लिङ्गपुराणम्

दत्त्वा पञ्चविधं धूपं पायसं च निवेदयेत् दधिभक्तं च मध्वाज्यपरिप्लुतमतः परम्

पाच प्रकारच्या धुपांनी अर्पण करून, पायस, दहीभात आणि मध-तुपात भिजवलेले अन्न नंतर अर्पण करावे.

शुद्धान्नं चैव मुद्गान्नं षड्विधं च निवेदयेत् अथ पञ्चविधं वापि सघृतं विनिवेदयेत्

शुद्ध भात, मूगाचा भात आणि सहा प्रकारचे अन्न अर्पण करावे; किंवा पाच प्रकारचे तुपासह अन्न अर्पण करावे.

केवलं चापि शुद्धान्नम् आढकं तण्डुलं पचेत् कृत्वा प्रदक्षिणं चान्ते नमस्कृत्य मुहुर्मुहुः

फक्त शुद्ध भाताचा एक आढका शिजवावा; त्यानंतर प्रदक्षिणा घालून, शेवटी वारंवार नमस्कार करावा.

स्तुत्वा च देवमीशानं पुनः सम्पूज्य शङ्करम् ईशानं पुरुषं चैव अघोरं वाममेव च

ईशान देवतेचे स्तवन करून, पुन्हा शंकराची पूजा करावी; तसेच ईशान, पुरुष, अघोर आणि वाम यांचीही भक्तीने पूजा करावी.

सद्योजातं जपंश्चापि पञ्चभिः पूजयेच्छिवम् अनेन विधिना देवः प्रसीदति महेश्वरः

सद्योजात मंत्राचा जप करून, या पाचांनी शिवाची पूजा करावी. या पद्धतीने महेश्वर प्रसन्न होतो.

वृक्षाः पुष्पादिपत्राद्यैर् उपयुक्ताः शिवार्चने गावश्चैव द्विजश्रेष्ठाः प्रयान्ति परमां गतिम्

ज्या झाडांच्या फुलांनी व पानांनी शिवाची पूजा होते, तसेच गायी आणि श्रेष्ठ ब्राह्मण, हे सर्व उच्च अवस्था प्राप्त करतात.

पूजयेद्यः शिवं रुद्रं शर्वं भवमजं सकृत् स याति शिवसायुज्यं पुनरावृत्तिवर्जितम्

जो कोणी शिव, रुद्र, शर्व, भव किंवा अज यांची एकदाही पूजा करतो, तो शिवाशी एकरूप होतो आणि पुन्हा जन्म घेत नाही.

अर्चितं परमेशानं भवं शर्वमुमापतिम् सकृत्प्रसंगाद्वा दृष्ट्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

जो कोणी परमेशान, भव, शर्व किंवा उमापती यांची पूजा करतो किंवा योगायोगाने त्यांचे दर्शन घेतो, तो सर्व पापांतून मुक्त होतो.

पूजितं वा महादेवं पूज्यमानमथापि वा दृष्ट्वा प्रयाति वै मर्त्यो ब्रह्मलोकं न संशयः

जो कोणी महादेवाची पूजा करतो किंवा त्याची पूजा होताना पाहतो, तो मनुष्य नक्कीच ब्रह्मलोकाला जातो—यात शंका नाही.

श्रुत्वानुमोदयेच्चापि स याति परमां गतिम् यो दद्याद् घृतदीपं च सकृल्लिङ्गस्य चाग्रतः

फक्त ऐकून किंवा अनुमोदन करूनही, तो उच्च अवस्था प्राप्त करतो. जो कोणी एकदाही शिवलिंगासमोर तुपाचा दिवा लावतो—

स तां गतिम् अवाप्नोति स्वाश्रमैर् दुर्लभां स्थिराम् दीपवृक्षं पार्थिवं वा दारवं वा शिवालये

तो अशी अवस्था प्राप्त करतो, जी स्वतःच्या आश्रमातील लोकांनाही दुर्लभ आणि स्थिर असते; दिवा लाकडाचा असो, मातीचा असो किंवा कुठल्याही वस्तूचा, शिवाच्या मंदिरात लावावा.

