लिंगातून बीजधारी परमेश्वराचे ‘अ’ हे बीज प्रकट झाले. हे बीज ‘उ’ या गर्भात ठेवले असता, ते सर्व दिशांना विस्तारले. त्या बीजाभोवती सुवर्णमय अंड निर्माण झाले, ज्यामध्ये पहिला अक्षर लपेटला गेला. हे दैवी सुवर्ण अंड अनेक वर्षे पाण्यात स्थिर राहिले आणि त्या पाण्यात एक दिव्य गोल तयार झाला. हजारो वर्षांनी, कोणत्याही कारणाशिवाय उत्पन्न झालेले ते अंड दोन भागांत विभागले गेले. पाण्यावर तरंगणारे ते अंड, ज्याला प्रभूने ‘प्रथम’ असे संबोधले. त्या अंडाचा शुभ्र सुवर्ण कवच वरील भाग झाला आणि खालचा भाग पृथ्वी झाला, ज्यात पृथ्वीचे पाच गुण समाविष्ट होते. त्या अंडातून ‘अ’ नावाचा, चार मुख असलेला ब्रह्मा उत्पन्न झाला. तो सर्व लोकांचा सृष्टीकर्ता आणि त्रिरूपधारी परमेश्वर आहे. या प्रकारे ‘ॐ ॐ’ असा उच्चार केला जातो, असे यजुर्वेदातील श्रेष्ठ ऋषी सांगतात. यजुर्वेदाचे हे शब्द ऐकून ऋग्वेद आणि सामवेदानेही आदरपूर्वक त्यास मान्यता दिली. अशा प्रकारे, हे हरि, हे ब्रह्मन्, त्या काळी वेदांनी असेच सांगितले. नंतर, वेदांमध्ये वर्णन केलेल्या देवाधिदेवाचे स्वरूप समजून घेऊन, वेदजन्य मंत्रांनी ब्रह्मदेवाने त्या परमेश्वराचे स्तवन केले. आमच्या स्तुतींनी प्रसन्न होऊन, निष्कलंक परमेश्वर त्या लिंगात स्थित झाला. मग परमेश्वराने दिव्य, शब्दरूप रूप धारण केले आणि हसतमुखाने तिथे प्रकट झाला. त्याचे डोके ‘अ’ अक्षर आहे, त्याचे कपाळ लांब आहे. उजवे डोळे ‘इ’, डावे डोळे ‘ई’, उजवे कान ‘उ’, डावे कान ‘ऊ’ असे त्याचे अवयव आहेत. उजवी गाल ‘ऋ’, डावी गाल ‘ॠ’, दोन्ही नासिका ‘ऌ’ आणि ‘ॡ’ आहेत. त्याचा वरचा ओठ ‘ए’ आणि खालचा ओठ ‘ऐ’ आहे. दातांच्या दोन रांगा अनुक्रमे ‘ओ’ आणि ‘औ’ आहेत. त्या ज्ञानी देवाधिदेवाचा तालू ‘अं’ आहे. ‘क’ पासून सुरू होणारी पाच अक्षरे त्याच्या उजव्या पाच हातांचे रूप आहेत. त्याचप्रमाणे ‘च’ पासून सुरू होणारी पाच अक्षरे त्याच्या डाव्या पाच हातांचे रूप आहेत. ‘ट’ आणि ‘त’ पासून सुरू होणाऱ्या पाच-पाच अक्षरांनी त्याचे पाय बनले आहेत. ‘प’ त्याचे उदर, ‘फ’ त्याचा कड, ‘ब’ डावी बाजू, ‘भ’ खांदा आहे. ‘म’ हा शंभू, योगीश्वर, महादेवाचे हृदय आहे. ‘य’ पासून ‘स’ पर्यंतच्या सात अक्षरांनी त्याचे सात धातू आहेत. ‘ह’ हा त्याचा आत्मस्वरूप आहे आणि ‘क्ष’ त्याचा क्रोध दर्शवतो. या प्रकारे, उमासह त्या महान महेश्वराचे रूप पाहून, श्रीविष्णूंनी नमस्कार केला. त्यानंतर, ॐ मधून प्रकट होणारा, पाच कलांनी युक्त असा मंत्र त्यांनी वर पाहिला. तो मंत्र शुद्ध स्फटिकासारखा तेजस्वी, सुंदर बत्तीस अक्षरांचा, बुद्धीचा