लिङ्गपुराणम्

किरीटी पद्महस्तश् च सर्वाभरणभूषितः पीतांबरश् च भगवान् देवैर्दैत्यैश् च संवृतः

मस्तकावर मुकुट, हातात कमळ, सर्व अलंकारांनी सजलेले, पिवळ्या वस्त्रातले, देव आणि दैत्यांनी वेढलेले असे भगवंत प्रकट झाले.

प्रददौ दर्शनं तस्मै दिव्यं वै गरुडध्वजः दिव्येन दर्शनेनैव दृष्ट्वा देवं जनार्दनम्

गरुडध्वजाने त्याला दिव्य दर्शन दिले; त्या दिव्य रूपाने जनार्दन देवाचे दर्शन झाले.

तुष्टाव वाग्भिर् इष्टाभिः प्रणम्य गरुडध्वजम् त्वमादिस्त्वमनादिश् च प्रकृतिस्त्वं जनार्दनः

त्याने निवडक शब्दांनी गरुडध्वजाचे स्तवन केले आणि नमस्कार करून म्हणाला — 'तुम्हीच आद्य, तुम्हीच अनादी, तुम्हीच सृष्टीचे मूळ, हे जनार्दना.'

पुरुषस्त्वं जगन्नाथो विष्णुर्विश्वेश्वरो भवान् यो ऽयं ब्रह्मासि पुरुषो विश्वमूर्तिः पितामहः

'तुम्हीच पुरुष, जगाचा स्वामी, विष्णू, विश्वेश्वर, तुम्हीच ब्रह्मा, पुरुष, विश्वमूर्ती, पितामह आहात.'

तत्त्वमाद्यं भवानेव परं ज्योतिर्जनार्दन परमात्मा परं धाम श्रीपते भूपते प्रभो

'तुम्हीच आद्य तत्त्व, परात्पर तेज, हे जनार्दना, तुम्हीच परमात्मा, परमधाम, श्रीपती, भूपति, प्रभू आहात.'

त्वत्क्रोधसंभवो रुद्रस् तमसा च समावृतः त्वत्प्रसादाज्जगद्धाता रजसा च पितामहः

'तुमच्या क्रोधातून रुद्र प्रकटतो, तो अंधाराने वेढलेला असतो; तुमच्या कृपेने जगाचा स्रष्टा ब्रह्मा, राजस गुणाने प्रकटतो.'

त्वत्प्रसादात्स्वयं विष्णुः सत्त्वेन पुरुषोत्तमः कालमूर्ते हरे विष्णो नारायण जगन्मय

'तुमच्या कृपेनेच विष्णू स्वतः सत्त्वगुणाने पुरुषोत्तम होतो; हे हरी, विष्णू, नारायण, कालमूर्ती, विश्वरूपा.'

महांस् तथा च भूतादिस् तन्मात्राणीन्द्रियाणि च त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

'महाभूत, तन्मात्रा आणि इंद्रिये — हे सर्व तुमच्यामुळेच स्थिर आहेत, हे विश्वमूर्ती, महेश्वरा.'

महादेव जगन्नाथ पितामह जगद्गुरो प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर

'महादेव, जगन्नाथ, पितामह, जगद्गुरू, देवदेवेश, परमेś्वरा, कृपा करा.'

प्रसीद त्वं जगन्नाथ शरण्यं शरणं गतः वैकुण्ठ शौरे सर्वज्ञ वासुदेव महाभुज

'जगन्नाथा, मी तुझ्या शरण आलो आहे, वैकुंठा, शौरी, सर्वज्ञ, वासुदेव, महाबाहू, कृपा कर.'

संकर्षण महाभाग प्रद्युम्न पुरुषोत्तम अनिरुद्ध महाविष्णो सदा विष्णो नमो ऽस्तु ते

'संक्रमण, महाभाग, प्रद्युम्न, पुरुषोत्तम, अनिरुद्ध, महाविष्णू, सदा विष्णू, तुला नेहमी नमस्कार असो.'

विष्णो तवासनं दिव्यम् अव्यक्तं मध्यतो विभुः सहस्रफणसंयुक्तस् तमोमूर्तिर्धराधरः

हे विष्णू, तुझे दिव्य आसन अदृश्य आहे, त्याच्या मध्यभागी सर्वत्र व्यापून राहणारा, हजार फण्यांनी युक्त, अंधाराचा स्वरूप असलेला, आणि पृथ्वीला धारण करणारा आहे.

अधश् च धर्मो देवेश ज्ञानं वैराग्यमेव च ऐश्वर्यमासनस्यास्य पादरूपेण सुव्रत

देवतांच्या अधिपती, या आसनाच्या खाली धर्म, ज्ञान आणि वैराग्य आहेत; हे सुशील, या आसनाच्या पायांमध्ये तुझे ऐश्वर्य आहे.

सप्तपातालपादस्त्वं धराजघनमेव च वासांसि सागराः सप्त दिशश्चैव महाभुजाः

सात पाताळे तुझे पाय आहेत, पृथ्वी तुझ्या कंबरेसारखी आहे, सात समुद्र तुझे वस्त्र आहेत, आणि दिशा तुझे बलवान हात आहेत.

