लिङ्गपुराणम्

रथो रथी देववरो हरिश् च रुद्रः स्वयं शक्रपितामहौ च त्वमेव सर्वे भगवन् कथं तु स्तोष्ये ह्य् अतोष्यं प्रणिपत्य मूर्ध्ना

रथ, सारथी, श्रेष्ठ देव, हरि, स्वतः रुद्र, इंद्र आणि ब्रह्मा—हे सर्व तूच आहेस, भगवन्; मग मी तुला कसा स्तुतू, कारण तुला केवळ मस्तक झुकवूनच संतुष्ट करता येते.

अनन्तपादस् त्वम् अनन्तबाहुर् अनन्तमूर्धान्तकरः शिवश् च अनन्तमूर्तिः कथम् ईदृशं त्वां तोष्ये ह्य् अतोष्यं कथमीदृशं त्वाम्

तुझ्या पायांना, हातांना, डोक्यांना अंत नाही; तूच सर्वांचा अंत करणारा शिव आहेस; तुझी रूपे अनंत आहेत—मग मी तुला कसा संतुष्ट करू, कसा स्तुतू, कारण तुला कुणीही पूर्णपणे संतुष्ट करू शकत नाही.

नमोनमः सर्वविदे शिवाय रुद्राय शर्वाय भवाय तुभ्यम् स्थूलाय सूक्ष्माय सुसूक्ष्मसूक्ष्मसूक्ष्माय सूक्ष्मार्थविदे विधात्रे

पुन्हा पुन्हा नमस्कार सर्वज्ञ, शिव, रुद्र, शर्व, भव तुला; स्थूल, सूक्ष्म, अतिसूक्ष्म, सूक्ष्म अर्थ जाणणारा आणि सृष्टीकर्ता तुला.

स्रष्ट्रे नमः सर्वसुरासुराणां भर्त्रे च हर्त्रे जगतां विधात्रे नेत्रे सुराणामसुरेश्वराणां दात्रे प्रशास्त्रे मम सर्वशास्त्रे

सर्व देव आणि असुरांचे पालन करणारा, जगाचा संहार करणारा, नियंता, देवांचा आणि असुराधिपतींचा मार्गदर्शक, दाता, शासक आणि सर्व शास्त्रांचा अधिपती तुला नमस्कार.

वेदान्तवेद्याय सुनिर्मलाय वेदार्थविद्भिः सततं स्तुताय वेदात्मरूपाय भवाय तुभ्यम् अन्ताय मध्याय सुमध्यमाय

वेदांताने जाणला जाणारा, निर्मळ, वेदज्ञांनी नेहमी स्तुतलेला, वेदस्वरूप, शेवट, मध्य आणि मध्यमांचा उत्तम असणारा भव तुला नमस्कार.

आद्यन्तशून्याय च संस्थिताय तथा त्वशून्याय च लिङ्गिने च अलिङ्गिने लिङ्गमयाय तुभ्यं लिङ्गाय वेदादिमयाय साक्षात्

जो आरंभ आणि अंत नसलेला आहेस, शून्य नसलेला, साकार आणि निराकार, लिंगमय, लिंगस्वरूप, वेदांचा मूळ आणि प्रत्यक्ष स्वरूप असणारा तुला नमस्कार.

रुद्राय मूर्धाननिकृन्तनाय ममादिदेवस्य च यज्ञमूर्तेः विध्वान्तभङ्गं मम कर्तुमीश दृष्ट्वैव भूमौ करजाग्रकोट्या

मस्तक छाटणाऱ्या रुद्राला, माझ्या आदिदेवाच्या यज्ञमूर्तीला नमस्कार; प्रभो, माझ्या यज्ञाचा नाश पाहून, तू आपल्या बोटाच्या टोकाने पृथ्वीला स्पर्श केला.

अहो विचित्रं तव देवदेव विचेष्टितं सर्वसुरासुरेश देहीव देवैः सह देवकार्यं करिष्यसे निर्गुणरूपतत्त्व

देवाधिदेवा, सर्व देव आणि असुरांचे स्वामी, तुझे कृत्य किती अद्भुत आहे! शरीर असूनही, देवांसह तू दिव्य कार्य करतोस, तरीही तुझे खरे स्वरूप निर्गुण आहे.