मूळ आणि सर्व धर्मसंकल्पांचा स्रोत होता. पुढे, त्यांनी गायत्रीमधून प्रकट झालेला, हिरवा, सर्वांना वश करणारा, चोवीस अक्षरांचा आणि चार कलांनी युक्त असा मंत्र पाहिला. तसेच, काळ्या रंगाचा, आठ कलांनी युक्त, अत्यंत प्रभावशाली, त्रेतीस अक्षरांचा अथर्वण मंत्र पाहिला. यजुर्वेदाशी संबंधित, पस्तीस अक्षरांचा, आठ कलांनी युक्त, स्वच्छ पांढरा आणि शांतता देणारा मंत्रही त्यांनी पाहिला. तेव्हा, तेरह कलांनी संपन्न, लाल रंगाचा, बाला व इतरांसह, साममधून उत्पन्न झालेला, जगातील पहिला, वाढ व संहार करणारा मंत्र पाहिला. या मंत्रातील अक्षरे एकूण साठ आणि सहा होती. या पाचही मंत्रांचे ज्ञान मिळवून, पावन हरिने त्यांचा जप केला. यानंतर, ऋग, यजुः आणि साम वेदांचे मूर्तिमंत रूप असलेल्या, कालाच्या विभागांचे स्वरूप असलेला, प्राचीन मानवमुख असलेला, ईशान म्हणून मुकुटधारी परमेश्वर त्यांनी पाहिला. अघोर हृदयाचा, रमणीय, डावे अर्ध लपवलेला, सदा मंगलमय सदाशिव, महाकाळाच्या पायाजवळ, महान सर्पराजाने सुशोभित असा तो महादेव होता. शिव, ज्याचे मुख व पाय सर्वत्र आहेत, ज्याचे डोळे व हात सर्वदूर आहेत, तो ब्रह्माचा स्वामी, सृष्टी-स्थिती-लयाचा कारण आहे. पुन्हा एकदा, विष्णूंनी इच्छित शब्दांनी त्या वरदायी प्रभूचे स्तवन केले. “रुद्र, एकाक्षर, ‘अ’ अक्षरस्वरूप, आत्मरूप, ‘उ’ अक्षर, आदिदेव, ज्ञानस्वरूपा, तुला नमस्कार. तिसरा, ‘म’ अक्षर, शिव, परात्मा, सूर्य, अग्नि, चंद्र यांचे रंग असलेला, पूज्य, तुला नमस्कार. अग्निरूप रुद्र, रुद्रांचा स्वामी, शिवमंत्रस्वरूप, साद्योजात, सृष्टीकर्ता, तुला नमस्कार. वाम, वामदेव, वरद, अमर, अघोर, अतिभयानक, साद्योजात, अत्यंत वेगवान—तुला नमस्कार. ईशान, श्मशानाधिपती, परमवेगवान, वेदांचा आधार, उर्ध्वलिंग, लिंगधारी—तुला नमस्कार. सुवर्णलिंग, सुवर्णस्वरूप, जललिंग, जलस्वरूप, शिव, शिवलिंग, सर्वव्यापी, आकाशव्यापी—तुला नमस्कार. वायू, वायुगती, सर्वव्यापी वायू, तेजस्वी, तेजांचा स्वामी, सर्वव्यापी तेज—तुला नमस्कार. जल, जलस्वरूप, सर्वव्यापी जल, पृथ्वी, अंतरिक्ष, सर्वव्यापी पृथ्वी—तुला नमस्कार. शब्द- स्पर्श-रस-गंधरूप, गंधयुक्त, गणाधिपती, सर्वात गूढ—तुला नमस्कार. अनंत, निराकार, अंतहीन, रोगरहित, शाश्वत, परम, जलगर्भ, योगी—तुला नमस्कार. पाण्यात स्थिर, आमच्यातील तेज, रक्षक, संहारक, सृष्टीकर्ता, प्रलयकर्ता—तुला नमस्कार. अचेतन, चिन्त्य, चैतन्यविनाशक, निराकार, सुंदर रूप, देहरहित, देहविनाशक—तुला नमस्कार.” अशा प्रकारे, विष्णूंनी भक्तिपूर्वक परमेश्वराचे गुणगान केले.