याने नेहमी अत्यंत प्रयत्नपूर्वक आचार्याची पूजा करावी आणि हत्ती, घोडे, रथ, रत्ने, शेतजमीन व घरे यांचा दान द्यावे.

भूषणानि च वासांसि धान्यानि विविधानि च एतानि गुरवे दद्याद् भक्त्या च विभवे सति

संपत्ती असेल तर भक्तीने दागिने, वस्त्रे आणि विविध धान्येही गुरुला द्यावीत.

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः पश्चान्निवेदयेद्देवि आत्मानं सपरिच्छदम्

आपल्या सिद्धीसाठी इच्छित असल्यास धनाबाबत फसवणूक करू नये; नंतर, हे देवी, स्वतः आणि आपली सर्व संपत्ती捐 करावी.

एवं सम्पूज्य विधिवद् यथाशक्ति त्ववञ्चयन् आददीत गुरोर्मन्त्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

अशा प्रकारे, आपल्या शक्तीनुसार आणि फसवणूक न करता, योग्य प्रकारे पूजा करून, गुरूकडून मंत्र आणि ज्ञान योग्य क्रमाने घ्यावे.

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजितं वत्सरोषितम् शुश्रूषुम् अनहङ्कारम् उपवासकृशं शुचिम्

एक वर्ष भक्तीने पूजा केल्यावर, गुरु समाधानी होऊन, जो शिष्य सेवाभावी, अहंकाररहित, उपवास करणारा आणि शुद्ध आहे, त्याला पाहतो.

स्नापयित्वा तु शिष्याय ब्राह्मणानपि पूज्य च समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा

शिष्याला स्नान घालून, ब्राह्मणांची पूजा करून, समुद्रकिनारी, नदीवर, गोठ्यात किंवा देवळातही हे करता येते.

शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदा दोषवर्जिते

शुद्ध जागी, घरी किंवा इतरत्र, सिद्धीसाठी योग्य काळ, तिथी, नक्षत्र किंवा शुभ योग असताना, नेहमी दोषरहितपणे हे करावे.

अनुगृह्य ततो दद्याच् छिवज्ञानम् अनुत्तमम् स्वरेणोच्चारयेत् सम्यग् एकान्ते ऽपि प्रसन्नधीः

आशीर्वाद देऊन, आपल्या स्वराने स्पष्टपणे उच्चारून, एकांतातही प्रसन्न मनाने, तो श्रेष्ठ शिवज्ञान द्यावे.

उच्चार्योच्चारयित्वा तु आचार्यः सिद्धिदः स्वयम् शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति

मंत्र उच्चारून, आचार्य स्वतः सिद्धी देतो आणि म्हणतो— 'शिव असो, शुभ असो, सौंदर्य असो, प्रेम असो.'

एवं लब्ध्वा परं मन्त्रं ज्ञानं चैव गुरोस्ततः जपेन्नित्यं ससंकल्पं पुरश्चरणमेव च

अशा प्रकारे गुरूकडून श्रेष्ठ मंत्र आणि ज्ञान मिळाल्यावर, रोज संकल्पपूर्वक त्याचा जप आणि विधिपूर्वक पूरश्चर्या करावी.

यावज्जीवं जपेन्नित्यम् अष्टोत्तरसहस्रकम् अनश्नंस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम्

जन्मभर दररोज, एक हजार आठ वेळा, अन्न न घेता आणि पूर्ण मन लावून जप केल्याने, तो मनुष्य सर्वोच्च स्थितीला पोहोचतो.

जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् नक्ताशी संयमी यश् च पौरश्चरणिकः स्मृतः

जो भक्तीने एक लाख अक्षरांचा जप करतो किंवा त्याच्या चारपट जप करतो, रात्रभर उपवास करतो आणि संयम पाळतो, त्याला पुरश्चरण करणारा म्हणतात.

पुरश्चरणजापी वा अपि वा नित्यजापकः अचिरात्सिद्धिकाङ्क्षी तु तयोरन्यतरो भवेत्

जो पुरश्चरणाचा जप करतो किंवा रोज जप करणारा असतो, या दोघांपैकी कुणीही लवकरच इच्छित सिद्धी मिळवतो.

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेन्नरः तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धिदो वशी

जो पुरश्चरण करून रोज जप करणारा होतो, त्याच्याशी या जगात कुणीही समकक्ष नाही; तो सिद्ध असतो, इतरांना सिद्धी देतो आणि आपले मन नियंत्रणात ठेवतो.

आसनं रुचिरं बद्ध्वा मौनी चैकाग्रमानसः प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि जपेन्मन्त्रमनुत्तमम्

सुंदर आसन लावून, मौन धारण करून, मन एकाग्र करून, पूर्वेकडे किंवा उत्तर दिशेला तोंड करून, श्रेष्ठ मंत्राचा जप करावा.

आद्यान्तयोर् जपस्यापि कुर्याद्वै प्राणसंयमान् तथा चान्ते जपेद्बीजं शतमष्टोत्तरं शुभम्

जपाच्या सुरुवातीला आणि शेवटी श्वासावर नियंत्रण ठेवावे आणि शेवटी बीजमंत्राचा एकशेआठ वेळा जप करावा, हे शुभ मानले जाते.

चत्वारिंशत्समावृत्ति प्राणानायम्य संस्मरेत् पञ्चाक्षरस्य मन्त्रस्य प्राणायाम उदाहृतः

चाळीस वेळा प्राणायाम केल्यावर, पंचाक्षरी मंत्राचे स्मरण करावे; ह्यालाच प्राणायाम म्हणतात.