एकं स्थूलं सूक्ष्ममेकं सुसूक्ष्मं मूर्तामूर्तं मूर्तमेकं ह्यमूर्तम् एकं दृष्टं वाङ्मयं चैकमीशं ध्येयं चैकं तत्त्वमत्राद्भुतं ते

तू एक स्थूल, एक सूक्ष्म, एक अतिसूक्ष्म, साकार आणि निराकार, एक दृश्यमान, एक वाणीचे रूप, एकच ईश्वर, एकच ध्यान करण्यासारखा—हे अद्भुत तत्त्व फक्त तुझ्यातच आहे.

स्वप्ने दृष्टं यत्पदार्थं ह्यलक्ष्यं दृष्टं नूनं भाति मन्ये न चापि मूर्तिर्नो वै दैवकीशान देवैर् लक्ष्या यत्नैरप्यलक्ष्यं कथं तु

स्वप्नात दिसणारी वस्तू खरीच न दिसणारी असते, दिसली तरी ती फक्त भासते; तिला कोणतेही रूप नाही, ती देवांचा स्वामीही नाही—देवांनीही प्रयत्न करून न पाहिलेली ती वस्तू कशी पाहता येईल?

दिव्यः क्व देवेश भवत्प्रभावो वयं क्व भक्तिः क्व च ते स्तुतिश् च तथापि भक्त्या विलपन्तमीश पितामहं मां भगवन्क्षमस्व

देवाधिदेवा, तुझी दिव्य शक्ती कुठे आणि आम्ही कुठे? भक्ती कुठे आणि तुझी स्तुती कुठे? तरीही, प्रभो, भक्तीने विलाप करणाऱ्या या ब्रह्माला तू क्षमा कर.

य इमं शृणुयाद्द्विजोत्तमा भुवि देवं प्रणिपत्य पठेत् स च मुञ्चति पापबन्धनं भवभक्त्या पुरशासितुः स्तवम्

जो कोणी पृथ्वीवर, श्रेष्ठ ब्राह्मणा, भक्तीने या स्तोत्राचे ऐकतो किंवा पठण करतो, तो पुरशासकाच्या भक्तीने पापबंधनातून मुक्त होतो.

श्रुत्वा च भक्त्या चतुराननेन स्तुतो हसञ्शैलसुतां निरीक्ष्य स्तवं तदा प्राह महानुभावं महाभुजो मन्दरशृङ्गवासी

हे स्तोत्र ऐकून आणि पार्वतीकडे पाहून, ब्रह्मदेवाने भक्तीने स्तुती केली; तेव्हा मंदार शिखरावर वास करणाऱ्या, बलवान आणि महानुभाव परमेश्वराने हसत उत्तर दिले.

स्तवेनानेन तुष्टो ऽस्मि तव भक्त्या च पद्मज वरान् वरय भद्रं ते देवानां च यथेप्सितान्

या स्तोत्राने आणि तुझ्या भक्तीने मी तृप्त झालो आहे, पद्मज, तू हवे ते वर माग, तुझ्यासाठी आणि देवांसाठीही जशी इच्छा आहे तशी कल्याण होवो.

ततः प्रणम्य देवेशं भगवान्पद्मसंभवः कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्राहेदं प्रीतमानसः

मग त्या देवांच्या अधिपतीला, भगवंत पद्मसम्भवाने, हात जोडून, आनंदित मनाने वंदन करून असे बोलला.

भगवन्देवदेवेश त्रिपुरान्तक शङ्कर त्वयि भक्तिं परां मे ऽद्य प्रसीद परमेश्वरम्

भगवंत, देवांचा देव, त्रिपुरांचा संहार करणारा शंकरा, आज मला तुझ्यावर श्रेष्ठ भक्ती मिळू दे, कृपा कर, परमेश्वरा.

देवानां चैव सर्वेषां त्वयि सर्वार्थदेश्वर प्रसीद भक्तियोगेन सारथ्येन च सर्वदा

आणि सर्व देवांसाठीही, सर्व काही देणाऱ्या प्रभो, कृपा कर, नेहमी भक्तीने आणि मार्गदर्शनाने आम्हा सर्वांवर कृपा असू दे.

जनार्दनो ऽपि भगवान् नमस्कृत्य महेश्वरम् कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्राह सांबं त्रियंबकम्

जनार्दनही, भगवंत, महेश्वराला वंदन करून, हात जोडून, सांब आणि त्र्यंबकाला असे म्हणाला.

