सर्व दिशांनी, स्थूल तत्त्वांमधून, कमळातून जन्मलेला ब्रह्मा भरपूर शिंपडला जातो, आणि त्याच्याबरोबर, वासाच्या ज्ञानेंद्रियातून उत्पन्न होणारा वायू सर्वत्र थरथरते. ब्रह्माच्या नाभीतून मुक्तपणे उगवलेला महान कमळ हळूहळू हलू लागतो; तेव्हा प्रारंभहीन आणि संहार करणारा प्रभु, म्हणजेच भवा, तेथे येतो. भवा आणि ब्रह्मा, दोघेही, स्तुती करत, वृषध्वजधारी प्रभूच्या जवळ जातात. त्या वेळी, ब्रह्मा रागाने केशवाला, ज्याचे नेत्र कमळासारखे आहेत, बोलतो: "तू स्वतःला ओळखत नाहीस, तू जगाचा स्वामी, सर्वत्र व्यापलेला; आणि तू मला, ब्रह्मा, जगाचा शाश्वत निर्माता, ओळखत नाहीस. हा शंकर कोण आहे, जो आपल्याहून श्रेष्ठ आहे?" ब्राह्माच्या रागातून जन्मलेले हे शब्द ऐकून हरि उत्तर देतो: "हे शुभ्र स्वरूपा, असे बोलू नकोस, महान आत्म्याचा अपमान करू नकोस; योगाचा महान स्वामी, धर्म, त्याला जिंकणे कठीण आहे आणि तो वर देतो. तो या जगाचा कारण आहे, प्राचीन, अविनाशी पुरुष; तो सर्व बीजांचा बीज आहे, एकमेव प्रकाश आहे. शंकर स्वतः खेळणी घेऊन बालकासारखा खेळतो; तो अविनाशी प्रधान तत्त्व, गर्भ, अप्रकट आणि प्रकृतीचा अंधार आहे. माझी ही नावे नेहमीच फलदायी आहेत; पण शिव कोण आहे, ते दुःखाने त्रस्त तपस्वींना दिसते. तो बीज आहे, तू बीजधारी आहेस, मी शाश्वत गर्भ आहे." अशा प्रकारे ब्रह्मा, जगाचा आत्मा, विष्णूला विचारतो: "तू गर्भ आहेस, मी बीज आहे; मग महेश्वर कसा बीजधारी आहे? माझ्या या सूक्ष्म, अप्रकट शंकेचे निरसन तू करावे." हरि, ब्रह्माच्या विविध उत्पत्ती समजून, या श्रेष्ठ प्रश्नाचे उत्तर देतो: "या अस्तित्वापेक्षा काहीही मोठे किंवा गुप्त नाही; महानांचा सर्वोच्च धाम, शिवाचे आसन, हे अंतःकरणाशी भक्त असणाऱ्यांसाठी आहे. आत्मा दोन प्रकारे स्थापन आहे: महेश्वर अप्रकट, निरुपाधी आणि प्रकट, उपाधीयुक्त आहे. त्याला, जो मायाचा व्यवहार जाणतो आणि ज्याचा स्वभाव अगम्य आणि गहन आहे, त्याला प्रारंभात लिंगाचे प्रथम बीज, तुझ्यासारखेच, उत्पन्न झाले. ते बीज, माझ्या गर्भाशी एकत्र, काळाच्या प्रवाहात, गर्भात सोन्याचा अंडा निर्माण झाले. दहा शंभर वर्षे, ते अंडे पाण्यात विसावले; हजार वर्षांच्या शेवटी, वायूने त्याचे विभाजन झाले. एक कवच आकाश झाले, दुसरे कवच पृथ्वी झाले; त्याचा जाड पडदा, मोठ्या उंचीचा, तोच सोन्याचा पर्वत आहे. त्या संयोगातून, देवांचा सर्वोच्च प्रभू, पुण्यवान हिरण्यगर्भ, चार मुख असलेला, जन्माला आला. त्याने जग रिकामे पाहिले—तारे, ग्रह, चंद्र, सूर्यापर्यंत—आणि ध्यानात विचारले, 'मी कोण आहे?'