दत्त्वा कुलशतं साग्रं शिवलोके महीयते आयसं ताम्रजं वापि रौप्यं सौवर्णिकं तथा

आपल्या कुटुंबासह अर्पण केल्यावर, तो शिवलोकात सन्मानित होतो; दिवा लोखंडाचा, तांब्याचा, चांदीचा किंवा सोन्याचा असू शकतो.

शिवाय दीपं यो दद्याद् विधिना वापि भक्तितः सूर्यायुतसमैः श्लक्ष्णैर् यानैः शिवपुरं व्रजेत्

जो कोणी शिवाला विधिपूर्वक किंवा भक्तीने दिवा अर्पण करतो, तो दहा हजार सूर्यांसारख्या तेजस्वी वाहनांनी शिवाच्या नगरीत जातो.

कार्तिके मासि यो दद्याद् घृतदीपं शिवाग्रतः सम्पूज्यमानं वा पश्येद् विधिना परमेश्वरम्

जो कोणी कार्तिक महिन्यात शिवासमोर तुपाचा दिवा लावतो किंवा परमेश्वराची विधिपूर्वक पूजा होताना पाहतो—

स याति ब्रह्मणो लोकं श्रद्धया मुनिसत्तमाः आवाहनं सुसान्निध्यं स्थापनं पूजनं तथा

तो श्रद्धेने ब्रह्मलोकात जातो, हे श्रेष्ठ मुनीहो; आवाहन, सन्निधी, स्थापना आणि पूजा ह्याही तशाच प्रकारे कराव्यात.

सम्प्रोक्तं रुद्रगायत्र्या आसनं प्रणवेन वै पञ्चभिः स्नपनं प्रोक्तं रुद्राद्यैश् च विशेषतः

रुद्र गायत्री आणि ॐकाराने आसन सांगितले आहे; स्नान पाच वेळा करावे, विशेषतः रुद्र व इतर देवतांनी.

एवं सम्पूजयेन्नित्यं देवदेवमुमापतिम् ब्रह्माणं दक्षिणे तस्य प्रणवेन समर्चयेत्

अशा प्रकारे रोज उमापती, देवांचा देव याची पूजा करावी. त्याच्या उजवीकडे ब्रह्माला ॐकाराने विशेष सन्मान द्यावा.

उत्तरे देवदेवेशं विष्णुं गायत्रिया यजेत् वह्नौ हुत्वा यथान्यायं पञ्चभिः प्रणवेन च

उत्तरेकडे देवांचा स्वामी विष्णूची गायत्रीने पूजा करावी; आणि यथानियम अग्नीत पाच वेळा ॐकाराने होम करावा.

स याति शिवसायुज्यम् एवं सम्पूज्य शङ्करम् इति संक्षेपतः प्रोक्तो लिङ्गार्चनविधिक्रमः

अशा प्रकारे शंकराची पूजा केल्याने शिवाशी एकरूपता मिळते; या प्रकारे लिंगार्चनाची पद्धत संक्षिप्त सांगितली आहे.

व्यासेन कथितः पूर्वं श्रुत्वा रुद्रमुखात्स्वयम्

हे पूर्वी व्यासांनी सांगितले होते, त्यांनी स्वतः रुद्राच्या मुखातून ऐकले होते.

कथं पशुपतिं दृष्ट्वा पशुपाशविमोक्षणम् पशुत्वं तत्यजुर्देवास् तन्नो वक्तुमिहार्हसि

पशुपतीचे दर्शन घेऊन देवांनी आपली पशुसारखी बंधने कशी सोडली? त्यांनी कसे मुक्ती मिळवली, ते आम्हाला येथे सांगावे.