वाहनत्वं तवेशान नित्यमीहे प्रसीद मे त्वयि भक्तिं च देवेश देवदेव नमो ऽस्तु ते

ईशाना, मी नेहमी तुझं वाहन व्हावं अशी इच्छा बाळगतो, माझ्यावर कृपा कर. देवांचा अधिपती, देवदेवा, मला तुझ्यावर भक्ती मिळू दे, तुला नमस्कार असो.

सामर्थ्यं च सदा मह्यं भवन्तं वोढुमीश्वरम् सर्वज्ञत्वं च वरद सर्वगत्वं च शङ्कर

माझ्यात नेहमी तुला वाहून नेण्याचं सामर्थ्य दे, ईश्वर, आणि वरद, मला सर्वज्ञता आणि शंकरा, सर्वत्र असण्याची शक्ती दे.

तयोः श्रुत्वा महादेवो विज्ञप्तिं परमेश्वरः सारथ्ये वाहनत्वे च कल्पयामास वै भवः

त्यांची विनंती ऐकून, महादेव परमेश्वराने भवाला सारथ्य आणि वाहनपद दिलं.

दत्त्वा तस्मै ब्रह्मणे विष्णवे च दग्ध्वा दैत्यान्देवदेवो महात्मा सार्धं देव्या नन्दिना भूतसंघैर् अन्तर्धानं कारयामास शर्वः

ही वरं ब्रह्मा आणि विष्णूला देऊन, दैत्यांचा संहार करून, देवांचा देव, महात्मा, देवी, नंदी आणि भूतगणांसह, शर्वाने स्वतःला अदृश्य केलं.

ततस्तदा महेश्वरे गते रणाद्गणैः सह सुरेश्वराः सुविस्मिता भवं प्रणम्य पार्वतीम्

मग महेश्वर रणभूमीतून आपल्या गणांसह निघून गेल्यावर, देवांचे अधिपती, आश्चर्यचकित होऊन, भव आणि पार्वतीला वंदन करू लागले.

ययुश् च दुःखवर्जिताः स्ववाहनैर्दिवं ततः सुरेश्वरा मुनीश्वरा गणेश्वराश् च भास्कराः

दुःखापासून मुक्त होऊन, सर्व देवांचे अधिपती, ऋषींचे अधिपती, गणांचे अधिपती आणि तेजस्वी लोक, आपल्या-आपल्या वाहनांवरून स्वर्गात गेले.

त्रिपुरारेरिमं पुण्यं निर्मितं ब्रह्मणा पुरा यः पठेच्छ्राद्धकाले वा दैवे कर्मणि च द्विजाः

त्रिपुराच्या शत्रूची ही पुण्य कथा, जी ब्रह्म्याने पूर्वी रचली, जो कोणी श्राद्धकाळी किंवा देवकार्याच्या वेळी वाचतो, हे द्विजांनो,

श्रावयेद्वा द्विजान् भक्त्या ब्रह्मलोकं स गच्छति मानसैर्वाचिकैः पापैस् तथा वै कायिकैः पुनः

किंवा भक्तीने द्विजांना ऐकवतो, तो ब्रह्मलोकात जातो, मन, वाणी आणि शरीराने झालेल्या पापांपासून मुक्त होतो.

स्थूलैः सूक्ष्मैः सुसूक्ष्मैश् च महापातकसंभवैः पातकैश् च द्विजश्रेष्ठा उपपातकसंभवैः

स्थूल, सूक्ष्म, अतिसूक्ष्म, मोठ्या पातकांपासून, आणि उपपातकांपासून, हे श्रेष्ठ द्विजांनो, या सर्व पापांपासून,

पापैश् च मुच्यते जन्तुः श्रुत्वाध्यायमिमं शुभम् शत्रवो नाशमायान्ति संग्रामे विजयीभवेत्

ही शुभ अध्याय ऐकल्याने जीव सर्व पापांपासून मुक्त होतो; शत्रूंचा नाश होतो आणि युद्धात विजय मिळतो.

सर्वरोगैर्न बाध्येत आपदो न स्पृशन्ति तम् धनमायुर्यशो विद्यां प्रभावमतुलं लभेत्

त्याला कोणताही रोग त्रास देत नाही, आपत्ती त्याला स्पर्श करत नाहीत; तो अतुल संपत्ती, आयुष्य, कीर्ती, विद्या आणि अद्वितीय प्रभाव मिळवतो.