लिङ्गपुराणम्

शातातपो वसिष्ठश् च एवमाद्यैः सहस्रशः अवृष्टिर्मरणं चैव तथा व्याध्याद्युपद्रवाः

शातातप आणि वसिष्ठ—अशा हजारो इतरांसह; पाऊस न पडणे, मृत्यू, तसेच रोग व इतर संकटे निर्माण होतात.

वाङ्मनःकर्मजैर् दुःखैर् निर्वेदो जायते ततः निर्वेदाज्जायते तेषां दुःखमोक्षविचारणा

वाणी, मन आणि कर्माने होणाऱ्या दुःखांमुळे विरक्ती येते; त्या विरक्तीतून दुःखातून मुक्त होण्याचा विचार जन्माला येतो.

विचारणाच्च वैराग्यं वैराग्याद्दोषदर्शनम् दोषाणां दर्शनाच्चैव द्वापरे ज्ञानसंभवः

विचारातून वैराग्य येते; वैराग्यातून दोष दिसू लागतात; आणि दोषांचा अनुभव आल्यावर द्वापरयुगात ज्ञान प्रकट होते.

एषा रजस्तमोयुक्ता वृत्तिर् वै द्वापरे स्मृता आद्ये कृते तु धर्मो ऽस्ति स त्रेतायां प्रवर्तते

ही प्रवृत्ती द्वापरयुगात रज आणि तम यांनी युक्त मानली जाते; पहिल्या म्हणजे कृतयुगात धर्म असतो, आणि त्रेतायुगात तो वाढतो.

द्वापरे व्याकुलीभूत्वा प्रणश्यति कलौ युगे

द्वापरयुगात धर्म अस्थिर होतो आणि कलियुगात तो नष्ट होतो.

तिष्ये मायामसूयां च वधं चैव तपस्विनाम् साधयन्ति नरास्तत्र तमसा व्याकुलेन्द्रियाः

तिष्य आणि मायामसू या काळात, तसेच तपस्वींच्या वधात, लोक तामसिकतेमुळे व्याकुळ मनाने असे कृत्य करतात.

कलौ प्रमादको रोगः सततं क्षुद्भयानि च अनावृष्टिभयं घोरं देशानां च विपर्ययः

कलियुगात हलगर्जीपणा, रोग, सतत भूक व भीती, भीषण दुष्काळाची भीती आणि देशांची उलथापालथ होते.

न प्रामाण्यं श्रुतेरस्ति नृणां चाधर्मसेवनम् अधार्मिकास्त्वनाचारा महाकोपाल्पचेतसः

माणसांत वेदांचा अधिकार राहत नाही, आणि अधर्म वाढतो; अधार्मिक लोक अनियंत्रित, फार रागीट आणि अल्पबुद्धी असतात.

अनृतं ब्रुवते लुब्धास् तिष्ये जाताश् च दुष्प्रजाः दुरिष्टैर्दुरधीतैश् च दुराचारैर्दुरागमैः

लोभी लोक असत्य बोलतात; तिष्य काळात वाईट संतती जन्माला येते, वाईट कृत्ये, अपूर्ण शिक्षण, वाईट वर्तन आणि चुकीच्या मार्गांनी.

विप्राणां कर्म दोषेण प्रजानां जायते भयम् नाधीयन्ते तदा वेदान् न यजन्ति द्विजातयः

ब्राह्मणांच्या कर्मातील दोषामुळे लोकांमध्ये भीती पसरते; त्या वेळी ते वेदांचा अभ्यास करत नाहीत, आणि द्विज लोक यज्ञही करत नाहीत.

उत्सीदन्ति नराश्चैव क्षत्रियाश् च विशः क्रमात् शूद्राणां मन्त्रयोगेन संबन्धो ब्राह्मणैः सह

माणसे आणि क्षत्रिय हळूहळू दुर्बल होतात, सामान्य लोकही तसेच; मंत्रांच्या साहाय्याने शूद्रांचा ब्राह्मणांशी संबंध येतो.

भवतीह कलौ तस्मिञ् शयनासनभोजनैः राजानः शूद्रभूयिष्ठा ब्राह्मणान् बाधयन्ति ते

त्या कलियुगात, एकत्र झोपणे, बसणे आणि जेवण करणे यामुळे, बहुतेक शूद्र असलेले राजे ब्राह्मणांना त्रास देतात.

भ्रूणहत्या वीरहत्या प्रजायन्ते प्रजासु वै शूद्राश् च ब्राह्मणाचाराः शूद्राचाराश् च ब्राह्मणाः

लोकांमध्ये गर्भहत्या आणि वीरहत्या वाढतात; शूद्र ब्राह्मणांसारखे वागतात आणि ब्राह्मण शूद्रांसारखे वागतात.

राजवृत्तिस्थिताश् चौराश् चौराचाराश् च पार्थिवाः एकपत्न्यो न शिष्यन्ति वर्धिष्यन्त्यभिसारिकाः

चोर राजकारण सांभाळतात आणि राजे चोरांसारखे वागतात; एकपत्नी असलेल्या स्त्रिया राहणार नाहीत, आणि परपुरुषांकडे जाणाऱ्या स्त्रिया वाढतील.

वर्णाश्रमप्रतिष्ठानो जायते नृषु सर्वतः तदा स्वल्पफला भूमिः क्वचिच्चापि महाफला

सर्वत्र लोकांमध्ये वर्णाश्रमाची स्थापना नाहीशी होते; तेव्हा जमीन फारच कमी फळ देते, कधी कधीच जास्त फळ मिळते.

