लिङ्गपुराणम्

तस्मादवध्यतां प्राप्ता नान्यथा द्विजपुङ्गवाः कृत्वापि सुमहत्पापं रुद्रमभ्यर्चयन्ति ये

'म्हणून, द्विजश्रेष्ठांनो, त्यांना कोणी मारू शकत नाही; मोठे पाप केले तरी जे रुद्राची पूजा करतात त्यांना काहीही होत नाही.'

मुच्यन्ते पातकैः सर्वैः पद्मपत्रमिवांभसा पूजया भोगसंपत्तिर् अवश्यं जायते द्विजाः

'पूजेने ते सर्व पापांतून मुक्त होतात, जसे कमळाच्या पानाला पाणी लागत नाही; आणि द्विजांनो, त्यांना सुख आणि संपत्ती नक्कीच मिळते.'

तस्मात्ते भोगिनो दैत्या लिङ्गार्चनपरायणाः तस्मात्कृत्वा धर्मविघ्नम् अहं देवाः स्वमायया

'म्हणून, लिंगपूजेला समर्पित असलेले हे दैत्य सुखी आहेत; म्हणून, मी स्वतःच्या मायेमुळे त्यांच्या धर्मात विघ्न घालीन, हे देवांनो.'

दैत्यानां देवकार्यार्थं जेष्ये ऽहं त्रिपुरं क्षणात् विचार्यैवं ततस्तेषां भगवान्पुरुषोत्तमः कर्तुं व्यवसितश्चाभूद् धर्मविघ्नं सुरारिणाम्

'देवांच्या कार्यासाठी, मी त्या दैत्यांना आणि त्रिपुरीला क्षणात जिंकून घेईन; असे ठरवून भगवंत पुरुषोत्तमाने देवांचे शत्रू असलेल्या दैत्यांच्या धर्मात विघ्न घालायचे निश्चित केले.'

असृजच्च महातेजाः पुरुषं चात्मसंभवम् मायी मायामयं तेषां धर्मविघ्नार्थमच्युतः

मग अच्युताने आपल्या तेजातून एक तेजस्वी पुरुष निर्माण केला, जो मायेमय होता आणि दैत्यांच्या धर्मात विघ्न घालण्यासाठी तयार केला.

शास्त्रं च शास्ता सर्वेषाम् अकरोत्कामरूपधृक् सर्वसंमोहनं मायी दृष्टप्रत्ययसंयुतम्

त्या मायाविशारदाने इच्छेनुसार रूप धारण करून सर्वांना मोहात टाकणारे, बाह्यदृष्ट्या खरे वाटणारे असे एक ग्रंथ तयार केला.

एतत्स्वाङ्गभवायैव पुरुषायोपदिश्य तु मायी मायामयं शास्त्रं ग्रन्थषोडशलक्षकम्

स्वतःच्या अंगातून उत्पन्न झालेल्या त्या पुरुषाला त्याने सोळा हजार श्लोकांचा, मायेमय आणि भ्रम निर्माण करणारा असा ग्रंथ शिकवला.

श्रौतस्मार्तविरुद्धं च वर्णाश्रमविवर्जितम् इहैव स्वर्गनरकं प्रत्ययं नान्यथा पुनः

तो ग्रंथ वेद आणि स्मृतीच्या विरुद्ध आहे, त्यात वर्णाश्रम नाहीत; याच जगात स्वर्ग आणि नरक आहे, दुसरे काही नाही असे सांगितले आहे.

तच्छास्त्रमुपदिश्यैव पुरुषायाच्युतः स्वयम् पुरत्रयविनाशाय प्राहैनं पुरुषं हरिः

तो ग्रंथ त्या पुरुषाला शिकवून, अच्युताने स्वतः त्रिपुरीच्या विनाशासाठी त्याला सूचना दिल्या; हरिने त्याला सांगितले—

गन्तुमर्हसि नाशाय भो तूर्णं पुरवासिनाम् धर्मास् तथा प्रणश्यन्तु श्रौतस्मार्ता न संशयः

'जा, लवकर त्या नगरवासीयांचा नाश कर; वेद आणि स्मृतीवर आधारलेला धर्म नष्ट होऊ दे—यात शंका नाही.'

ततः प्रणम्य तं मायी मायाशास्त्रविशारदः प्रविश्य तत्पुरं तूर्णं मुनिर्मायां तदाकरोत्

मग त्या मायाविशारदाने भगवंताला वंदन करून, त्या नगरात वेगाने प्रवेश केला आणि त्या ठिकाणी आपल्या मायेमुळे अनेक चमत्कार घडवले.

मायया तस्य ते दैत्याः पुरत्रयनिवासिनः श्रौतं स्मार्तं च संत्यज्य तस्य शिष्यास्तदाभवन्

त्याच्या मायेने त्या त्रिपुरातील दैत्यांनी वेदविधी आणि पारंपरिक कर्तव्ये सोडली आणि त्या काळी त्याचे शिष्य झाले.

तत्यजुश् च महादेवं शङ्करं परमेश्वरम् नारदो ऽपि तदा मायी नियोगान्मायिनः प्रभोः

त्यांनी महादेव, शंकर, परब्रह्म यांनाही सोडले; त्या मायाधिपतीच्या आज्ञेने नारदही भ्रमित झाला.

प्रविश्य तत्पुरं तेन मायिना सह दीक्षितः मुनिः शिष्यैः प्रशिष्यैश् च संवृतः सर्वतः स्वयम्

तो माया करणाऱ्याबरोबर त्या नगरात गेला आणि त्या ऋषीने शिष्य व उपशिष्यांनी वेढून घेऊन दीक्षा घेतली.

