पार्वतीने विचारले, “तू गर्भाशय आहेस, मी बीज आहे; मग महेश्वर कसा बीजधारक आहे? माझ्या मनात हा सूक्ष्म, अप्रकट प्रश्न आहे, तो तू मला स्पष्ट करून सांग.” त्यानंतर, ब्रह्मदेवाच्या विविध उत्पत्तीचे ज्ञान असलेल्या, सर्व लोकांचा अधिपती असलेल्या ब्रह्म्याच्या या अत्युच्च प्रश्नावर, हरिने उत्तर दिले. हरि म्हणाले, “या अस्तित्वापेक्षा मोठे किंवा गूढ असे काहीही नाही; हेच महात्म्यांचे परमधाम आहे, हेच शिवाचे आसन आहे, जे अंतर्मुख भक्तांसाठी आहे. असे म्हणून, आत्मा दोन प्रकारे स्थिर झालेला आहे: तिथे महेश्वर हा एकीकडे अव्यक्त, निरवयव आहे आणि दुसरीकडे व्यक्त, अवयवयुक्त आहे. जो मायेला जाणतो, ज्याचे स्वरूप अगम्य आणि गूढ आहे, त्याच्यासाठी प्रारंभी तुझ्यासारखे लिंगाचे प्रथम बीज उत्पन्न झाले. ते बीज माझ्या गर्भाशी एकत्र आले आणि कालांतराने त्या गर्भात सुवर्ण अंडे उत्पन्न झाले. दहा शंभर वर्षे ते अंडे पाण्यात विश्रांती घेत होते; हजार वर्षांच्या शेवटी वाऱ्याने ते फोडले गेले. त्या अंड्याचा एक कवच आकाश झाले, दुसरे कवच पृथ्वी झाले; त्याचा जाड झिल्ली, फार उंच, तोच सुवर्ण पर्वत आहे. मग त्या संयोगातून, सर्व देवांचा परमेश्वर, पुण्यवान हिरण्यगर्भ, चार मुखांचा, जन्माला आला. त्याने जेव्हा हे जग रिकामे पाहिले—तारे, ग्रह, चंद्र, सूर्य यांच्यापर्यंत—आणि ‘मी कोण आहे?’ असा ध्यान करत असताना, हे कुमारांनो, मी प्रकट झालो. ते तपस्वी, मनोहारी, ज्यांना तुझे मोठे बंधू म्हणता येईल, ते ऋषी, आणखी एका हजार वर्षांच्या शेवटी, त्याच स्रोतापासून तुझे पुत्र झाले. ते तेजस्वी, अग्नीप्रमाणे उज्ज्वल, कमळाच्या पाकळ्यांसारखी दीर्घ नेत्र असलेले, पुण्यवान सनत्कुमार आणि ऋभु, दोघेही शुद्ध ब्रह्मचर्याचे होते. सनक, सनातन, आणि तसेच सनंदन—हे सर्व एकाच वेळी जन्मले, इंद्रियांच्या पलीकडील अंतर्दृष्टी असलेले. ते अंतर्ज्ञानाचे मूर्तिमंत रूप, जगाच्या स्थैर्याचे कारण, कोणत्याही कर्मात न गुंतलेले आणि त्रिविध तापांपासून मुक्त होते. जन्म-मरण आणि पुनःपुन्हा जन्म घेणे—यात थोडे सुख, फार दुःख, वार्धक्य आणि शोक यांचा संग आहे. स्वर्गातील सुख क्षणिक आहे, नरकात दुःख आहे; हे सर्व तत्त्व जाणून, प्रत्येकाने कर्माचे अटल फळ स्वीकारावे. ऋभु आणि सनत्कुमार तुझ्या अधीन असल्याचे पाहून, तुझे तीन पुत्र—सनक व इतर—त्रिगुणांचा त्याग करून गेले. ते महान तेजस्वी, ज्ञानमार्गावर प्रस्थान केले; आणि जेव्हा सनक आणि इतर त्या मार्गाने गेले— तेव्हा, शंकराच्या मायेमुळे, तू मोहग्रस्त होशील; चक्राच्या फेरात, हे निष्पापे, तुझे ज्ञान हरवेल. चक्राच्या शेवटी, उरलेल्या सूक्ष्म आणि स्थूल जीवांना, सर्वांच्या दैवी मायेमुळे जागृती प्राप्त होते असे म्हटले जाते. जसे मेरू पर्वताला देवांचे लोक मानतात, तसेच तू या देवश्रेष्ठाच्या महिम्याची जाण