द्यौर्मूर्धा ते विभो नाभिः खं वायुर्नासिकां गतः नेत्रे सोमश् च सूर्यश् च केशा वै पुष्करादयः

सर्वत्र व्यापणाऱ्या, आकाश तुझे डोके आहे, तुझ्या नाभीमध्ये आकाश आहे, वारा तुझ्या नाकात जातो, चंद्र आणि सूर्य तुझे डोळे आहेत, आणि तुझे केस निळकमळ व इतर फुलांसारखे आहेत.

नक्षत्रतारका द्यौश् च ग्रैवेयकविभूषणम् कथं स्तोष्यामि देवेशं पूज्यश् च पुरुषोत्तमः

तारे, ग्रह आणि आकाश हे तुझ्या गळ्यातील अलंकार आहेत; अशा या पूज्य परम पुरुषाची, देवताधिपतीची, मी स्तुती कशी करू?

श्रद्धया च कृतं दिव्यं यच् छ्रुतं यच्च कीर्तितम् यदिष्टं तत्क्षमस्वेश नारायण नमो ऽस्तु ते

श्रद्धेने केलेले जे काही दिव्य कार्य, ऐकलेले किंवा गायलेले, त्यात काही चूक झाली असेल तर, हे प्रभो, ते तू क्षमा कर. नारायण, तुला नमस्कार.

इदं तु वैष्णवं स्तोत्रं सर्वपापप्रणाशनम् यः पठेच्छृणुयाद्वापि क्षुपेण परिकीर्तितम्

हे विष्णूचे स्तोत्र सर्व पापांचा नाश करणारे आहे; जो कोणी ते वाचतो किंवा ऐकतो, अगदी थोडक्यात जरी सांगितले गेले तरी,

श्रावयेद्वा द्विजान् भक्त्या विष्णुलोकं स गच्छति

किंवा भक्तीने ब्राह्मणांना ऐकवतो, तो विष्णूच्या लोकात पोहोचतो.

सम्पूज्य चैवं त्रिदशेश्वराद्यैः स्तुत्वा स्तुतं देवमजेयमीशम् विज्ञापयामास निरीक्ष्य भक्त्या जनार्दनाय प्रणिपत्य मूर्ध्ना

अशा प्रकारे देवताधिपती आणि इतरांनी त्या अजिंक्य देवतेची पूजा करून, स्तुती करून, भक्तीने आणि नम्रपणे मस्तक झुकवून जनार्दनासमोर आपली विनंती मांडली.

भगवन्ब्राह्मणः कश्चिद् दधीच इति विश्रुतः धर्मवेत्ता विनीतात्मा सखा मम पुराभवत्

भगवंत, एक ब्राह्मण होता, दधीच असे त्याचे नाव, तो धर्मज्ञ, संयमी आणि पूर्वी माझा मित्र होता.

अवध्यः सर्वदा सर्वैः शङ्करार्चनतत्परः सावज्ञं वामपादेन स मां मूर्ध्नि सदस्यथ

तो नेहमी सर्वांना अजेय होता, शंकराची भक्ती करणारा होता; एकदा सभेत त्याने मला डाव्या पायाने, अवमानाने, डोक्यावर मारले.

ताडयामास देवेश विष्णो विश्वजगत्पते उवाच च मदाविष्टो न बिभेमीति सर्वतः

देवताधिपती, विष्णू, विश्वाचे स्वामी, त्याने मला मारले आणि गर्वाने सर्वत्र सांगितले, 'मला कुणाची भीती नाही.'

जेतुमिच्छामि तं विप्रं दधीचं जगदीश्वर यथा हितं तथा कर्तुं त्वमर्हसि जनार्दन

जगाच्या स्वामी, मला त्या दधीच ब्राह्मणाला हरवायचे आहे; जनार्दना, जे योग्य असेल ते तू करावे.

ज्ञात्वा सो ऽपि दधीचस्य ह्य् अवध्यत्वं महात्मनः सस्मार च महेशस्य प्रभावमतुलं हरिः

दधीच या महात्म्याच्या अजेयतेची जाणीव झाल्यावर, हरिने महेशाच्या अतुल शक्तीचे स्मरण केले.

एवं स्मृत्वा हरिः प्राह ब्रह्मणः क्षुतसंभवम् विप्राणां नास्ति राजेन्द्र भयमेत्य महेश्वरम्

असे स्मरण करून हरि म्हणाला, 'राजा, ब्रह्माच्या उपासनेतून जन्मलेल्या ब्राह्मणांना महेश्वरापासून काहीच भीती नाही.'

विशेषाद्रुद्रभक्तानाम् अभयं सर्वदा नृप नीचानामपि सर्वत्र दधीचस्यास्य किं पुनः

राजा, विशेषतः रुद्रभक्तांना सर्वत्र नेहमी निर्भयता असते, अगदी नीच लोकांनाही; मग दधीचचे काय बोलावे?

तस्मात्तव महाभाग विजयो नास्ति भूपते दुःखं करोमि विप्रस्य शापार्थं ससुरस्य मे

म्हणून, भाग्यवान राजा, तुला विजय मिळणार नाही; मी या ब्राह्मणाला आणि देवांसह त्याला शाप मिळावा म्हणून दुःख देईन.

भविता तस्य शापेन दक्षयज्ञे सुरैः समम् विनाशो मम राजेन्द्र पुनरुत्थानमेव च

राजा, त्याच्या शापामुळे दक्षयज्ञात माझा आणि देवांचा विनाश होईल, आणि पुन्हा आम्ही उभे राहू.