एकदा एक देवता प्रकट झाला तेव्हा एक ब्राह्मण त्याला वंदन करून, हात जोडून म्हणाला, "प्रभो, उपमन्यू नावाचा एक ब्राह्मण आहे, असे ऐकले आहे." त्याने पुढे सांगितले, "त्याने केवळ दूध मिळवण्यासाठी सर्व काही त्यागले आहे; कृपया त्याच्या या कठोर तपस्येला थांबवा." हे ऐकताच परमेश्वर पिनाकी, स्वतः शंकर, शक्राचा (इंद्राचा) रूप धारण करून तेथे जाण्याचा निश्चय करतो. त्यानंतर सदाशिव देव, सर्व देव, असुर, सिद्ध, आणि महानाग यांच्यासह, अमरांचा राजा इंद्राचे रूप धारण करून, विशाल शुभ्र ऐरावत हत्तीवर बसून त्या ऋषीच्या तपोवनात गेले. त्यांच्या डाव्या बाजूला शची होती आणि दुसऱ्या हातात पांढरा छत्र होता. त्या वेळी धन्य सोम, शंकर शक्ररूपाने, पांढऱ्या छत्रामुळे जणू मंदार पर्वतावर चंद्रप्रकाश पडावा तसा तेजस्वी भासत होता. अशा प्रकारे शक्राचेच रूप धारण करून, परमेश्वर उपमन्यूच्या आश्रमात कृपा करण्यासाठी आले. शंकराचे शक्ररूप पाहताच, तो ऋषी – सर्व ऋषींपैकी श्रेष्ठ – नम्रतेने वाकला आणि म्हणाला, "हे देवाधिदेव, आपण स्वतः येथे आलात म्हणून हे आश्रम शुद्ध झाले. हे जगाचा अधिपती, तेजस्वी शक्र, आपण धन्य आहात." अशा प्रकारे बोलून, हात जोडून उभ्या असलेल्या ब्राह्मणाकडे पाहून, शक्ररूप धारण केलेल्या हराने गंभीर शब्दांत त्याला उद्देशून म्हटले, "मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे; वर माग, स्थिरचित्त ऋष्या. या तुझ्या तपस्येमुळे मी तुला हवे ते सर्व देईन, हे बुद्धिमान धौम्याचा मोठा भाऊ." शक्राने असे म्हटल्यावर, त्या श्रेष्ठ ऋषीने हात जोडले आणि म्हणाला, "माझ्या वरासाठी मी शिवभक्तीचीच इच्छा करतो." हे ऐकून, प्रभू – शक्राचे रूप धारण केलेला – थोडासा रागावला आणि अस्वस्थतेने म्हणाला, "हे दिव्य ऋष्या, तू मला ओळखत नाहीस का? मीच देवांचा राजा, तीनही लोकांचा अधिपती, सर्व देवांनी पूजिला जाणारा शक्र आहे." "माझा भक्त हो, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणा; सदैव माझीच पूजा कर. मी तुला सर्व शुभ वस्तू देईन; त्या निर्गुण रुद्राचा त्याग कर." शक्राचे हे कडवे शब्द ऐकून, उपमन्यूने पवित्र पंचाक्षरी मंत्राचा जप केला आणि म्हणाला, "मला वाटते, इथे शक्राचे रूप घेऊन कुणीतरी नीच दैत्यच धर्मात विघ्न घालायला आला आहे, अन्यथा असे होणे शक्य नाही." "तूच, द्वेषभावनेने, सर्वोच्च देवाच्या महिम्याचा आणि त्याच्या परात्परत्वाचा अपमान केला आहे. मी याहून अधिक काय सांगू? आज मला समजले की, दुसऱ्याने भवाची निंदा केली, ती निंदा मी ऐकली, हे मोठे पातक आहे." "भवाची निंदा ऐकली की, त्या क्षणी स्वतःचे