लिङ्गपुराणम्

ततः सृष्टिरभूत्तस्मात् पूर्ववत्पुरुषाच्छिवात् अथ सृष्टास्तदा तस्य मनसा तेन मानसाः

मग पुन्हा, पूर्वीप्रमाणेच, त्या पुरुषरूप शिवापासून सृष्टी निर्माण झाली; आणि त्या वेळी त्याच्या मनातून निर्माण झालेले म्हणजेच मानसपुत्र.

न व्यवर्धन्त लोके ऽस्मिन् प्रजाः कमलयोनिना वृद्ध्यर्थं भगवान्ब्रह्मा पुत्रैर्वै मानसैः सह

कमळातून जन्मलेल्या ब्रह्मदेवाने निर्माण केलेली सृष्टी या जगात वाढली नाही; म्हणून त्यांच्या वृद्धीसाठी भगवंत ब्रह्मा आणि मानसपुत्रांनी एकत्रितपणे

दुश्चरं विचचारेशं समुद्दिश्य तपः स्वयम् तुष्टस्तु तपसा तस्य भवो ज्ञात्वा स वाञ्छितम्

स्वतः प्रभूला उद्देशून कठीण तप केला; त्याच्या त्या तपामुळे प्रसन्न होऊन भवाने त्याची इच्छा जाणली.

ललाटमध्यं निर्भिद्य ब्रह्मणः पुरुषस्य तु पुत्रस्नेहमिति प्रोच्य स्त्रीपुंरूपो ऽभवत्तदा

ब्रह्मदेवाच्या कपाळाच्या मधोमध भेदून, प्रभूने पित्याच्या प्रेमाचा उल्लेख केला आणि त्या वेळी स्त्री-पुरुष रूप धारण केले.

तस्य पुत्रो महादेवो ह्य् अर्धनारीश्वरो ऽभवत् ददाह भगवान्सर्वं ब्रह्माणं च जगद्गुरुम्

त्याचा पुत्र महादेव अर्धनारीश्वर झाला; भगवंताने सर्व काही, ब्रह्मा आणि जगाचा गुरु यांनाही भस्म केले.

अथार्धमात्रां कल्याणीम् आत्मनः परमेश्वरीम् बुभुजे योगमार्गेण वृद्ध्यर्थं जगतां शिवः

मग शिवाने आपल्या अर्ध्या शुभ रूपाला, योगमार्गाने, जगाच्या वृद्धीसाठी अनुभवले.

तस्यां हरिं च ब्रह्माणं ससर्ज परमेश्वरः विश्वेश्वरस्तु विश्वात्मा चास्त्रं पाशुपतं तथा

त्या रूपात, परमैश्वर्याने हरि आणि ब्रह्मा यांची निर्मिती केली; आणि विश्वेश्वर, सर्वांचा आत्मा, पाशुपत अस्त्रही निर्माण केले.

तस्माद्ब्रह्मा महादेव्याश् चांशजश् च हरिस् तथा अण्डजः पद्मजश्चैव भवाङ्गभव एव च

म्हणून त्या महादेवीपासून ब्रह्मा उत्पन्न झाला, तिच्या अंशातून हरि जन्माला आला, अंडातून जन्मलेला, कमळातून जन्मलेला आणि भवाच्या अंगातून निर्माण झालेला हाही त्याच्याचपासून झाला.

एतत्ते कथितं सर्वम् इतिहासं पुरातनम् परार्धं ब्रह्मणो यावत् तावद्भूतिः समासतः

हे सगळं प्राचीन इतिहास तुला सांगितलं. ब्रह्माची समृद्धी परार्ध एवढ्या काळापर्यंत होती, हे संक्षिप्तपणे सांगितलं.

वैराग्यं ब्रह्मणो वक्ष्ये तमोद्भूतं समासतः नारायणो ऽपि भगवान् द्विधा कृत्वात्मनस्तनुम्

आता मी तुला ब्रह्माचा वैराग्य, जे अंधकारातून उत्पन्न झालं, ते थोडक्यात सांगतो. भगवंत नारायणानेही स्वतःचं रूप दोन भागांत विभागलं—

ससर्ज सकलं तस्मात् स्वाङ्गादेव चराचरम् ततो ब्रह्माणमसृजद् ब्रह्मा रुद्रं पितामहः

त्याच्या स्वतःच्या अंगापासून त्याने सर्व चराचर सृष्टी निर्माण केली. त्यानंतर ब्रह्माने ब्राह्मणांना जन्म दिला आणि पितामह ब्रह्माने रुद्राची निर्मिती केली.

मुने कल्पान्तरे रुद्रो हरिं ब्रह्माणम् ईश्वरम् ततो ब्रह्माणमसृजन् मुने कल्पान्तरे हरिः

मुनी, कल्पाच्या शेवटी रुद्राने हरि, ब्राह्मण आणि ईश्वराची निर्मिती केली. नंतर कल्पाच्या शेवटी हरिने ब्राह्मणांची निर्मिती केली, हेही ऐक.

नारायणं पुनर्ब्रह्मा ब्रह्माणं च पुनर्भवः तदा विचार्य वै ब्रह्मा दुःखं संसार इत्यजः

पुन्हा ब्रह्माने नारायणाची निर्मिती केली आणि भवाने ब्राह्मणांची निर्मिती केली. तेव्हा ब्रह्माने विचार केला आणि समजलं की संसार म्हणजे दुःख आहे.

सर्गं विसृज्य चात्मानम् आत्मन्येव नियोज्य च संहृत्य प्राणसञ्चारं पाषाण इव निश्चलः

त्याने सृष्टी मागे घेतली आणि स्वतःला स्वतःमध्ये स्थिर केलं. प्राणाचा प्रवाह आवरून, तो दगडासारखा स्थिर झाला.

