राजा, तू पृथ्वीचा अधिपती आहेस, आणि तूच सृष्टी, पालन आणि संहाराचा निर्माता आहेस. हे बालका, हे हरि, हे विष्णू, तू चल आणि अचल सर्व गोष्टींचे रक्षण कर. हे विष्णू, मीच तीन रूपांत विभाजित झालो आहे—ब्रह्मा, विष्णू आणि भव—सृष्टी, पालन आणि संहार या गुणांमुळे; तरीही मीच अखंड, सर्वोच्च परमेश्वर आहे. मोह सोड, हे विष्णू, आणि या प्रपितामहाचा (ब्रह्माचा) रक्षण कर. पद्म कल्पात तो तुझा पुत्र होईल, आणि तू त्याचा प्रपितामह होशील. मग तू मला या स्वरूपात पाहशील, आणि कमळातून जन्मलेला ब्रह्माही मला अशाच प्रकारे पाहील. असे सांगून, परमेश्वर त्या ठिकाणी अदृश्य झाला. त्या क्षणापासून, लिंगपूजा जगात दृढपणे स्थापन झाली; लिंगाचा वेदी ही महादेवी आहे, आणि लिंग स्वतःच प्रकट झालेला महाप्रभू आहे. संहारामुळे त्याला लिंग म्हणतात; तेथे सर्व देव राहतात. जो ब्राह्मण लिंगाच्या सन्मुख रोज लिंगाची कथा सांगतो, तो शिवपद प्राप्त करतो; यावर अधिक विचार करण्याची गरज नाही. पद्म कल्पात, पूर्वी कमळातून जन्मलेला ब्रह्मा कसा निर्माण झाला, आणि सर्वोच्च पुरुषाने त्याच्या माध्यमातून भवाला कसा पाहिले—हे सर्व मी तुला विस्ताराने सांगतो. एकच भयानक, अंधाराने भरलेला, विभाजित नसलेला महासागर होता. त्या महासागराच्या मध्यभागी, श्रीच्या सहचर हरि, शंख, चक्र आणि गदा धारण करून, मुकुटासह, मेघासारखा रंग, कमळासारखे डोळे असलेला, उपस्थित होता. सर्व प्राण्यांचा स्रोत, आठ हातांचा, विशाल छातीचा, नारायण, सर्वत्र व्यापलेला, त्याच्या मुखातून प्रकट झाला. योगधारण करून, योगाचा स्वामी, अगम्य शक्ती असलेला, हजार नागांच्या फणाने शोभायमान, अतुलनीय तेजाने चमकत होता. मोठ्या नागाच्या गुंडाळ्या सुंदर शय्येसारख्या पसरवून, प्रभू त्या महासागरात विशाल आणि उंच शय्येवर विसावला होता. असा हा विष्णू, बलवान प्रभू, स्वतःच्या आनंदात विश्रांती घेत, सहजपणे क्रीडा करीत, त्याच्या कृतींना कष्टाचा स्पर्शही नव्हता. त्याच्या नाभीतून एक कमळ उत्पन्न झाले—शंभर योजन रुंद, उदय होत असलेल्या सूर्यासारखे तेजस्वी, मोठ्या दांडासह, आणि अत्यंत उंच. जसा हा देव, स्तुती केलेला, क्रीडा करीत होता, त्याच्या जवळ कमळातून जन्मलेला, सुवर्ण-कर्णिका असलेला, सुवर्णवर्णाचा, इंद्रियांच्या पलीकडे असलेला ब्रह्मा प्रकट झाला. चार मुखांचा, मोठ्या डोळ्यांचा, दिव्य, सुगंधी आणि शोभायमान सौंदर्याने सजलेला ब्रह्मा तेथे आला. सौम्य आणि आनंददायक शब्दांनी, विष्णूने ब्रह्माला आश्चर्याने विचारले, "तू कोण आहेस, जलमध्यात आश्रय घेतलेला?" ब्रह्माचे शुभ शब्द ऐकून, अच्युताने उत्तर दिले. तो