शरीर त्यागावे; असे केल्याने, स्वतःचे प्राण देऊन, ते शिवलोकास जातात. जो शिवनिंदकाची जीभ उपटतो, तो एकवीस पिढ्या तारून, शिवलोकास जातो." "सध्या दूधाची इच्छा बाजूला ठेवतो; हे नीच देवता, मी शिवास्त्राने तुला ठार मारून मग हे शरीर सोडीन. पूर्वी माझ्या आईने स्पष्ट सांगितले होते की, मागील जन्मी आपण प्रभूची पूजा केली नाही." असे म्हणून, उपमन्यू निर्भयपणे इंद्राचा वध करण्यासाठी अथर्वणास्त्राचा मंत्रोच्चार करू लागला. त्या पराक्रमी ऋषीने, अंगावर भस्म लावून, एक मूठ भस्म घेतले आणि अथर्वणास्त्राच्या साहाय्याने ते त्याच्यावर सोडले, मोठ्याने गर्जना केली. त्यानंतर, स्वतःचे शरीर भस्म करण्याच्या निर्धाराने, त्याने अग्नीध्यान केले आणि तो स्थिर उभा राहिला, जणू कोरड्या इंधनासारखा, अजेय. ब्राह्मणाने असा निश्चय केल्यावर, भग्नदृष्टि (भगाचा डोळा फोडणारा) भगवान शंकराने त्या योग्याच्या ध्यानाला सौम्यपणे थांबवले. नंतर, नंदी आणि चंद्रक यांच्या आज्ञेने, अथर्वणास्त्र, काळाग्नीप्रमाणे धगधगत होते, ते मागे घेतले गेले. त्यानंतर, धन्य परमेश्वराने स्वतःचे खरे रूप धारण केले आणि चंद्रकोर मस्तकी असलेल्या ब्राह्मणासमोर प्रकट झाला. त्या वेळी, भगवान आजूबाजूला हजारो दूधाचे प्रवाह, दुग्धसागर, दहीसागर, तुपाचा महासागर अशा सर्व बाजूंनी उभे राहिले. मुलासाठी फळांचा सागर, खाण्यापिण्याच्या पदार्थांचे सागर, आणि गोड पदार्थांचे पर्वत सर्वत्र दिसू लागले. भगवान स्मित करत उपमन्यूकडे पाहून म्हणाले, "माझ्या लेकरा, तुझ्या नातेवाईकांसह हवे तसे सुख उपभोग. आज मी तुला माझा पुत्र केले आहे; मी तुला दूधाचा महासागर, मधाचा महासागर, दह्याचा महासागर दिला आहे." "आणि तुपाचा महासागर, फळांचा व गोड पदार्थांचा महासागर, गोड पदार्थांचे पर्वत आणि पुन्हा खाण्यापिण्याच्या पदार्थांचे सागरही दिले आहेत. हे ऋष्या, तुझा पिता म्हणजेच महादेव, जगाचा पिता आहे; तुझी माता ही विश्वमाता आहे – यात शंका नाही." "मी तुला अमरत्व आणि गणाधिपत्य दिले आहे; अजून काही वर माग, मी नक्कीच देईन – अजिबात संकोच करू नकोस." असे म्हणून महादेवाने त्याला आपल्या हातांनी आलिंगन दिले, त्याच्या डोक्यावर प्रेमाने वास घेतला, आणि देवीसह त्याला आशीर्वाद दिला. त्यानंतर देवीने आपल्या पुत्राकडे पाहून, आनंदित होऊन, त्याला योगसिद्धी व ब्रह्मज्ञान दिले. त्या ऋषीने देवीचा वर मिळवून, चिरतरुणता प्राप्त करून, आनंदाने गदगदलेल्या स्वरात महादेवाची स्तुती केली. मग, हात जोडून, वारंवार वाकून, त्याने त्या निर्मळ नेत्र असलेल्या, पूज्य प्रभूला आणखी एक वर मागण्यासाठी विनंती केली.