लिङ्गपुराणम्

कोटिभास्करसंकाशं कोटिशीतांशुसन्निभम् कोटिकालाग्निसंकाशं षड्विंशकमनीश्वरम्

तू कोटी सूर्यांसारखा तेजस्वी, कोटी चंद्रांसारखा शीतल, कोटी काळाग्नीप्रमाणे प्रखर, आणि छब्बीसव्या तत्त्वाचा स्वामी आहेस.

प्रवर्तकं जगत्यस्मिन् प्रकृतेः प्रपितामहम् वदन्ति वरदं देवं सर्वावासं स्वयंभुवम्

या जगाचा प्रवर्तक, प्रकृतीचा प्रपितामह, वर देणारा देव, सर्वांचा निवासस्थान, आणि स्वयंभू म्हणून ओळखला जातोस.

श्रुतयः श्रुतिसारं त्वां श्रुतिसारविदो जनाः

वेद तुला आपला सार मानतात, आणि वेदांचा सार जाणणारे तुलाच ओळखतात.

अदृष्टमस्माभिर् अनेकमूर्ते विना कृतं यद्भवताथ लोके त्वमेव दैत्यासुरभूतसंघान् देवान् नरान् स्थावरजङ्गमांश् च

अनेक रूपांचा असलेल्या तुझ्या या जगातील कृती आम्हाला दिसत नाही; तूच दैत्य, असुर, देव, मानव, स्थावर-जंगम सर्वांचा मूळ आहेस.

पाहि नान्या गतिः शंभो विनिहत्यासुरोत्तमान् मायया मोहिताः सर्वे भवतः परमेश्वर

आमचे रक्षण कर, शंभो; दुसरा कोणताही आधार नाही. असुरश्रेष्ठांचा नाश करून, तुझ्या मायेमुळे सर्वजण मोहात पडतात, हे परमेश्वरा.

यथा तरङ्गा लहरीसमूहा युध्यन्ति चान्योन्यमपांनिधौ च जलाश्रयादेव जडीकृताश् च सुरासुरास्तद्वदजस्य सर्वम्

जसा समुद्रात लाटा आणि तरंग एकमेकांशी झुंजतात, पण त्याच पाण्यामुळे शांत होतात, तसंच, हे प्रभो, सर्व देव आणि असुर तुझ्यामुळे शांत होतात.

य इदं प्रातरुत्थाय शुचिर्भूत्वा जपेन्नरः शृणुयाद्वा स्तवं पुण्यं सर्वकामम् अवाप्नुयात्

जो मनुष्य सकाळी उठून, शुद्ध होऊन, हा पुण्य स्तोत्र जपतो किंवा ऐकतो, त्याला सर्व इच्छा पूर्ण होतात.

स्तुतस्त्वेवं सुरैर्विष्णोर् जपेन च महेश्वरः सोमः सोमाम् अथालिङ्ग्य नन्दिदत्तकरः स्मयन्

देवतांनी आणि विष्णूच्या जपाने महेश्वराचे स्तवन झाले. मग सोमाने सोमाला मिठी मारली आणि नंदीने दिलेला हात हसत घेतला.

प्राह गंभीरया वाचा देवानालोक्य शङ्करः ज्ञातं मयेदमधुना देवकार्यं सुरेश्वराः

शंकराने सर्व देवांकडे पाहून गंभीर आवाजात म्हटले, "हे देवाधिदेवांनो, आता मला हे दैवी कार्य समजले आहे."

विष्णोर् मायाबलं चैव नारदस्य च धीमतः तेषामधर्मनिष्ठानां दैत्यानां देवसत्तमाः

हे श्रेष्ठ देवांनो, विष्णूच्या मायाबळाचे आणि बुद्धिमान नारदाच्या सामर्थ्याचे, तसेच त्या दैत्यांच्या अधर्माचे मला आता ज्ञान झाले आहे.

