लिङ्गपुराणम्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पिता मे लोकविश्रुतः शिलाद इति पुण्यात्मा पुनः प्राह शचीपतिम्

ही वचने ऐकून, माझे वडील, जगात प्रसिद्ध असलेले, पुण्यवान शिलाद, पुन्हा शचीपतीकडे बोलले.

भगवन्नण्डयोनित्वं पद्मयोनित्वमेव च महेश्वराङ्गयोनित्वं श्रुतं वै ब्रह्मणो मया

हे प्रभो, मी पोटी जन्म न घेणे, कमळातून जन्म घेणे, महेश्वराच्या अंगातून जन्म घेणे आणि ब्रह्म्याचा जन्म याबद्दल ऐकले आहे.

पुरा महेन्द्रदायादाद् गदतश्चास्य पूर्वजात् नारदाद्वै महाबाहो कथमत्राशु नो वद

हे महाबाहू, पूर्वी महेंद्राच्या वंशात, आणि पूर्वजन्मात नारदाकडून मी हे ऐकले आहे—हे येथे कसे घडले, ते लवकर सांग.

दाक्षायणी सा दक्षो ऽपि देवः पद्मोद्भवात्मजः पौत्रीकनकगर्भस्य कथं तस्याः सुतो विभुः

दाक्षायणी ही दक्षाची कन्या आहे, आणि कमळातून जन्मलेला देव तिचा पुत्र आहे; मग ती सोन्याच्या गर्भाची कन्या कशी, आणि तो पराक्रमी तिचा पुत्र कसा?

स्थाने संशयितुं विप्र तव वक्ष्यामि कारणम् कल्पे तत्पुरुषे वृत्तं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

हे ब्राह्मण, तुला शंका येणे योग्यच आहे; मी तुला कारण सांगतो. त्या पुरुषकल्पात, परब्रह्म्याशी संबंधित ही घटना घडली.

ससर्ज सकलं ध्यात्वा ब्रह्माणं परमेश्वरः जनार्दनो जगन्नाथः कल्पे वै मेघवाहने

परमेश्वर जनार्दनाने ध्यान करून, या मेघवाहन कल्पात, ब्रह्मासह सर्व सृष्टीची निर्मिती केली.

दिव्यं वर्षसहस्रं तु मेघो भूत्वावहद्धरम् नारायणो महादेवं बहुमानेन सादरम्

दिव्य हजार वर्षे मेघ होऊन, नारायणाने महादेवाला मोठ्या सन्मानाने आणि आदराने धारण केले.

दृष्ट्वा भावं महादेवो हरेः स्वात्मनि शङ्करः प्रददौ तस्य सकलं स्रष्टुं वै ब्रह्मणा सह

हरिचा भाव आपल्या अंतःकरणात पाहून, शंकराने, महादेवाने, त्याला ब्रह्म्याबरोबर सृष्टी निर्माण करण्याची शक्ती दिली.

तदा तं कल्पमाहुर्वै मेघवाहनसंज्ञया हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा तस्य देहोद्भवस्तदा

त्या वेळी त्या कल्पाला 'मेघवाहन' असे नाव पडले; हिरण्यगर्भाने त्याला पाहून, त्याच्या देहातून जन्म घेतला.

जनार्दनसुतः प्राह तपसा प्राप्य शङ्करम् तव वामाङ्गजो विष्णुर् दक्षिणाङ्गभवो ह्यहम्

जनार्दनाचा पुत्र म्हणाला—तप करून शंकराला प्राप्त केल्यावर—'विष्णू तुझ्या डाव्या अंगातून जन्मला, आणि मी तुझ्या उजव्या अंगातून जन्मलो.'

मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः जगन्मयो ऽवहद्यस्मान् मेघो भूत्वा दिवानिशम्

माझ्यासह अच्युताने संपूर्ण जग निर्माण केले; तो जगाचा मूळ आहे, मेघ होऊन, रात्रंदिवस आम्हाला धारण करतो.

भवन्तमवहद्विष्णुर् देवदेवं जगद्गुरुम् नारायणादपि विभो भक्तो ऽहं तव शङ्कर

विष्णूंनी तुला, देवांचा देव, जगाचा गुरु, आणलं. प्रभो, मी तुझा भक्त आहे, शंकरा, नारायणापेक्षाही अधिक.

प्रसीद देहि मे सर्वं सर्वात्मत्वं तव प्रभो तदाथ लब्ध्वा भगवान् भवात्सर्वात्मतां क्षणात्

माझ्यावर कृपा कर, सर्व काही मला दे, कारण तू सर्वांचा आत्मा आहेस, प्रभो. मग हे मिळाल्यावर, त्या भगवंताला क्षणातच तुझ्याकडून सर्वांचा आत्मा होण्याची स्थिती मिळाली.

त्वरमाणो ऽथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् एकार्णवालये शुभ्रे त्व् अन्धकारे सुदारुणे

तो घाईने गेला आणि एकसागराच्या निर्मळ निवासात, भयंकर काळोखात, परमपुरुषाला पाहिला.

