लिङ्गपुराणम्

इन्द्रस्यापि च देवानां तस्माद्वै पुष्टिवर्धनः तं देवममृतं रुद्रं कर्मणा तपसा तथा

तो इंद्राचा आणि सर्व देवतांचा पिता आहे; म्हणून तो पोषण वाढवणारा आहे. त्या अमर रुद्राला, देवाला, कर्माने आणि तपाने प्राप्त करता येते.

स्वाध्यायेन च योगेन ध्यानेन च यजामहे सत्येनानेन मुक्षीयान् मृत्युपाशाद् भवः स्वयम्

स्वाध्याय, योग, ध्यान यांद्वारे आपण त्याची पूजा करतो; या सत्यामुळे, हे भव, तुझ्या इच्छेने मृत्यूच्या फासातून मुक्त व्हावे.

बन्धमोक्षकरो यस्माद् उर्वारुकमिव प्रभुः मृतसंजीवनो मन्त्रो मया लब्धस्तु शङ्करात्

कारण तोच बंधन आणि मुक्ती देणारा आहे, जसा काकडीचा देठापासून सुटका होते; मृत्यूवर विजय मिळवणारा हा मंत्र मला शंकराकडून मिळाला आहे.

जप्त्वा हुत्वाभिमन्त्र्यैवं जलं पीत्वा दिवानिशम् लिङ्गस्य संनिधौ ध्यात्वा नास्ति मृत्युभयं द्विज

मंत्र जपून, हवन करून, पाणी अभिमंत्रित करून, ते पाणी रात्रंदिवस प्यावे आणि लिंगाच्या सान्निध्यात ध्यान करावे, असे केल्यावर, द्विजा, मृत्यूचे भय राहत नाही.

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तपसाराध्य शङ्करम् वज्रास्थित्वम् अवध्यत्वम् अदीनत्वं च लब्धवान्

त्याची ती वचने ऐकून, त्याने तप करून शंकराची उपासना केली आणि वज्रासारखी दृढता, कोणाच्याही हातून नाश न होणे आणि कधीही कोणाच्या अधीन न होणे अशी वरदाने मिळवली.

एवमाराध्य देवेशं दधीचो मुनिसत्तमः प्राप्यावध्यत्वमन्यैश् च वज्रास्थित्वं प्रयत्नतः

अशा प्रकारे देवाधिदेवाची भक्ती करून, श्रेष्ठ ऋषी दधीचीनं इतरांपेक्षा अधिक प्रयत्न करून, कोणाच्याही हातून नाश न होईल अशी स्थिती आणि वज्रासारखी दृढता मिळवली.

अताडयच्च राजेन्द्रं पादमूलेन मूर्धनि क्षुपो दधीचं वज्रेण जघानोरसि च प्रभुः

त्याने राजाला डोक्याच्या मुळाशी पायाने मारले आणि क्षुपाने दधीचिला वज्राने छातीवर प्रहार केला.

नाभून्नाशाय तद्वज्रं दधीचस्य महात्मनः प्रभावात्परमेशस्य वज्रबद्धशरीरिणः

परमेश्वराच्या कृपेने आणि वज्रासारख्या देहामुळे, त्या महात्मा दधीचिला वज्राने काहीही इजा झाली नाही.

दृष्ट्वाप्यवध्यत्वमदीनतां च क्षुपो दधीचस्य तदा प्रभावम् आराधयामास हरिं मुकुन्दम् इन्द्रानुजं प्रेक्ष्य तदांबुजाक्षम्

दधीचिची अशी कोणाच्याही हातून नाश न होणारी आणि कधीही अधीन न होणारी स्थिती पाहून, क्षुपाने तेव्हा कमलनयन, इंद्राचा भाऊ, हरि मुकुंदाची भक्ती केली.

पूजया तस्य संतुष्टो भगवान्पुरुषोत्तमः श्रीभूमिसहितः श्रीमाञ् शङ्खचक्रगदाधरः

त्याच्या पूजेमुळे, श्री आणि भूमीसह, शंख, चक्र, गदा धारण केलेले, श्रीमंत पुरुषोत्तम भगवंत प्रसन्न झाले.

किरीटी पद्महस्तश् च सर्वाभरणभूषितः पीतांबरश् च भगवान् देवैर्दैत्यैश् च संवृतः

मस्तकावर मुकुट, हातात कमळ, सर्व अलंकारांनी सजलेले, पिवळ्या वस्त्रातले, देव आणि दैत्यांनी वेढलेले असे भगवंत प्रकट झाले.

प्रददौ दर्शनं तस्मै दिव्यं वै गरुडध्वजः दिव्येन दर्शनेनैव दृष्ट्वा देवं जनार्दनम्

गरुडध्वजाने त्याला दिव्य दर्शन दिले; त्या दिव्य रूपाने जनार्दन देवाचे दर्शन झाले.

तुष्टाव वाग्भिर् इष्टाभिः प्रणम्य गरुडध्वजम् त्वमादिस्त्वमनादिश् च प्रकृतिस्त्वं जनार्दनः

त्याने निवडक शब्दांनी गरुडध्वजाचे स्तवन केले आणि नमस्कार करून म्हणाला — 'तुम्हीच आद्य, तुम्हीच अनादी, तुम्हीच सृष्टीचे मूळ, हे जनार्दना.'

पुरुषस्त्वं जगन्नाथो विष्णुर्विश्वेश्वरो भवान् यो ऽयं ब्रह्मासि पुरुषो विश्वमूर्तिः पितामहः

'तुम्हीच पुरुष, जगाचा स्वामी, विष्णू, विश्वेश्वर, तुम्हीच ब्रह्मा, पुरुष, विश्वमूर्ती, पितामह आहात.'