पुरत्रयविनाशं च करिष्ये ऽहं सुरोत्तमाः अथ सब्रह्मका देवाः सेन्द्रोपेन्द्राः समागताः

हे उत्तम देवांनो, मी आता ती तीन नगरं नष्ट करणार आहे. त्यानंतर ब्रह्मा, इंद्र, उपेंद्र आणि सर्व देव एकत्र आले.

श्रुत्वा प्रभोस्तदा वाक्यं प्रणेमुस्तुष्टुवुश् च ते अप्येतदन्तरे देवी देवमालोक्य विस्मिता

प्रभूंचे ते शब्द ऐकून सर्वांनी वंदन केले आणि स्तुती केली. त्या दरम्यान देवीने देवाला पाहून आश्चर्य वाटले.

लीलांबुजेन चाहत्य कलमाह वृषध्वजम् क्रीडमानं विभो पश्य षण्मुखं रविसन्निभम्

तिने खेळता खेळता कमळाने वृषध्वजाला हलकेच स्पर्श केला आणि म्हणाली, "प्रभो, पहा, तुमचा सहा मुखांचा, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी मुलगा खेळतो आहे."

पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठं भूषितं भूषणैः शुभैः मुकुटैः कटकैश्चैव कुण्डलैर्वलयैः शुभैः

पाहा, तुमचा पुत्र—सर्व पुत्रांमध्ये श्रेष्ठ—सुंदर अलंकारांनी, मुकुट, कडे, कुंडले आणि सुंदर बांगड्यांनी सजलेला आहे.

नूपुरैश्छन्नवारैश् च तथा ह्य् उदरबन्धनैः किङ्किणीभिर् अनेकाभिर् हैमैरश्वत्थपत्रकैः

पायात नूपुर, अंगावर वस्त्र, कमरेला मेखला, अनेक सोन्याच्या किंकिण्या आणि अश्वत्थाच्या पानांनी तो शोभून दिसतो.

कल्पकद्रुमजैः पुष्पैः शोभितैरलकैः शुभैः हारैर् वारिजरागादिमणिचित्रैस् तथाङ्गदैः

कल्पवृक्षाच्या फुलांनी, सुंदर केसांनी, कमळाच्या रंगाच्या रत्नांनी जडलेल्या हारांनी आणि तेजस्वी अंगदांनी तो सजला आहे.

मुक्ताफलमयैर्हारैः पूर्णचन्द्रसमप्रभैः तिलकैश् च महादेव पश्य पुत्रं सुशोभनम्

पूर्ण चंद्रासारख्या तेजस्वी मोत्यांच्या हारांनी आणि तिलकांनी—हे महादेव, पहा, तुमचा सुंदर पुत्र किती शोभून दिसतो.

अङ्कितं कुङ्कुमाद्यैश् च वृत्तं भसितनिर्मितम् वक्त्रवृन्दं च पश्येश वृन्दं कामलकं यथा

कुंकुम वगैरे रंगांनी चिन्हांकित, भस्माने बनवलेले त्याचे शरीर, आणि त्याचे मुख कमळाच्या घड्याप्रमाणे सुंदर आहे, प्रभो, ते पहा.

नेत्राणि च विभो पश्य शुभानि त्वं शुभानि च अञ्जनानि विचित्राणि मङ्गलार्थं च मातृभिः

प्रभो, त्याची डोळे पाहा—सुंदर, शुभ आणि मातांनी मंगलासाठी लावलेल्या विविध अंजनांनी सजलेली.

गङ्गादिभिः कृत्तिकाद्यैः स्वाहया च विशेषतः इत्येवं लोकमातुश् च वाग्भिः संबोधितः शिवः

गंगा, कृतिकादेवी आणि विशेषत्वाने स्वाहा यांनी त्याला हाक मारली. अशा प्रकारे लोकमातेच्या शब्दांनी शंकराला संबोधले गेले.