हेमरत्नचिते दिव्ये मनसा च विनिर्मिते दुष्प्राप्ये दुर्जनैः पुण्यैः सनकाद्यैरगोचरे

सोन्या-रत्नांनी सजवलेल्या, मनाने निर्माण केलेल्या, दुष्टांना अप्राप्य, पुण्यवानांनाच मिळणाऱ्या, सनकादिकांनाही न दिसणाऱ्या त्या दिव्य स्थळी.

जगदावासहृदयं ददर्श पुरुषं त्वजः अनन्तभोगशय्यायां शायिनं पङ्कजेक्षणम्

अजन्म्याने त्या पुरुषाला पाहिलं, ज्याचं हृदय जगाचा निवास आहे, जो अनंत शय्येवर, कमळासारख्या डोळ्यांनी, विसावलेला होता.

शङ्खचक्रगदापद्मं धारयन्तं चतुर्भुजम् सर्वाभरणसंयुक्तं शशिमण्डलसन्निभम्

शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धारण केलेला, चार भुजांचा, सर्व अलंकारांनी सजलेला, चंद्राच्या प्रकाशासारखा तो होता.

श्रीवत्सलक्षणं देवं प्रसन्नास्यं जनार्दनम् रमामृदुकराम्भोजस्पर्शरक्तपदाम्बुजम्

श्रीवत्सचिन्ह असलेला, प्रसन्न मुखाचा, जनार्दन, ज्याचे पाय लक्ष्मीच्या मऊ हातांच्या स्पर्शाने लाल झाले आहेत, असा तो देव.

परमात्मानमीशानं तमसा कालरूपिणम् रजसा सर्वलोकानां सर्गलीलाप्रवर्तकम्

तोच परमात्मा, ईश्वर, काळरूप अंधार, आणि रजोगुणाने सर्व लोकांची सृष्टीची लीला सुरू करणारा.

सत्त्वेन सर्वभूतानां स्थापकं परमेश्वरम् सर्वात्मानं महात्मानं परमात्मानमीश्वरम्

सत्त्वगुणाने सर्व जीवांना स्थिर करणारा, परमेश्वर, सर्वांचा आत्मा, महात्मा, परमात्मा, ईश्वर.

क्षीरार्णवे ऽमृतमये शायिनं योगनिद्रया तं दृष्ट्वा प्राह वै ब्रह्मा भगवन्तं जनार्दनम्

दुधाच्या अमृतमय सागरात, योगनिद्रेत विसावलेला त्याला पाहून ब्रह्मदेवाने त्या भगवंत जनार्दनाला संबोधून बोलले.

ग्रसामि त्वां प्रसादेन यथापूर्वं भवानहम् स्मयमानस्तु भगवान् प्रतिबुध्य पितामहम्

'तुझ्या कृपेने, मी तुला पूर्वीप्रमाणेच आपल्यात सामावून घेईन, कारण मीच तू आहे.' पण भगवंत हसत, पितामहाला जागा केला.

उदैक्षत महाबाहुः स्मितमीषच्चकार सः विवेश चाण्डजं तं तु ग्रस्तस्तेन महात्मना

महाबाहूने त्याच्याकडे पाहिलं आणि हलकं हसला, मग तो अंडज ब्रह्मदेवात प्रवेशला, आणि त्या महात्म्याने त्याला आपल्यात सामावून घेतलं.

ततस्तं चासृजद्ब्रह्मा भ्रुवोर्मध्येन चाच्युतम् सृष्टस्तेन हरिः प्रेक्ष्य स्थितस्तस्याथ संनिधौ

मग ब्रह्मदेवाने आपल्या भुवयांच्या मधून अच्युताला निर्माण केलं; निर्माण झाल्यावर हरि त्याच्या समोर उभा राहिला.

एतस्मिन्नन्तरे रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः विकृतं रूपमास्थाय पुरा दत्तवरस्तयोः

इतक्यात, सर्व देवांचा जन्मदाता रुद्र, पूर्वी दिलेल्या वरामुळे, भीषण रूप धारण करून प्रकट झाला.

आगच्छद्यत्र वै विष्णुर् विश्वात्मा परमेश्वरः प्रसादमतुलं कर्तुं ब्रह्मणश् च हरेः प्रभुः

तेव्हा तिथे विष्णू, विश्वाचा आत्मा, परमेश्वर, ब्रह्मा आणि हरि यांना अतुल कृपा देण्यासाठी आला.

ततः समेत्य तौ देवौ सर्वदेवभवोद्भवम् अपश्यतां भवं देवं कालाग्निसदृशं प्रभुम्

मग हे दोन्ही देव एकत्र येऊन, सर्व देवांचा जन्मदाता, काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी, प्रभू भवानंना पाहिले.

तौ तं तुष्टुवतुश्चैव शर्वमुग्रं कपर्दिनम् प्रणेमतुश् च वरदं बहुमानेन दूरतः

त्यांनी त्या शर्व, उग्र, जटाधारी देवाची स्तुती केली आणि दूरूनच मोठ्या आदराने वर देणाऱ्या त्याला वंदन केले.

भवो ऽपि भगवान् देवम् अनुगृह्य पितामहम् जनार्दनं जगन्नाथस् तत्रैवान्तरधीयत

भव या भगवंताने ब्रह्मदेव आणि जगन्नाथ जनार्दन यांच्यावर कृपा करून, तिथेच अदृश्य झाला.