स्त्रीधर्मं चाकरोत्स्त्रीणां दुश्चारफलसिद्धिदम् चक्रुस्ताः सर्वदा लब्ध्वा सद्य एव फलं स्त्रियः

त्याने स्त्रियांचे कर्तव्य केले, ज्यामुळे कठीण कर्माचे फळ मिळते; त्या स्त्रियांनी त्वरित फळ मिळाल्याने नेहमीच ते आचरण केले.

जनासक्ता बभूवुस्ता विनिन्द्य पतिदेवताः अद्यापि गौरवात्तस्य नारदस्य कलौ मुनेः

त्या स्त्रिया संसारात आसक्त झाल्या आणि पतीला देव मानण्याची निंदा करू लागल्या; आजही कलियुगात नारद ऋषीच्या सन्मानासाठी हे चालू आहे.

नार्यश्चरन्ति संत्यज्य भर्तॄन् स्वैरं वृथाधमाः स्त्रीणां माता पिता बन्धुः सखा मित्रं च बान्धवः

स्त्रिया आपल्या पतीला सोडून स्वैर व वाईट वर्तन करतात; स्त्रियांसाठी आई, वडील, नातेवाईक, सखा, मित्र, बंधू—

भर्ता एव न संदेहस् तथाप्य् आसहमायया कृत्वापि सुमहत्पापं या भर्तुः प्रेमसंयुता

—हे सर्व निःसंशय पतीच असतो; तरीही मायेच्या प्रभावाने, मोठे पाप केले तरी, जर स्त्री पतीवर प्रेमाने एकरूप झाली—

प्राप्नुयात् परमं स्वर्गं नरकं च विपर्ययात् पुरैका मुनिशार्दूलाः सर्वधर्मान् सदा पतिम्

—ती उच्च स्वर्ग मिळवते, किंवा उलट वागल्यास नरकात जाते; एका नगरीत, हे श्रेष्ठ ऋषींनो, स्त्रिया नेहमी पतीलाच सर्व धर्म मानतात.

संत्यज्यापूजयन्साध्व्यो देवानन्याञ्जगद्गुरून् ताः स्वर्गलोकमासाद्य मोदन्ते विगतज्वराः

इतर देव, जगद्गुरू यांची पूजा न करता, त्या सती स्त्रिया स्वर्गात जाऊन दुःखरहित आनंदात राहतात.

नरकं च जगामान्या तस्माद्भर्ता परा गतिः तथापि भर्तॄन् स्वांस् त्यक्त्वा बभूवुः स्वैरवृत्तयः

इतर स्त्री नरकात गेली; म्हणून पतीच श्रेष्ठ ध्येय आहे; तरीही आपल्या पतीला सोडून त्या स्वैर वर्तन करू लागल्या.

मायया देवदेवस्य विष्णोस्तस्याज्ञया प्रभोः अलक्ष्मीश् च स्वयं तस्य नियोगात्त्रिपुरं गता

देवतांचा देव विष्णूच्या मायेने आणि त्याच्या आज्ञेने, अलक्ष्मी स्वतः त्याच्या सांगण्यावरून त्रिपुरात गेली.

या लक्ष्मीस्तपसा तेषां लब्धा देवेश्वरादजात् बहिर्गता परित्यज्य नियोगाद्ब्रह्मणः प्रभोः

ती लक्ष्मी, जी त्यांच्या तपामुळे देवाधिदेवाकडून मिळाली होती, ब्रह्मदेवाच्या आज्ञेने त्यांना सोडून बाहेर निघून गेली.

बुद्धिमोहं तथाभूतं विष्णुमायाविनिर्मितम् तेषां दत्त्वा क्षणं देवस् तासां मायी च नारदः

विष्णूच्या मायेने निर्माण केलेला असा बुद्धीचा मोह त्या स्त्रियांना क्षणभर देव आणि मायावी नारद यांनी दिला.

सुखासीनौ ह्यसंभ्रान्तौ धर्मविघ्नार्थमव्ययौ एवं नष्टे तदा धर्मे श्रौतस्मार्ते सुशोभने

ते दोघे सुखाने, चिंता न करता, धर्माचा अडथळा व्हावा म्हणून स्थिर बसले; आणि त्या वेळी वेदविधी व स्मार्त धर्म नष्ट झाले.

पाषण्डे ख्यापिते तेन विष्णुना विश्वयोनिना त्यक्ते महेश्वरे दैत्यैस् त्यक्ते लिङ्गार्चने तथा

विश्वाचा मूळ विष्णूने अशा प्रकारे पाषंड पसरवले आणि दैत्यांनी महेश्वर व लिंगपूजा सोडली—

स्त्रीधर्मे निखिले नष्टे दुराचारे व्यवस्थिते कृतार्थ इव देवेशो देवैः सार्धमुमापतिम्

स्त्रीधर्म पूर्णपणे नष्ट झाला आणि दुष्ट वर्तन सुरू झाले, तेव्हा देवांचा स्वामी देवांसह उमा-पतीकडे गेला, जणू काही त्याचे कार्य पूर्ण झाले.

तपसा प्राप्य सर्वज्ञं तुष्टाव पुरुषोत्तमः महेश्वराय देवाय नमस्ते परमात्मने

तप करून सर्वज्ञाला प्राप्त झाल्यावर पुरुषोत्तमाने त्याची स्तुती केली: 'महेश्वर, परमात्मा, तुला नमस्कार.'

नारायणाय शर्वाय ब्रह्मणे ब्रह्मरूपिणे शाश्वताय ह्यनन्ताय अव्यक्ताय च ते नमः

'नारायण, शर्व, ब्रह्मा, ब्रह्मरूप, शाश्वत, अनंत, अव्यक्त—तुला नमस्कार.'