पर्वतराज हिमवताची कन्या, देवी पार्वती, सुवर्णाने झळाळणाऱ्या आणि सर्व बाजूंनी शुभ अशा रत्नांनी सजलेल्या दिव्य रथावर आरूढ झाली. तिच्या सभोवती अप्सरा नृत्य करत होत्या, त्या सर्व सुंदर अलंकारांनी शोभून दिसत होत्या; गंधर्व, सिद्ध, विविध किन्नर देखील त्या दिव्य रथाच्या आसपास उपस्थित होते. पर्वतराजाची कन्या, बड्या कवींकडून स्तुती मिळत असताना, तिच्या जवळ शुभ्र छत्र आणले गेले, ज्यात रत्नांचे तेज मिसळले होते. मालिनीने देवीसाठी हार धरला होता; संध्या पूर्णिमा चक्र घेऊन उभी होती; आणि अनेक दिव्य स्त्रिया हातात चामर घेऊन देवीच्या सभोवती उभ्या होत्या. जयाने दिव्य कल्पवृक्षातून उत्पन्न झालेला हार धरला होता, तर विजयाने पंखा धरून देवीच्या बाजूला स्थान घेतले होते. देवी पार्वती देवांच्या सभेत हार हातात घेऊन उभी असताना, महादेव—वृषध्वज—खेळण्यासाठी बालरूप धारण करून तिच्या मांडीवर झोपले. परम पूज्य भवा तिच्या मांडीवर निद्राधीन होते. हे दृश्य पाहून सर्व देव आश्चर्यचकित झाले. त्यांनी विचार केला, "हे कोण आहे?" आणि अस्वस्थ झाले; वज्रधारी इंद्राने आपला हात उंचावून वज्र उचलला. इंद्राचा हात त्या बालरूप महादेवाजवळ नेला गेला, पण त्या देवाधिदेवाने, बालरूपात, सहजपणे तो हात थांबवला. इंद्र वज्र फेकू शकला नाही, त्याचा हातही हलू शकला नाही; अग्नीदेखील आपली शक्ती फेकू शकला नाही. यम आपला दंड किंवा तलवार उचलू शकला नाही; निरृति, श्रेष्ठ ऋषी, वरुण आपला नागपाश, आणि समीर आपला ध्वजदंड घेऊन उभा राहिला पण कोणीच हालचाल करू शकले नाही. सोमाने आपला गदा, धनिषेने आपला दंड, दंडधारकांमध्ये श्रेष्ठ, आणि ईशानाने आपला उग्र त्रिशूल उचलला, पण सर्वजण स्थिर राहिले. रुद्रांनी त्रिशूल, आदित्यांनी गदा, वसूंनी हातोडे घेतले, पण त्या क्षणी महादेवाने सर्व देवांना एकाच वेळी स्थिर केले. स्वर्गातील इतर देवही देवाधिदेवाने थांबवले; विष्णूने आपले शिर हलवून चक्र उचलले, पण त्या बालरूपाने त्याचे शिर स्थिर केले; विष्णू चक्र फेकू शकला नाही, हात हलवू शकला नाही. पूषण, दात कुरतडत, त्या बालरूपाकडे गोंधळून पाहत होता; शंभूच्या एका कटाक्षाने त्याचे दात पडले. त्या शक्तिशाली महादेवाने सर्व देवांची शक्ती, तेज, आणि सामर्थ्य थांबवली; देव रागाने भरलेले उभे होते. ब्रह्मा, खूप अस्वस्थ होऊन, शंकराचे ध्यान केले आणि देवाधिदेव, उमा यांच्या मांडीवर विराजमान असलेला प्रभु, त्याला ओळखला. त्याने देवाधिदेवाला ओळखून, आश्चर्याने भरून, झटकन उठून शंभूच्या पायांवर नतमस्तक झाले; ब्रह्माने त्याची स्तुती केली: "तू सर्व विश्वाचा बुद्धी आहेस; तू अहंकार आहेस, हे प्रभु; तूच सर्व जीवांचा आणि त्यांच्या इंद्रियांचा कर्ता आहेस, हे अधिपती. पूर्वी मी तुझ्या उजव्या हातातून निर्माण झालो, हे प्राचीन; तुझ्या डाव्या हातातून, हे बलवान, नारायण उत्पन्न झाला. ही देवी प्रकृती नेहमी तुझी सृजनशील कारण आहे; तिने तुझ्या पत्नीचे रूप धारण करून जगाचा कारण बनली आहे. हे महादेव, तुला नमस्कार; महादेवीला पुनःपुन्हा नमस्कार. तुझ्या कृपेने, हे देवाधिदेव, आणि तुझ्या आज्ञेने, मी जीवांची निर्मिती केली आहे. हे देव आणि इतर सर्व माझ्या द्वारा निर्माण झाले, पण आता तुझ्या सामर्थ्यामुळे ते भ्रमित झाले आहेत; त्यांना पूर्ववत कृपा दे." ब्रह्मा, कमळातून जन्मलेला, महेश्वराला सर्व देवांच्या स्थिरतेबद्दल सांगितले. "हे सर्व देव भ्रमित झाले आहेत आणि शंकराला, देवाधिदेव, ओळखत नाहीत, जो येथे आला आहे आणि सर्व देवांनी सन्मानित केला आहे. इंद्र, नारायण आणि सर्व ऋषींसह, शंकर, प्रभु, यांच्याकडे शरण जा. माझ्यासोबत, परमात्मा आणि परम प्रकृती, हिमवताची कन्या, यांच्या समवेत प्रभुच्या शरण जा." तेथे, सर्व श्रेष्ठ देव, अजूनही स्थिर, मनोभावे प्रभु आणि नारायणासह नतमस्तक झाले. ब्रह्माच्या शब्दाने, त्रिनेत्रधारी देवाधिदेवाने त्यांना पूर्ववत करून आनंदित केले. सर्वजण संतुष्ट झाल्यावर, देवाधिदेवाने एक दिव्य आणि अत्यंत अद्भुत रूप निर्माण केले, सर्व देवांना स्थिर ठेवून. त्याच्या तेजाने, इंद्र, चंद्र, सूर्य, ब्रह्मा, साध्य, नारायण, यम, रुद्र, सर्वजण प्रभुचे दर्शन मागू लागले; त्यांना महादेवाने सर्व काही पाहण्याची दिव्य दृष्टि दिली. शर्व, जलांचा स्वामी, भवानी आणि चला यांना देखील दृष्टि दिली; दृष्टि मिळाल्यावर, इंद्र, विष्णू, ब्रह्मा, शक्र आणि इतर देवांनी महेश्वराचे दर्शन घेतले; ब्रह्मा आणि श्रेष्ठ देव झटपट नतमस्तक झाले, भवानी आणि पर्वतराजानेही तसाच केला. शिवाच्या गणांचे नेते, ऋषी, शिवाच्या प्रिय व्यक्ती, त्यांनी पुष्पवृष्टी केली; आकाशवासी, सिद्ध, चारण यांनीही पुष्पवृष्टी केली. दिव्य ढोल वाजले, ऋषी प्रभुची स्तुती करू लागले, गंधर्वांनी गीते गायली, अप्सरासांच्या समूहांनी नृत्य केले. सर्व मंडळी आनंदित झाली; माता पार्वती आनंदित झाली; देवी स्वर्गातील वासियांच्या उपस्थितीत अत्यंत प्रसन्न झाली. तिने दिव्य, सुगंधी हार महादेवाच्या पायांवर ठेवला, "उत्तम, उत्तम," असे म्हणत त्याची पूजा केली. देवीसह, ब्रह्मा आणि सर्व देव, यक्ष, नाग, राक्षस, सर्वांनी भूमीला मस्तक टेकून प्रभुच्या चरणी नतमस्तक झाले.