काही काळाने, अनंत अशा प्रभू, सर्व प्राण्यांचा स्वामी, त्रिशूलधारी, महान देव, सोनेरी वीर पोशाखात सजलेला, कुठेतरी अचानक प्रकट झाला. त्याच्याबरोबर अनंत, नागांचा अधिपती, आणि हरि, वेगाने पुढे गेले; त्यांच्या पायांनी भूमी दाबली गेली आणि त्रस्त झाली. अचानक आकाशात दाट पाण्याचे थेंब वेगाने उठू लागले; वारा कधी अत्यंत गरम, तर कधी फारच थंड असा वाहू लागला. हे अद्भुत दृश्य पाहून ब्रह्मा विष्णूला म्हणाला, "हे थंड आणि गरम थेंब कमळाला फार हलवून टाकत आहेत." ब्रह्मा पुढे विचारतो, "माझा हा संशय दूर कर, किंवा तुला दुसरे काही करायचे असेल तर ते सांग." हे ऐकून, असुरांचा संहार करणारा, अतुलनीय कृत्यांचा स्वामी विष्णू विचार करू लागला, "माझ्या नाभीत अजून एखादा जीव आहे का?" विष्णूने प्रेमाने बोलले तेव्हा मी, ब्रह्मा, त्याच्यावर रागावलो; मनात विचार करून उत्तर दिले, "आज कमळात अशी गोंधळ का? मी काय केले, देव, की तू माझ्याशी इतक्या प्रेमाने बोलतो?" मी विचारले, "हे श्रेष्ठ पुरुषा, तू असे का बोलतोस? सत्य सांग." जगांचा प्रवाह धारण करणारा देव असे बोलेला असता, ब्रह्मा, वेदांचा भांडार, कमळनयन विष्णूला उत्तर देतो, "तुझ्या इच्छेनेच मी पूर्वी तुझ्या पोटात प्रवेश केला होता." "जसे तू, प्रभू, माझ्या पोटात सर्व जग पाहिले, तसाच मी तुझ्या पोटात सर्व जग पूर्णपणे पाहिले." हजार वर्षांनी, हे पापरहित, तू मला जिंकण्यासाठी, स्पर्धेने, मला बाहेर काढलेस. लगेच सर्व द्वारे बंद झाली; मग मी माझ्या शक्तीने विचार केला. कमळाच्या दांडापासून नाभीच्या भागातून एक मार्ग सापडला; तुझ्या उद्देशात कुठलाही अडथळा येऊ नये, अशी मी काळजी घेतली. "हे विष्णू, हेच कार्य करण्याचा मार्ग आहे; आता पुढे मी काय करावे ते सांग." तेव्हा, अपरिमित आत्मा असलेला शत्रू हिरण्यकशिपू, ब्रह्मापासून एक दोषरहित, प्रिय, शुभ वर मिळवतो. हे शब्द ऐकून, द्वेषमुक्त हरिने त्याला वर दिला; कारण मी तुझ्यासाठी अशी कृती करण्याचा निर्धार केला नव्हता. तुला शिकवण्याची इच्छा, आणि योगायोगाने, खेळकरपणे, मी माझ्या अस्तित्वाच्या सर्व द्वारे पटकन बंद केल्या. तू वेगळे समजू नकोस; तू माझ्यासाठी आदरणीय आणि पूज्य आहेस. मी तुझ्याविरुद्ध काही केले असेल तर, हे शुभ्र, सर्व क्षमा कर. तू मला सन्मानित करतोस, प्रभू, कमळावरून उतर; मी तुला सहन करू शकत नाही, हे तेजस्वी आणि पूज्य. तो म्हणाला, "वर माग, प्रभू, कमळावरून उतर; माझा पुत्र हो, शत्रूंचा संहार करणारा, आणि तुला महान आनंद मिळेल." "सद्भावनेचे शब्द बोल, प्रभू, कमळावरून उतर; तू आमचा महान योगी आहेस, स्तुत्य, प्रणवाचा (ॐ) सार आहेस." "आजपासून, हे सर्वांचा स्वामी, पांढऱ्या पगडीने सजलेला, 'पद्मयोनी' (कमळातून जन्मलेला) नावाने प्रसिद्ध होशील." "माझा पुत्र हो, हे ब्रह्मन्, सात जगांचा स्वामी." मग, वर दिल्यावर, मुकुटधारीला, धन्य प्रभू— "तथास्तु," म्हणत, आनंदी आणि द्वेषमुक्त हृदयाने, त्याने जवळ येणाऱ्या एका तेजस्वी, सूर्यसारख्या मुख असलेल्या, महान रूपाला पाहिले. त्या अद्भुत रूपाचा दर्शन घेऊन नारायण म्हणतो, "अपरिमित, मोठा मुख, दात असलेला, डोकेवरचे केस नष्ट झालेले—" दहा हात, त्रिशूलचिन्ह, सर्व बाजूंनी डोळे, जगांचा स्वामी स्वतः, विकृत, मुंजाच्या काठाने बांधलेला— तो अत्यंत भीषण गर्जना करतो, मोठा उभा लिंग असलेला; "हे विष्णू, हा कोण आहे, तेजाचा पुंज, प्रचंड तेजस्वी?" सर्व दिशांना आणि आकाशात व्यापून, तो पुढे येतो; असे विचारले असता, धन्य विष्णू ब्रह्माला म्हणतो: "ज्याच्या पावलाने, समुद्रावर पाऊल ठेवताना, पाणी मोठ्या शक्तीने आकाशात उचलले जाते—" "मोट्या घटकांपासून, तू सर्व दिशांना भरपूर शिंपडला जातो, हे कमळातून जन्मलेला; तुझ्यासोबत, वासाच्या संवेदनातून उठणारा वारा थरथरवतो." "माझ्या नाभीतून मुक्तपणे उगवलेले मोठे कमळ हलते; प्रभू भव आला आहे, अनादी आणि शेवट घडवणारा स्वामी." भव आणि मी, स्तुती करत, वृषध्वज धारण करणाऱ्या स्वामीकडे गेलो; मग, रागाने, ब्रह्मा केशवाला म्हणतो, ज्याचे डोळे कमळासारखे आहेत: "तू स्वतःला ओळखत नाहीस, जगांचा स्वामी, सर्वत्र व्यापलेला; तू मला, ब्रह्मा, जगांचा शाश्वत सर्जक, ओळखत नाहीस." "हा शंकर कोण आहे, जो आम्हा दोघांपेक्षा श्रेष्ठ आहे?" रागातून जन्मलेले हे शब्द ऐकून, हरि म्हणतो: "असे बोलू नकोस, शुभ्र, महान आत्म्याचा अपमान करू नकोस; योगाचा महान स्वामी, धर्म, जिंकणे कठीण आहे आणि वर देतो." "तो या जगाचा कारण आहे, प्राचीन, अविनाशी पुरुष; तो सर्व बीजांचा बीज, एकच प्रकाश आहे." "शंकर स्वतः बालकासारखे खेळतो; अविनाशी प्रमुख तत्व, गर्भ, अव्यक्त, आणि प्रकृतीचा अंधार." "माझी ही नावे नेहमी फलदायी आहेत; तो शिव कोण आहे, हे तपस्वी, दुःखाने त्रस्त, पाहतात." "तो बीज आहे, तू बीजवाहक आहेस, मी शाश्वत गर्भ आहे." असे सांगून, विश्वाचा आत्मा ब्रह्मा विष्णूला विचारतो.