रुद्रस्वरूप, काळाच्या अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, धर्मादि आठ पंथांचे मूळ, काळीप्रमाणे निर्मळ शरीर असलेले, आणि काळाचेही कारण असलेल्या त्या परमेश्वराला नमस्कार. काळकंठ, श्रेष्ठ, वाहनस्वरूप, उत्तम, अंबिकेचे अधिपती, सुवर्णाचे स्वामी अशा त्या प्रभूला नमस्कार. सुवर्णबीज असलेल्या, त्रिशूलधारी शर्वा, कवटी, दंड, पाश, खड्ग, चर्म आणि अंकुश धारण करणाऱ्या त्या महादेवाला नमस्कार. हेमावतीचे अधिपती, सुवर्णवर्णी, देवांच्या रक्षणासाठी पिवळट-श्वेत, आणि गूढ मार्गाचे स्वामी अशा त्या प्रभूला नमस्कार. पंचमहायज्ञ करणाऱ्यांना फळ देणारे, पाच मुखांचे, नागमाळा धारण करणारे, पाच अक्षरांनी युक्त असणारे, आणि पाच प्रकारच्या देवांनी पूजले जाणारे, पाच अक्षरांचे ध्यान असलेले, आणि सर्वश्रेष्ठ अशा त्या देवाला नमस्कार. सोळा वज्रांसारखे मुख आणि अवयव असणारे, अविनाशी देहाचे, 'क' पासून सुरू होणाऱ्या पाच हातांचे, आणि प्रारंभस्वरूप त्या महेश्वराला नमस्कार. 'ट' आणि 'त' पासून सुरू होणाऱ्या चरणांचे, आधाररूप पाय असणारे, आणि शरीरातील सात तत्त्वांचे धारक अशा रुद्राला नमस्कार. शांतस्वभाव, क्रोध व कामाचा नाश करणारे, 'ल' ध्वनी, 'र' अक्षर, 'फ' व्यंजनरूप, आणि अवयवहीन अशा त्या परमात्म्याला नमस्कार. सर्व प्राण्यांच्या अंतःकरणात नाद उत्पन्न करणाऱ्या, जे ज्ञानी लोकांना भुवयांच्या टोकावर परमतेजस्वरूप दिसतात, त्या देवाला नमस्कार. ज्यांच्या डोळ्यांत सूर्य, चंद्र, अग्नी वसतो, जे त्रिगुणांपलीकडे असतात, आणि ज्यांचे चरण तीर्थस्थान आहेत, त्या परमात्म्यास पुन्हा पुन्हा नमस्कार. तीर्थसत्याचे सार असलेले, त्याही पलीकडे असलेले, ऋग्वेद, यजुर्वेद, सामवेद, ओंकारस्वरूप, अशा त्या प्रभूला पुनः पुनः नमस्कार. ओंकारात त्रिविध रूप धारण करणारे, वरवर विराजमान, पिवळे, काळे, लाल, आणि परमतेजस्वी अशा त्या देवाला नमस्कार. पाच स्थानांत स्थिर असलेले, पाच अंडांपलीकडे असलेले, ब्रह्मा, विष्णु, कुमारस्वरूप, त्या परमात्म्याला नमस्कार. सर्वश्रेष्ठ अंबेचे अधिपती, सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ, सूक्ष्ममूळरूप, स्थूल व सूक्ष्म अशा त्या प्रभूला नमस्कार. सर्व इच्छारहित, सर्वांचे रक्षण करणारे, अनादि, मध्यरहित, अनंत, आणि चैतन्यात सदैव रमणारे अशा त्या देवाला पुनः पुनः नमस्कार. यम, अग्नी, वायु, रुद्र, जल, सोम, इंद्र आणि रात्रिचर यांच्या सहित, सर्व दिशांना पूजले जाणारे त्या प्रभूला नमस्कार. सर्वत्र, प्रत्येक मार्गावर, निळ्या गळ्याचे, उग्र, ज्ञानी, महादेव, प्रकट शिव अशा रुद्राला पुनः पुनः नमस्कार. मख, मदन, यम, अग्नी, दक्ष यांच्या यज्ञात