—तेव्हा, हे कुमारांनो, मी जन्माला आलो. तुमच्या मोठ्या भावांपैकी, सुंदर दिसणारे तपस्वी, दुसऱ्या हजार वर्षाच्या शेवटी, त्याच स्रोतापासून तुमचे पुत्र झाले. अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, कमळाच्या पाकळ्यांसारखे दीर्घ नेत्र असलेले, तेजस्वी सनत्कुमार आणि ऋभू, दोघेही शुद्ध ब्रह्मचर्याचे होते. सनक, सनातन, आणि सनंदन—हे सर्व एकाच वेळी जन्मले, इंद्रियांच्या पलीकडचे ज्ञान असलेले. ते अंतःप्रज्ञेचे मूर्त स्वरूप होते, जगाच्या स्थैर्याचे कारण होते, ते कधीही कर्मात अडकत नाहीत आणि त्रिविध दुःखांपासून मुक्त आहेत. जीवन-मरण, पुनःपुन्हा जन्म, यामध्ये थोडे सुख, फार दुःख, वृद्धत्व आणि शोक असतो. स्वर्गातील सुख क्षणिक आहे, आणि नरकात दुःख आहे; हे सर्व तत्त्वज्ञान जाणून, आपल्याला नियतीची निश्चितता स्वीकारावी लागते. ऋभू आणि सनत्कुमार तुमच्या अधीन आहेत हे पाहून, तुमचे तीन पुत्र—सनक आणि अन्य—त्रिगुणांचा त्याग करतात. ते महान उर्जेचे, ज्ञानाच्या मार्गावर प्रवास करतात; आणि सनक व अन्य त्या तिघांमध्ये पुढे जातात. तेव्हा, तू शंकराच्या मायेमुळे भ्रमित होशील; कालचक्र फिरल्यावर, हे निष्पापा, तुझे ज्ञान नष्ट होईल. चक्राच्या अंतात, उरलेली सूक्ष्म आणि स्थूल जीव, सर्वांच्या दिव्य मायेमुळे जागृत होतील. जसे मेरू पर्वत देवांचा लोक मानला जातो, तसेच तू देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या या महानतेला जाण. प्रभूचे खरे स्वरूप जाणून, आणि मला, कमळ नेत्र असणाऱ्या, महादेव, महान जीव, वरदाता आणि प्राण्यांचा स्वामी म्हणून जाणून—ओंकार आणि सामन स्तोत्रांनी, जगाच्या गुरूस वंदन करून, तू आणि मी, रागाने, श्वासाने हे जग जाळू शकतो. या महान योगाचा अर्थ जाणून, मी—तुला पुढे ठेवून—अग्नीप्रमाणे तेजस्वी असणाऱ्या त्या प्रभूची स्तुती करेन. मग, ब्रह्माला पुढे ठेवून, गरुडध्वजधारी विष्णू, भूत, भविष्य आणि वर्तमान काळातील सर्वांसह, नावे आणि वेदाच्या छंदांसह, हे स्तोत्र उच्चारतो: "त्वं धन्य, उत्तम व्रताचा, अनंत तेजाचा, नमस्कार असो." "क्षेत्राधिपतीला, बीजधारीला, शूळधारीला, श्रेष्ठ लिंगधारीला, पूजनीयाला, दंडधारीला, उग्र बीजधारीला नमस्कार असो. ज्येष्ठ, श्रेष्ठ, प्रथम, सर्वांत पुढे असणाऱ्या, venerable, worshipful, क्षणात जन्म घेणाऱ्या प्रभूला नमस्कार असो. गुहांत राहणाऱ्या, पात्रांचा स्वामी, आकाश वस्त्रधारी—त्याला नमस्कार; प्राण्यांचा स्वामी, आपल्यापासून सुरू होणाऱ्या, त्याला नमस्कार असो. वेदांचा स्वामी, स्मृतींचा स्वामी; कर्म आणि दानाचा स्वामी, पदार्थांचा स्वामी—त्याला नमस्कार असो.