ठेव. परमेश्वराचे खरे स्वरूप जाणून, आणि मला, कमलनयन, महादेव, महात्मा, वरदाते, प्राण्यांचा स्वामी म्हणून ओळखून— ओंकार आणि सामगानांनी, जगाच्या गुरुला वंदन करत, तू आणि मी, जर रागावलो, तर आपल्या श्वासाने हे जग भस्म करू शकतो. हे महान योग जाणून, मोठ्या शक्तीने उभा राहून, मी तुला पुढे ठेवून, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी असलेल्या त्याचे स्तवन करीन. मग, ब्रह्मदेवाला पुढे ठेवून, तो गरुडध्वज असलेला, भूत, भविष्य आणि वर्तमान काळातील सर्वांसह— नावांनी आणि वैदिक छंदांनी, त्याने हे स्तोत्र म्हटले: “शुभ्र व्रत आणि अनंत तेज असलेल्या, पुण्यशाली प्रभो, तुला नमस्कार.” “क्षेत्रपती, बीजधारक, शूलधारी, श्रेष्ठ लिंगधारी, पूज्य, दंडधारी, कठोर बीजधारी, तुम्हांला नमस्कार. ज्येष्ठ, श्रेष्ठ, प्रथम, अग्रगण्य, वंदनीय, पूज्य, क्षणात जन्म घेणाऱ्या, तुम्हांला नमस्कार. गुहांमध्ये निवास करणाऱ्या, पात्रांचे अधिपती, आकाशवस्त्रधारी, तुम्हांला नमस्कार; आम्हा सर्वांचा, प्राण्यांचा स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. वेदांचे अधिपती, स्मृतींचे अधिपती, कर्म आणि दानांचे अधिपती, द्रव्यांचे अधिपती, तुम्हांला नमस्कार. योगपती, सांख्यपती, दृढस्थ ऋषींचे अधिपती, तुम्हांला नमस्कार. ताऱ्यांचे स्वामी, ग्रहांचे स्वामी, वीज, गडगडाट, मेघांचे स्वामी, गर्जनांचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. महासागरांचे स्वामी, द्वीपांचे स्वामी, पर्वतांचे स्वामी, पर्जन्यांचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. नद्यांचे स्वामी, प्रवाहांचे स्वामी, महान औषधींचे स्वामी, वृक्षांचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. धर्मवृक्ष, धर्मस्वरूप, सर्व स्थित वस्तूंचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार; आणि परम पराच्या स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. रसांचे स्वामी, रत्नांचे स्वामी, क्षणांचे स्वामी, निमिषांचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. दिवस-रात्रांचे, पक्षांचे, महिन्यांचे स्वामी, ऋतूंचे स्वामी, संख्यांचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. कालाच्या दुसऱ्या अर्ध्याचे, परम अर्ध्याचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार; पुराणांचे स्वामी, सृष्टींचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. मन्वंतरांचे स्वामी, योगपती, चतुर्विध सृष्टीचे स्वामी, अनंतदृष्टीचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार. सृष्टी-प्रलयांच्या चक्रांचे स्वामी, वायूंचे स्वामी, विश्वाचे स्वामी, ब्रह्म्याचे स्वामी, तुम्हांला नमस्कार.” अशा प्रकारे, परमेश्वराची महती वंदनपूर्वक गात, सर्वांनी आदराने त्या महादेवाला स्तुती अर्पण केली.