अरक्षितारो हर्तारः पार्थिवाश् च शिलाशन शूद्रा वै ज्ञानिनः सर्वे ब्राह्मणैरभिवन्दिताः

शिलाखाद्या, राजे रक्षण करण्याऐवजी चोर आणि लुटारू होतात; सर्व शूद्र ज्ञानी होतात आणि ब्राह्मण त्यांना सन्मान देतात.

अक्षत्रियाश् च राजानो विप्राः शूद्रोपजीविनः आसनस्था द्विजान्दृष्ट्वा न चलन्त्यल्पबुद्धयः

राजे क्षत्रिय नसतात आणि ब्राह्मण शूद्रांच्या सेवेत उपजीविका करतात; द्विज बसलेले असताना अज्ञानी लोक उठत नाहीत.

ताडयन्ति द्विजेन्द्रांश् च शूद्रा वै स्वल्पबुद्धयः आस्ये निधाय वै हस्तं कर्णं शूद्रस्य वै द्विजाः

अल्पबुद्धी शूद्र द्विजश्रेष्ठांना मारतात; ब्राह्मण शूद्राच्या तोंडावर किंवा कानावर हात ठेवतात.

नीचस्येव तदा वाक्यं वदन्ति विनयेन तम् उच्चासनस्थान् शूद्रांश् च द्विजमध्ये द्विजर्षभ

त्या वेळी, ते त्याच्याशी नीच माणसासारखे नम्रपणे बोलतात; द्विजश्रेष्ठा, ब्राह्मणांच्या मध्ये शूद्र उंच आसनांवर बसतात.

ज्ञात्वा न हिंसते राजा कलौ कालवशेन तु पुष्पैश् च वासितैश्चैव तथान्यैर् मङ्गलैः शुभैः

राजा सर्व काही जाणूनही, काळाच्या प्रभावामुळे कलियुगात कुणालाही इजा करत नाही; फुलं, सुवासिक वस्तू आणि इतर शुभ गोष्टींनीच तो वागतो.

शूद्रानभ्यर्चयन्त्यल्पश्रुतभाग्यबलान्विताः न प्रेक्षन्ते गर्विताश् च शूद्रा द्विजवरान् द्विज

ज्यांना थोडेच शिक्षण, भाग्य आणि बळ आहे, असे लोक शूद्रांची पूजा करतात; गर्विष्ठ शूद्र द्विजश्रेष्ठांकडे पाहतही नाहीत, हे ब्राह्मण.

सेवावसरम् आलोक्य द्वारे तिष्ठन्ति वै द्विजाः वाहनस्थान् समावृत्य शूद्राञ्शूद्रोपजीविनः

सेवेची संधी मिळाली की ब्राह्मण दारात उभे राहतात; शूद्र आणि शूद्रांवर उपजीविका करणारे वाहनांवर बसलेल्यांना वेढा घालतात.

सेवन्ते ब्राह्मणास्तत्र स्तुवन्ति स्तुतिभिः कलौ तपोयज्ञफलानां च विक्रेतारो द्विजोत्तमाः

त्या काळात ब्राह्मण सेवा करतात आणि स्तुती करतात; द्विजश्रेष्ठ तप आणि यज्ञाचे फळ विकतात.

यतयश् च भविष्यन्ति बहवो ऽस्मिन्कलौ युगे पुरुषाल्पं बहुस्त्रीकं युगान्ते समुपस्थिते

या कलियुगात अनेक संन्यासी होतील; युगाच्या शेवटी पुरुष कमी आणि स्त्रिया जास्त असतील.

निन्दन्ति वेदविद्यां च द्विजाः कर्माणि वै कलौ कलौ देवो महादेवः शङ्करो नीललोहितः

कलियुगात द्विज वेदविद्या आणि कर्मांची निंदा करतात; त्या काळात महादेव शंकर, निळा आणि तांबडा रंगाचा, प्रकट होतो.

प्रकाशते प्रतिष्ठार्थं धर्मस्य विकृताकृतिः ये तं विप्रा निषेवन्ते येन केनापि शङ्करम्

धर्माची स्थापना करण्यासाठी तो विकृत रूपात प्रकटतो; ब्राह्मण ज्या पद्धतीने जमेल त्या पद्धतीने शंकराची सेवा करतात.

कलिदोषान् विनिर्जित्य प्रयान्ति परमं पदम् श्वापदप्रबलत्वं च गवां चैव परिक्षयः

कलियुगातील दोष जिंकून ते परमपद मिळवतात; वन्य प्राणी बलवान होतात आणि गायी कमी होतात.

साधूनां विनिवृत्तिश् च वेद्या तस्मिन्युगक्षये तदा सूक्ष्मो महोदर्को दुर्लभो दानमूलवान्

सज्जन लोकांचा या युगाच्या शेवटी या जगातून निघून जाणे ओळखावे. त्या वेळी फार सूक्ष्म, पण मोठ्या परिणामाचा, दुर्मिळ आणि दानावर आधारलेला काळ येतो.

चातुराश्रमशैथिल्ये धर्मः प्रतिचलिष्यति अरक्षितारो हर्तारो बलिभागस्य पार्थिवाः

चार आश्रमांची शिथिलता आल्यावर धर्म डगमगेल; राजे ना संरक्षण करतील, ना योग्य कर गोळा करतील, उलट लुटमार करतील.