शय्येवरून उठला, आश्चर्याने डोळे मोठे केले, आणि म्हणाला, "प्रत्येक कल्पात मीच आश्रय आहे." "जे करायचे आहे, जे झाले आहे, आणि जे होत आहे—स्वर्ग, आकाश, पृथ्वी—मीच जगाच्या पलीकडे असलेला सर्वोच्च आश्रय आहे." असे सांगून, विष्णूने पुन्हा विचारले, "तू नक्की कोण आहेस, हे पूज्य? कुठून आला आहेस? पुन्हा कुठे जाणार? तुझा आश्रय कोण? तू खरोखर विश्वाचा स्वरूप आहेस; मी तुझ्यासाठी काय करू?" शंभूच्या मायेमुळे, ब्रह्मा, प्रपितामह, जनार्दनाला ओळखू शकला नाही; मोहाने ग्रस्त होऊन म्हणाला, "जसा तू आहेस, तसा मी आहे—मूळ सर्जनकर्ता, प्राण्यांचा स्वामी." ब्रह्माचे हे शब्द ऐकून, विष्णू—विश्वाचा स्रोत—आश्चर्याने सहमती दिली. जिज्ञासेने, महान योगी विष्णू ब्रह्माच्या मुखातून आत गेला, सोबत अठरा द्वीप, त्यांच्या समुद्र आणि पर्वतांसह. ब्रह्माच्या पोटात, विष्णू, महाबाहू, चार वर्णांनी भरलेली सर्व लोक, ब्रह्माच्या दांडाच्या शेवटपर्यंत, सात शाश्वत लोक, पाहिले. ब्रह्माच्या पोटात, विष्णूने सर्व गोष्टी पाहिल्या, आणि पुन्हा पुन्हा म्हणाला, "अहाहा, त्याच्या तपश्चर्येची शक्ती!" विविध लोक आणि विविध स्थानांतून फिरून, विष्णू हजार वर्षे शोध घेत राहिला, पण शेवट सापडला नाही. मग, ब्रह्माच्या मुखातून बाहेर येऊन, नारायण, जगाचा पालनकर्ता, नागराजाच्या शय्येवर राहणारा, प्रपितामहाला म्हणाला, "हे पूज्य, तूच मूळ, आसन, मध्य, काळ, दिशा आणि आकाश आहेस; तुझ्या पोटाचा शेवट मला दिसत नाही, हे निष्पाप." असे सांगून, हरि पुन्हा प्रपितामहाला म्हणाला, "माझे पोटही असेच—शाश्वत." "हे देवश्रेष्ठ, आत प्रवेश कर आणि हे अद्वितीय लोक पाह." त्याचे आनंददायक शब्द ऐकून, ब्रह्मा आनंदित झाला. मग, सृष्टीचा स्वामी, दृढनिश्चयी, पुन्हा विष्णूच्या पोटात गेला, आणि त्या गर्भात असलेल्या जग पाहिले. प्रभूच्या शरीरात सर्वत्र फिरून, ब्रह्माला विष्णूचा अंत सापडला नाही; सृष्टीच्या मार्गाचा अनुभव घेऊन, विष्णूने सर्व द्वारे बंद केली, आणि विचार केला, "मी आता आरामात विश्रांती घेईन." मग, सर्व द्वारे बंद असल्याचे पाहून, ब्रह्माने आपला स्वरूप सूक्ष्म केले, आणि नाभीच्या द्वारातून मार्ग शोधला. कमळाच्या तंतूचा पाठलाग करत, सृष्टीचा स्वामी निरीक्षण करू लागला, आणि त्या कमळातून, चार मुखांचा ब्रह्मा, स्वतःचे स्वरूप प्रकट करून बाहेर आला. कमळावर बसून, कमळगर्भाच्या तेजाने चमकत, ब्रह्मा—स्वयंभू, धन्य, विश्वाचा स्रोत, सृष्टीचा स्वामी—तेथे प्रकट झाला. दरम्यान, या दोघांनी एकमेकांशी संपूर्णपणे स्पर्धा करत, त्या महासागराच्या मध्यभागी एक महान संघर्ष उत्पन्न झाला.