दशवर्षसहस्राणि समाधिस्थो ऽभवत्प्रभुः अधोमुखं तु यत्पद्मं हृदि संस्थं सुशोभनम्

तो प्रभू दहा हजार वर्षे समाधीमध्ये राहिला. त्याच्या हृदयात असलेलं खाली वळलेलं सुंदर कमळ—

पूरितं पूरकेणैव प्रबुद्धं चाभवत्तदा तदूर्ध्ववक्त्रम् अभवत् कुम्भकेन निरोधितम्

ते श्वास घेतल्याने भरलं आणि तेव्हा ते जागं झालं. त्याचं वरचं मुख श्वास रोखून ठेवण्यात आलं.

तत्पद्मकर्णिकामध्ये स्थापयामास चेश्वरम् तदोमिति शिवं देवम् अर्धमात्रापरं परम्

त्या कमळाच्या कुडीच्या मध्यभागी त्याने ईश्वराला, 'ॐ' या अक्षराला, शिव या परमदेवतेला, जो अर्धमात्रेपलीकडचा परम आहे, स्थापन केलं.

मृणालतन्तुभागैकशतभागे व्यवस्थितम् यमी यमविशुद्धात्मा नियम्यैवं हृदीश्वरम्

कमळाच्या तंतूच्या शंभराव्या भागात जो स्थिर आहे, हृदयातील ईश्वरावर असा संयम ठेवून, संयमी आणि शुद्धचित्त असलेला—

यमपुष्पादिभिः पूज्यं याज्यो ह्ययजदव्ययम् तस्य हृत्कमलस्थस्य नियोगाच्चांशजो विभुः

यमफुलांसारख्या फुलांनी ज्याची पूजा केली जाते, जो यज्ञाला योग्य आहे, जो नाशरहित आणि अजिंक्य आहे; हृदयकमळात वास करणाऱ्या त्याच्या आज्ञेने अंशातून महान उत्पन्न झाला.

ललाटमस्य निर्भिद्य प्रादुरासीत्पितामहात् लोहितो ऽभूत् स्वयं नीलः शिवस्य हृदयोद्भवः

त्याच्या कपाळातून फुटून तो पितामहापासून प्रकट झाला; तो लाल रंगाचा, स्वयंसिद्ध, निळा आणि शिवाच्या हृदयातून जन्मलेला आहे.

वह्नेश्चैव तु संयोगात् प्रकृत्य पुरुषः प्रभुः नीलश् च लोहितश्चैव यतः कालाकृतिः पुमान्

अग्निसोबतच्या संयोगाने, निसर्गातून पुरुषरूप प्रभू प्रकट झाला; तो निळा आणि लाल, ज्याच्यापासून काळाचा पुरुषरूप आकार झाला.

नीललोहित इत्युक्तस् तेन देवेन वै प्रभुः ब्रह्मणा भगवान्कालः प्रीतात्मा चाभवद्विभुः

त्या देवाने त्याला नीललोहित असं नाव दिलं. ब्रह्माने भगवंत काळाची निर्मिती केली, जो समाधानी आणि सर्वव्यापी आहे.

सुप्रीतमनसं देवं तुष्टाव च पितामहः नामाष्टकेन विश्वात्मा विश्वात्मानं महामुने

पितामहाने अत्यंत प्रसन्न मनाने, विश्वाचा आत्मा असलेल्या त्या देवाची आठ नावांनी स्तुती केली, हे महर्षे, विश्वात्म्याला उद्देशून.

नमस्ते भगवन् रुद्र भास्करामिततेजसे नमो भवाय देवाय रसायाम्बुमयाय ते

रुद्र, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी भगवंत, तुला नमस्कार. भव, देव, रस आणि जलमय असलेल्या तुला नमस्कार.

शर्वाय क्षितिरूपाय सदा सुरभिणे नमः ईशाय वायवे तुभ्यं संस्पर्शाय नमो नमः

शर्व, पृथ्वीच्या रूपात असलेला, नेहमी सुगंधित असलेला, तुला नमस्कार. ईश, वायूच्या रूपात असलेला, स्पर्शस्वरूप तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.

पशूनां पतये चैव पावकायातितेजसे भीमाय व्योमरूपाय शब्दमात्राय ते नमः

सर्व प्राण्यांचे स्वामी, अग्नीपेक्षा तेजस्वी, भीषण, आकाशासारखा, आणि केवळ ध्वनीस्वरूप असलेल्या तुला मी वंदन करतो.

महादेवाय सोमाय अमृताय नमो ऽस्तु ते उग्राय यजमानाय नमस्ते कर्मयोगिने

महादेव, सोम, अमर, उग्र, यजमान आणि कर्मयोगी अशा तुझ्या सर्व रूपांना मी नमस्कार करतो.

यः पठेच्छृणुयाद्वापि पैतामहमिमं स्तवम् रुद्राय कथितं विप्राञ् श्रावयेद्वा समाहितः

जो कोणी हा पितामहांनी सांगितलेला, रुद्रासाठी केलेला स्तोत्र वाचतो, ऐकतो किंवा एकाग्रतेने ब्राह्मणांना ऐकवतो—

अष्टमूर्तेस्तु सायुज्यं वर्षादेकादवाप्नुयात् एवं स्तुत्वा महादेवम् अवैक्षत पितामहः

तो अष्टमूर्ती परमेश्वराशी एकरूप होतो, आणि असे महादेवाचे स्तवन करून पितामहाने त्यांचे दर्शन घेतले.