या दिव्य प्रसंगात, भगवान शिव यांना विविध स्वरूपांत, गुणांत आणि महात्म्यात नमस्कार अर्पण केले जातात. त्यांच्या अंगावर भस्म लावलेले आहे; ते सूर्य, चंद्र आणि अग्नीचे कारण आहेत. हिमालयांमध्ये भटकणारे, शुभ्र वर्णाचे, शुभ्र तेजस्वी, सुंदर मुखवाले, पांढऱ्या मुकुटाचे, पांढऱ्या मुखाचे, विशाल मुखवाले, तसेच पांढऱ्या व लाल वर्णाचे अशा शिवाला पुनःपुन्हा नमस्कार केला जातो. हरा, उत्तम तारक, शतशः रूपधारी व निराकार, ध्वजधारी, समृद्धी व दुःखापासून मुक्त, पिनाक धनुष्यधारी, जटाधारी, मुक्त, परंतु बंधन करणारे आणि बंधनांचा नाश करणारे—अशा त्या शिवास वंदन. यज्ञ करणारे, यज्ञार्ह, परमपवित्र, ज्ञानी, शुभमुखी, सुंदर शरीरवाले, अजिंक्य, दमन करणारे—अशा त्या महादेवास नमस्कार. बगळाच्या रूपात, बगळा धारण करणारे, सर्पांना अलंकार बनवणारे, सनक, सनातन, सनंदन, सनत्कुमार, रथी, वनवासी, महात्मा, त्रिलोकनिवासी, सदा शुद्ध—अशा त्या स्वरूपांना नमस्कार. शंखपाल, शंख, रजोगुण, अंधकार, सरस्वत, मेघ, मेघारूढ—अशा त्या रूपांना वंदन. शुभ वाहनधारी, विवाह व्यवस्थापक, वाद-विवादात विजय देणारे, शिव, रुद्र, प्रमुख—पुन्हा पुन्हा नमस्कार. तीन गुणांचे मूळ, चतुर्विध उत्पत्तीचे स्वरूप, जगप्रक्रियावान व त्याचे कारण—अशा त्या शिवास वंदन. मोक्ष, मोक्षस्वरूप, मोक्षदाता; आत्मा, द्रष्टा, स्वामी, विष्णू—अशांना नमस्कार. पवित्र, नागराज, ओंकार, सर्वज्ञ—पुन्हा पुन्हा वंदन. सर्वस्वरूप, नारायण, हिरण्यगर्भ, आदिदेव—सर्वांना नमस्कार. अजन्मा, प्रभु, सर्व सृष्टीचे कारण, देवांचा देव, अधिपती—पुन्हा पुन्हा नमस्कार. शर्व, सत्य, शांतिदाता, ब्रह्म, सर्व प्राणी, सर्वज्ञ—पुन्हा नमस्कार. महात्मा, ज्ञानस्वरूप, चैतन्य, स्मरणस्वरूप—अशा त्या शिवास वंदन. ज्ञान, ज्ञानाने प्राप्त होणारे, सदा चैतन्य, शिखर, नीलकंठ—अशांना नमस्कार. अर्धनारी, अव्यक्त, एकादशरूप, स्थित—त्यांना पुनःपुन्हा वंदन. सोम, सूर्य, भव, सृष्टीनाशक, कीर्तिदाता, शंकर, ईश्वर—अशा त्या महात्म्यांना वंदन. अंबिकेचे पति, उमापती, सुवर्णबाहू, सुवर्णबीज—यांना नमस्कार. नीलकेशी, संपन्न, शुभ्रकंठ, जटाधारी, सर्पधारी—अशा त्या शिवास वंदन. वृषवाहन, सर्वांचा संहारक व सर्जक, वीर्यवान, वीरांचा आनंद, रामेश्वर, महाबली—अशांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार. राजाधिराज, राजांनी प्राप्त होणारे, रक्षकांचा अधिपती, रक्षकांचे छेदन करणारे—अशा त्या शिवास वंदन. भुजबंधांनी अलंकृत, गोपाळांचा स्वामी, श्रीकंठनाथ, गदाधारी—अशा त्या प्रभुला नमस्कार. जगाचा स्वामी, वेद व शास्त्रांचा सार, धनुष्यधारी, राजहंस—अशा त्या शिवास वंदन. सुवर्ण कंकण व हारांनी अलंकृत, सर्पयज्ञोपवीत, सर्पकुंडलं व सर्पमेखळा असलेले—अशा त्या शिवास नमस्कार. वेदांचा अधिष्ठान, गर्भ, विश्वाचा गर्भ—अशा शिवास वंदन. ब्रह्मा व विष्णू यांनी 'वीरराम' असा स्तुतीपूर्वक महादेवाची वंदना केली. ही उत्तम व पवित्र स्तुती सर्व पापांचा नाश करणारी आहे. जो कोणी किंवा जो वेदज्ञ ब्राह्मणांना ही स्तुती म्हणतो किंवा म्हणवून घेतो, तो जरी पापी असला तरी ब्रह्मलोक प्राप्त करतो. म्हणून, सर्व पापांपासून मुक्तीसाठी ही स्तुती नेहमी म्हणावी, ऐकावी किंवा ब्राह्मणांकडून म्हणवून घ्यावी, असे विष्णूंनी सांगितले. यानंतर, महादेव प्रकट झाले आणि म्हणाले, “हे देवश्रेष्ठ, मी प्रसन्न आहे. माझे दर्शन घ्या, तुमचे सर्व भय दूर होईल.” ते पुढे म्हणाले, “तुम्ही दोघे माझ्या शरीरातून पूर्वी उत्पन्न झाला आहात. उजव्या बाजूला ब्रह्मा, विश्वाचा पितामह, आणि डाव्या बाजूला माझ्या हृदयातून उत्पन्न झालेला विष्णू, विश्वात्मा आहे. मी तुमच्यावर प्रसन्न आहे, मागा हवे ते वरदान.” असे म्हणून, परमेश्वराने करुणेने विष्णूला आपल्या शुभहस्तांनी स्पर्श केला. मग, नारायणाने हर्षाने महेश्वराला वंदन केले आणि लिंगाच्या बाह्य व अंतर्यामी रूपाला प्रणाम करून म्हणाले, “जर आपण खरोखर प्रसन्न असाल आणि वरदान द्यायचेच असेल, तर आम्हाला सदैव तुमच्यावर अचल भक्ती लाभो.” चंद्रकलाधारी देवाने ब्रह्मा व विष्णूला स्वतःवर दृढ श्रद्धा व भक्तीचे वरदान दिले. नंतर, नारायण स्वतः भूमीवर गुडघे टेकून, प्रभूला वंदन करून, संयमाने मृदू स्वरात म्हणाले, “हे देवाधिदेव, स्वामी, आमच्यातील श्रेष्ठ वादामुळे आपण येथे आलेत, आमच्या वादाचा अंत करण्यासाठी.” त्यावर, हराने पुन्हा हसत, नम्रपणे उभ्या असलेल्या, हात जोडलेल्या हरिला उत्तर दिले.