केलेल्या विविध कृतींस क्षमा करा. या स्तोत्राचा जो भक्तिपूर्वक जप करतो, किंवा विद्वानांच्या मुखातून ऐकतो, तो सर्वोच्च पदाला प्राप्त होतो; हे स्तोत्र इंद्र, अग्नी यांसारख्या देवांनीही स्तुतिलेले आहे. देवतांचे अधिपती अशा सर्वांनी प्रभूला वंदन करून उभे राहिले. तेव्हा अंबिकेचे स्वामी, पिनाकधारी, महादेव, त्या देवांवर आपली दृष्टी टाकली. सर्व देवांनी नम्रपणे, आनंदाने डोळे ओले करून, हराला वंदन केले. भवान, ज्यांच्या दृष्टी अमृतासारख्या होत्या, त्यांनी प्रेमाने देवांकडे पाहून, "सर्व देवांना कल्याण लाभो," असे आशीर्वचन दिले. तेव्हा वाणीच्या अधिपतीने, प्रभूला वंदन करून, निर्भयपणे म्हणाले, "हे प्रभो, देव व इतर नेहमीच आपल्याला विघ्नहर्त्यासाठी, सर्व कर्मसिद्धीसाठी, आणि देवांच्या विरोधकांपासून संरक्षणासाठी प्रार्थना करतात. म्हणून, हे भव, योग्य-अयोग्य कर्मांचे कारण, कृपा करा, हाच आमचा वर असो." हे ऐकून पिनाकधारी शिव, देवांचा स्वामी, गणाधिपतीचे रूप धारण करून प्रकट झाले. गणांचे आणि देवांचे नेते त्या महालिंगस्वरूप, सर्व जगाचे मूळ, आणि संसारदुःखाचा नाश करणाऱ्या शुभ प्रभूची स्तुती करू लागले. तेव्हा अंबिकेने गजानन, त्रिशूल व पाशधारी, सर्व जगाचा मूळ, वरदायक, गजमुख असलेल्या पुत्राला वर दिला. त्या वेळी सिद्ध, ऋषी, देवता, गंधर्व यांनी पुष्पवृष्टी केली; सर्व देवांनी एकदंताची स्तुती केली आणि थकवा न येता गणेशाला वंदन केले. मग त्या दोघांपासून एक अत्यंत भयंकर, मूर्तिमंत बालक प्रकट झाला, जो सर्व शुभतेचे अधिष्ठान होता आणि नृत्य करू लागला. अद्भुत वस्त्र व दागिने घातलेला गजानन, महादेवाचा पुत्र, आपल्या पिता-मातेला आदराने वंदन करू लागला. नवजात पुत्राला पाहून, भगवंत भवाने स्वतः त्याला सर्व कार्यांची नेमणूक केली. स्वतःच्या मृदु हस्तांनी त्या पुत्राला उचलून, जगाचा गुरू असलेल्या त्या महादेवानं त्याला मिठी मारली आणि शिरावर प्रेमाने गंध घेतला. "माझ्या मुला, तुझा अवतार हा दैत्यांच्या संहारासाठी, देव, द्विज आणि ब्रह्मनिष्ठांच्या कल्याणासाठीच आहे. पृथ्वीवर जो यज्ञ योग्य दक्षिणेशिवाय होईल, तो स्वर्गमार्गावर असला तरी, त्यात तू विघ्न निर्माण कर. जो कोणी या जगात नियमबाह्य शिक्षण, अध्ययन, स्पष्टीकरण किंवा कर्म करील, त्याचा जीवनाचा अंत कर. स्त्री वा पुरुष, जे जातीपासून पतित झाले आहेत किंवा स्वतःच्या कर्तव्यापासून दूर आहेत, अशांचेही तू जीवन संपव. पण, हे विनायक, जे स्त्री-पुरुष नेहमी तुझी भक्तिपूर्वक पूजा करतात, त्यांना तू स्वतःसमान स्थान द्यावे. माझ्या मुला गणेशा, लहान, मोठ्या, वृद्ध अशा सर्व भक्तांचे, येथे व परलोकात, तू सर्वतोपरी रक्षण कर.