पुरा कैलासशिखरे भोग्याख्ये स्वपुरे स्थितम् समेत्य देवाः सर्वज्ञम् आजग्मुस्तत्प्रसादतः

पूर्वी कैलास शिखरावर, भोग्य नावाच्या आपल्या नगरीत, सर्व देव एकत्र आले आणि सर्वज्ञ परमेश्वराकडे त्याच्या कृपेने गेले.

हिताय सर्वदेवानां ब्रह्मणा च जनार्दनः गरुडस्य तथा स्कन्धम् आरुह्य पुरुषोत्तमः

सर्व देवांच्या कल्याणासाठी जनार्दन आणि ब्रह्मा, गरुडाच्या खांद्यावर बसून, परमपुरुषासोबत निघाले.

जगाम देवताभिर् वै देवदेवान्तिकं हरिः सर्वे सम्प्राप्य देवस्य सार्धं गिरिवरं शुभम्

हरी आणि सर्व देव, देवांचा देव याच्या समोर गेले; सर्वजण त्या शुभ पर्वतावर पोहोचून त्याच्यासोबत थांबले.

सेन्द्राः ससाध्याः सयमाः प्रणेमुर् गिरिमुत्तमम् भगवान् वासुदेवो ऽसौ गरुडाद् गरुडध्वजः अवतीर्य गिरिं मेरुम् आरुरोह सुरोत्तमैः

इंद्र, साध्य, यम यांच्यासह सर्वांनी उत्तम पर्वताला वंदन केले; भगवंत वासुदेव, गरुडध्वज, गरुडावरून उतरून, श्रेष्ठ देवांसह मेरू पर्वतावर गेले.

सकलदुरितहीनं सर्वदं भोगमुख्यं मुदितकुररवृन्दं नादितं नागवृन्दैः मधुररणितगीतं सानुकूलान्धकारं पदरचितवनान्तं कान्तवातान्ततोयम्

सर्व दुःखापासून मुक्त, नेहमी आनंद देणारे, आनंदी कुररांच्या आवाजाने गूंजणारे, नागांच्या गाण्याने भरलेले, मधुर संगीताने निनादलेले, सौम्य अंधाराने छायायुक्त, सुंदर वाऱ्याने आणि थंड पाण्याने नटलेले असे ते स्थान होते.

भवनशतसहस्रैर् जुष्टम् आदित्यकल्पैर् ललितगतिविदग्धैर् हंसवृन्दैश् च भिन्नम् धवखदिरपलाशैश् चन्दनाद्यैश् च वृक्षैर् द्विजवरगणवृन्दैः कोकिलाद्यैर्द्विरेफैः

शेकडो हजारो राजवाड्यांनी, सूर्यासारख्या तेजाने उजळलेले, चपळ हंसांच्या थव्यांनी, धव, खदिर, पळस, चंदन व इतर वृक्षांनी, तसेच श्रेष्ठ पक्षी, कोकिळा आणि मधमाशांनी भरलेले होते.

क्वचिदशेषसुरद्रुमसंकुलं कुरबकैः प्रियकैस्तिलकैस् तथा बहुकदम्बतमाललतावृतं गिरिवरं शिखरैर्विविधैस् तथा

कुठे कुठे सर्व प्रकारच्या दिव्य वृक्षांनी, कुरबक, प्रियक, तिलक तसेच अनेक कदंब, तमाळ आणि वेलींनी व्यापलेले, विविध शिखरांनी सजलेले ते महान पर्वत होते.

गिरेः पृष्ठे परं शार्वं कल्पितं विश्वकर्मणा क्रीडार्थं देवदेवस्य भवस्य परमेष्ठिनः

त्या पर्वताच्या शिखरावर, विश्वकर्म्याने देवांचा देव, भव, परमेठ्याच्या क्रीडेसाठी एक उत्तम शैव निवास तयार केला होता.