तत्त्वमाद्यं भवानेव परं ज्योतिर्जनार्दन परमात्मा परं धाम श्रीपते भूपते प्रभो

'तुम्हीच आद्य तत्त्व, परात्पर तेज, हे जनार्दना, तुम्हीच परमात्मा, परमधाम, श्रीपती, भूपति, प्रभू आहात.'

त्वत्क्रोधसंभवो रुद्रस् तमसा च समावृतः त्वत्प्रसादाज्जगद्धाता रजसा च पितामहः

'तुमच्या क्रोधातून रुद्र प्रकटतो, तो अंधाराने वेढलेला असतो; तुमच्या कृपेने जगाचा स्रष्टा ब्रह्मा, राजस गुणाने प्रकटतो.'

त्वत्प्रसादात्स्वयं विष्णुः सत्त्वेन पुरुषोत्तमः कालमूर्ते हरे विष्णो नारायण जगन्मय

'तुमच्या कृपेनेच विष्णू स्वतः सत्त्वगुणाने पुरुषोत्तम होतो; हे हरी, विष्णू, नारायण, कालमूर्ती, विश्वरूपा.'

महांस् तथा च भूतादिस् तन्मात्राणीन्द्रियाणि च त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

'महाभूत, तन्मात्रा आणि इंद्रिये — हे सर्व तुमच्यामुळेच स्थिर आहेत, हे विश्वमूर्ती, महेश्वरा.'

महादेव जगन्नाथ पितामह जगद्गुरो प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर

'महादेव, जगन्नाथ, पितामह, जगद्गुरू, देवदेवेश, परमेś्वरा, कृपा करा.'

प्रसीद त्वं जगन्नाथ शरण्यं शरणं गतः वैकुण्ठ शौरे सर्वज्ञ वासुदेव महाभुज

'जगन्नाथा, मी तुझ्या शरण आलो आहे, वैकुंठा, शौरी, सर्वज्ञ, वासुदेव, महाबाहू, कृपा कर.'

संकर्षण महाभाग प्रद्युम्न पुरुषोत्तम अनिरुद्ध महाविष्णो सदा विष्णो नमो ऽस्तु ते

'संक्रमण, महाभाग, प्रद्युम्न, पुरुषोत्तम, अनिरुद्ध, महाविष्णू, सदा विष्णू, तुला नेहमी नमस्कार असो.'

विष्णो तवासनं दिव्यम् अव्यक्तं मध्यतो विभुः सहस्रफणसंयुक्तस् तमोमूर्तिर्धराधरः

हे विष्णू, तुझे दिव्य आसन अदृश्य आहे, त्याच्या मध्यभागी सर्वत्र व्यापून राहणारा, हजार फण्यांनी युक्त, अंधाराचा स्वरूप असलेला, आणि पृथ्वीला धारण करणारा आहे.

अधश् च धर्मो देवेश ज्ञानं वैराग्यमेव च ऐश्वर्यमासनस्यास्य पादरूपेण सुव्रत

देवतांच्या अधिपती, या आसनाच्या खाली धर्म, ज्ञान आणि वैराग्य आहेत; हे सुशील, या आसनाच्या पायांमध्ये तुझे ऐश्वर्य आहे.

सप्तपातालपादस्त्वं धराजघनमेव च वासांसि सागराः सप्त दिशश्चैव महाभुजाः

सात पाताळे तुझे पाय आहेत, पृथ्वी तुझ्या कंबरेसारखी आहे, सात समुद्र तुझे वस्त्र आहेत, आणि दिशा तुझे बलवान हात आहेत.

द्यौर्मूर्धा ते विभो नाभिः खं वायुर्नासिकां गतः नेत्रे सोमश् च सूर्यश् च केशा वै पुष्करादयः

सर्वत्र व्यापणाऱ्या, आकाश तुझे डोके आहे, तुझ्या नाभीमध्ये आकाश आहे, वारा तुझ्या नाकात जातो, चंद्र आणि सूर्य तुझे डोळे आहेत, आणि तुझे केस निळकमळ व इतर फुलांसारखे आहेत.

नक्षत्रतारका द्यौश् च ग्रैवेयकविभूषणम् कथं स्तोष्यामि देवेशं पूज्यश् च पुरुषोत्तमः

तारे, ग्रह आणि आकाश हे तुझ्या गळ्यातील अलंकार आहेत; अशा या पूज्य परम पुरुषाची, देवताधिपतीची, मी स्तुती कशी करू?

श्रद्धया च कृतं दिव्यं यच् छ्रुतं यच्च कीर्तितम् यदिष्टं तत्क्षमस्वेश नारायण नमो ऽस्तु ते

श्रद्धेने केलेले जे काही दिव्य कार्य, ऐकलेले किंवा गायलेले, त्यात काही चूक झाली असेल तर, हे प्रभो, ते तू क्षमा कर. नारायण, तुला नमस्कार.

इदं तु वैष्णवं स्तोत्रं सर्वपापप्रणाशनम् यः पठेच्छृणुयाद्वापि क्षुपेण परिकीर्तितम्

हे विष्णूचे स्तोत्र सर्व पापांचा नाश करणारे आहे; जो कोणी ते वाचतो किंवा ऐकतो, अगदी थोडक्यात जरी सांगितले गेले तरी,

श्रावयेद्वा द्विजान् भक्त्या विष्णुलोकं स गच्छति

किंवा भक्तीने ब्राह्मणांना ऐकवतो, तो विष्णूच्या लोकात पोहोचतो.