न ययौ तृप्तिमीशानः पिबन्स्कन्दाननामृतम् न सस्मार च तान्देवान् दैत्यशस्त्रनिपीडितान्

ईशानाने स्कंदाच्या मुखामृताचा आस्वाद घेतला, तरी त्याला समाधान मिळाले नाही; आणि दैत्यांच्या शस्त्रांनी त्रस्त असलेल्या देवांची आठवणही त्याला झाली नाही.

स्कन्दमालिङ्ग्य चाघ्राय नृत्य पुत्रेत्युवाच ह सो ऽपि लीलालसो बालो ननर्तार्तिहरः प्रभुः

त्याने स्कंदाला मिठी मारली, त्याचा सुगंध घेतला आणि 'माझा मुलगा!' असे म्हणत नृत्य केले. तोही खेळकर, दुःख दूर करणारा प्रभू, नाचू लागला.

सहैव ननृतुश्चान्ये सह तेन गणेश्वराः त्रैलोक्यमखिलं तत्र ननर्तेशाज्ञया क्षणम्

त्याच्यासोबत इतर गणेश्वरही नाचले. ईश्वराच्या आज्ञेने तिन्ही लोकं तिथे क्षणभर नाचली.

नागाश् च ननृतुः सर्वे देवाः सेन्द्रपुरोगमाः तुष्टुवुर्गणपाः स्कन्दं मुमोदांबा च मातरः

सर्व नाग, इंद्रासह देव, सर्वांनी नृत्य केले. गणांनी स्कंदाची स्तुती केली आणि मातृका आनंदित झाल्या.

ससृजुः पुष्पवर्षाणि जगुर्गन्धर्वकिन्नराः नृत्यामृतं तदा पीत्वा पार्वतीपरमेश्वरौ अवापतुस् तदा तृप्तिं नन्दिना च गणेश्वराः

सर्वांनी फुलांचा वर्षाव केला, गंधर्व आणि किन्नरांनी गाणी गायली. त्या वेळी नृत्याचा अमृतरस पीताच पार्वती, परमेश्वर, नंदी आणि गणेश्वरांना समाधान मिळाले.

ततः स नन्दी सह षण्मुखेन तथा च सार्धं गिरिराजपुत्र्या विवेश दिव्यं भवनं भवो ऽपि यथाम्बुदो ऽन्याम्बुदम् अम्बुदाभः

नंतर नंदी, षण्मुख आणि गिरिराजाची कन्या यांच्यासह त्या दिव्य निवासस्थानी गेला; आणि मेघासारखा दिसणारा भवा, जसा एक मेघ दुसऱ्या मेघात मिसळतो, तसा आत गेला.

द्वारस्य पार्श्वे ते तस्थुर् देवा देवस्य धीमतः तुष्टुवुश् च महादेवं किंचिद् उद्विग्नचेतसः

दाराजवळ देवगण त्या बुद्धिमान देवाच्या बाजूला उभे राहिले; त्यांनी महादेवाची स्तुती केली, जरी त्यांच्या मनात थोडी चिंता होती.

किंतु किंत्विति चान्योन्यं प्रेक्ष्य चैतत्समाकुलाः पापा वयम् इति ह्यन्ये अभाग्याश्चेति चापरे

पण एकमेकांकडे गोंधळून पाहत काही जण म्हणाले, 'आपण पापी आहोत,' तर इतरांनी हळहळत म्हटले, 'आपण दुर्दैवी आहोत.'

भाग्यवन्तश् च दैत्येन्द्रा इति चान्ये सुरेश्वराः पूजाफलमिमं तेषाम् इत्यन्ये नेति चापरे

काही देवांचे अधिपती म्हणाले, 'त्या दैत्यांचे खरेच भाग्य आहे,' तर काही म्हणाले, 'ही त्यांची पूजा फळाला आली,' आणि इतरांनी ते नाकारले.