या पवित्र आणि दिव्य स्तुतीमध्ये, मुक्तीला, मुक्तीच्या स्वरूपाला, मुक्ती देणाऱ्या परमात्म्याला नमस्कार केला जातो. आत्मा, साक्षी, स्वामी आणि विष्णू यांना नमस्कार अर्पण केला जातो. हे धन्य, नागांचा प्रभु, ओंकार आणि सर्वज्ञ यांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार. सर्वस्वरूप, नारायण, हिरण्यगर्भ आणि आदिदेव यांना नमस्कार अर्पण केला जातो. जन्मरहित, प्रभु, जीवांची उत्पत्ती करणारा, देवांचा देव, आणि सर्वांचा अधिपती यांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार. शर्व, सत्य, शांत करणारा, ब्रह्म, जीव, आणि सर्वज्ञ यांना पुन्हा नमस्कार. महान आत्मा, ज्ञानस्वरूप, चैतन्य, स्मरणस्वरूप आणि जागरूकतेच्या स्वरूपाला नमस्कार. ज्ञान, ज्ञानाने प्राप्त होणारा, सततचे चैतन्य, शिखर, आणि नीलकंठ यांना नमस्कार अर्पण केला जातो. अर्धनारी स्वरूप, अव्यक्त, सदैव एकादश स्वरूप आणि दृढ यांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार. सोम, सूर्य, भव, अस्तित्व नष्ट करणारा, कीर्ती देणारा, शंकर, आणि ईश्वर यांना नमस्कार. अंबिकेचा प्रभु, उमा-पती, सुवर्णबाहू, सुवर्णबीज यांना नमस्कार. निळे केस, संपन्न, शुभ्र गळा, जटा, आणि नागाभूषण यांना नमस्कार अर्पण केला जातो. वृषारूढ, सर्वांचा संहार आणि सृष्टी करणारा, अतिशय पराक्रमी, वीरांचा आनंद, रामाचा प्रभु, हे महाबलवान, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. राजांचा राजा, राजांनी प्राप्त होणारा, रक्षकांचा प्रभु, रक्षकांचे शाखा छाटणारा, तुला नमस्कार. कंकणांनी शोभित, गोपालांचा प्रभु, श्रीकंठनाथ, गदा धारण करणारा, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. जगाचा प्रभु, वेद आणि शास्त्रांचा सार, धनुष्यधारी, राजहंस, तुला नमस्कार. सुवर्ण कंकण, हार, नागाचा यज्ञोपवीत, नागांच्या कुंडल्या, नागाचा मेखला, अशा स्वरूपाला नमस्कार. वेदांचा धारण करणारा, गर्भ, विश्वाचा गर्भ, शिवा, अशा स्वरूपाला ब्रह्मा आणि हरि यांनी 'विरराम' म्हणून स्तुती केली. ही उत्तम आणि पवित्र स्तुती सर्व पापांचा नाश करते; जो कोणी या स्तोत्राचा पाठ किंवा वेदज्ञ ब्राह्मणांना पाठ करतो, तो ब्रह्मलोक प्राप्त करतो, जरी तो पापात गुंतला असेल. म्हणून, या स्तोत्राचा पाठ, पुनःपाठ किंवा शुभ ब्राह्मणांना पाठ करावा. सर्व पापांपासून शुद्धीकरिता हे विष्णूने सांगितले आहे. तेव्हा महादेव म्हणाले, “मी प्रसन्न आहे, हे देवश्रेष्ठा. मला पाहा, महादेव; सर्व भय दूर होईल.” तुम्ही दोघे, महान शक्तिमान, पूर्वी माझ्या शरीरातून उत्पन्न झाले; हा ब्रह्मा, लोकांचा पितामह, माझ्या उजव्या बाजूला आहे. आणि माझ्या डाव्या बाजूला विष्णू, विश्वाचा आत्मा, माझ्या हृदयातून उत्पन्न झाला आहे. मी तुमच्यावर अत्यंत प्रसन्न आहे; तुम्ही जे वर मागता, ते मी देतो. असे सांगून, परमेश्वराने आपल्या शुभ आणि करुणामय हातांनी विष्णूला स्पर्श केला. मग नारायण आनंदाने महेश्वराला नमस्कार करून, लिंगाच्या बाह्य आणि अंतर्गत स्वरूप असलेल्या प्रभूला संबोधून म्हणाला, “जर आपण खरोखर प्रसन्न असाल आणि आम्हाला वर देत असाल, तर आम्हाला सदैव तुमच्यावरील अचल भक्ती मिळो.” शीत किरण असलेल्या चंद्राने शोभित असलेल्या देवाने ब्रह्मा आणि विष्णूला आपल्या स्वरूपातील अचल श्रद्धा दिली. मग नारायण स्वतः जमिनीवर गुडघे टेकून, विश्वप्रभूला नमस्कार करून, संयमाने, मंद स्वरात बोलला, “हे देवांचा प्रभु, प्रभुंच्या प्रभु, आमच्या उत्तम वादामुळे आपण येथे आले, आमचा विवाद संपवण्यासाठी.” हरि याच्या नम्र, हात जोडलेल्या आणि स्मित हास्य असलेल्या स्वरूपात हराने पुन्हा उत्तर दिले, “हे पृथ्वीचे राजा, तू संहार, पालन आणि सृष्टीचा कर्ता आहेस. हे बालका, हे हरि, हे विष्णू, सर्व चराचराचे रक्षण कर.” “हे विष्णू, मी ब्रह्मा, विष्णू आणि भव या तीन स्वरूपात सृष्टी, पालन आणि संहाराच्या गुणांनी विभाजित आहे, पण मी अद्वितीय, परमेश्वर आहे.” “माया सोड, हे विष्णू, आणि या पितामहाचे रक्षण कर. पद्मकल्पात तो तुझा पुत्र होईल, आणि तू त्याचा पितामह होशील.” “त्यानंतर तू मला अशा स्वरूपात पाहशील, आणि कमळातून उत्पन्न झालेला ब्रह्माही मला पाहील.” असे सांगून, धन्य प्रभु तिथेच अदृश्य झाले. त्या वेळेपासून लिंगपूजा जगात दृढ झाली; लिंगपीठ ही महादेवी आहे, आणि लिंग स्वयं महाप्रभू आहे. संहारामुळे त्याला लिंग म्हणतात; तेथे सर्व देव राहतात. जो ब्राह्मण लिंगासमोर रोज लिंगकथेचा पाठ करतो, तो शिवपदाला प्राप्त होतो; यावर अधिक विचाराची गरज नाही. पद्मकल्पात, पूर्वी कमळातून उत्पन्न झालेला ब्रह्मा कसा झाला, आणि परमपुरुषाने त्यातून भवाला कसा पाहिले, याचे वर्णन आता सांगावे. त्या काळी एकच भयावह, विभागरहित, अंधाराने भरलेला महासागर होता. त्या महासागराच्या मध्यभागी, श्रीच्या पती हरि, शंख, चक्र आणि गदा धारण करून, मुकुटधारी, मेघवर्ण, कमळनयन, उपस्थित होते.