देवी, तुझ्या दिव्य सौंदर्याने मोहित झालेल्या पुण्यात्म्यांच्या आनंदासाठी, सर्व देवांचा अधिपती तुझ्या स्वयंवरात उपस्थित राहील, असे सांगण्यात आले. त्या देवाने, सौम्य रूप धारण करून, तुझ्याशी एकत्र येईल असे वचन दिले आणि तिला दिव्य दृष्टिने पाहिले. नंतर तो आपल्या इच्छित दिव्य नगरीत गेला आणि देवीही निघून गेली. तिच्या आगमनाने हिमालय पर्वत आणि मेना अत्यंत आनंदित झाले. पर्वतराजाने आपल्या कन्येला मिठी मारली, तिचा सुवास घेतला, आणि आदरपूर्वक तिचा सन्मान केला; मात्र, त्याला हे ठाऊक नव्हते की ती सर्व देवांचा अधिपती, महादेव, यांच्या मोहिनीमुळे मोहित झाली आहे. त्याच वेळी, पर्वतकन्येच्या स्वयंवराची घोषणा सर्व लोकांमध्ये झाली. ब्रह्मा, विष्णू—जनार्दन, आणि इंद्र, अग्नी, सूर्य, भग, त्वष्टा, अर्यमान, विवस्वान, यम, वरुण हे देवही उपस्थित झाले. वायू, सोम, ईशान, रुद्र, ऋषी, अश्विनी, बारा आदित्य, गंधर्व, गरुड हेही आले. यक्ष, सिद्ध, साध्य, दैत्य, किम्पुरुष, नाग, समुद्र, नद्या, वेद, मंत्र, स्तोत्रे आणि वेळेचे क्षणही हजर होते. नाग, सर्व पर्वत, यज्ञ, सूर्य आणि अन्य ग्रह, त्र्यस्त्रिंश देव, तीन वेळा तीनशे, तसेच तीन वेळा तीन हजार आणि इतर अनेक देवही पर्वतकन्येच्या अद्वितीय स्वयंवरासाठी आले. पर्वतकन्या, देवी, सुवर्णमय, सर्व बाजूंनी शुभ, रत्नांनी सजलेल्या रथावर चढली. तिच्या सभोवती अप्सरा नृत्य करत होत्या, सर्व गंधर्व, सिद्ध, विविध किन्नर, सर्व सुंदर व अलंकारांनी सजलेले होते. स्तुतीकारांनी तिची स्तुती केली; तिच्या वर पांढऱ्या छत्राचा सन्मान झाला, जो रत्नांच्या किरणांनी चमकत होता. मालिनीने देवीसाठी हार धरला; संध्या पूर्णिमा चक्र घेऊन उभी राहिली, आणि दिव्य स्त्रिया चामर घेऊन देवीच्या सभोवती उभ्या राहिल्या. जया दिव्य कल्पवृक्षाचा हार घेऊन उभी होती; विजयाने पंखा धरला आणि देवीच्या जवळ उभी राहिली. देवी हार घेऊन देवांच्या सभेत उभी असताना, महादेव, वृषध्वज, खेळासाठी बालरूप धारण करून तिच्या मांडीवर झोपले. देवीच्या मांडीवर बालरूपातील महादेव झोपलेले पाहून सर्व देवांनी त्यांच्याकडे पाहिले. तेव्हा देवांनी विचार केला, "हा कोण आहे?" आणि ते अस्वस्थ झाले; वृत्रहंता इंद्राने वज्र उचलला. त्याचा हात वज्र फेकण्यासाठी उचलला, पण देवाधिदेव, खेळकर बालरूपातील महादेव, यांनी ते थांबवले. इंद्र वज्र फेकू शकला नाही, त्याचा हात हलू शकला नाही; अग्नीही आपली शक्ती वापरू शकला नाही, आणि तसाच राहिला. यम आपला दंड किंवा तलवार वापरू शकला नाही; निरृति, प्रमुख ऋषी, वरुण नागपाशाने, आणि समीर ध्वजदंडाने—हे सर्व स्थिर राहिले. सोम गदा घेऊन, धनाध्यक्ष दंड घेऊन, दंडधारकांमध्ये श्रेष्ठ, आणि ईशान त्रिशूल उचलून—सर्वजण निश्चल राहिले. रुद्र त्रिशूल, आदित्य गदा, वसु हातोडे घेऊन उभे राहिले; सर्व स्वर्गातील देव एका क्षणात महादेवांनी नियंत्रित केले. इतर स्वर्गातील देवही महादेवांनी नियंत्रित केले; विष्णूने शिर हलवून, चक्र उचलून उभा राहिला, पण बालरूपातील महादेवांनी त्याला स्थिर केले; तो चक्र फेकू शकला नाही, हात हलवू शकला नाही. पुषणने दात कुरतडून बालरूपाकडे गोंधळून पाहिले; शंभूने फक्त एक नजर टाकली, आणि पुषणचे दात पडले. महादेवांनी त्यांची शक्ती, तेज, आणि सामर्थ्य नियंत्रित केले; त्यामुळे देव रागाने भरून तिथे उभे राहिले. ब्रह्मा, अत्यंत व्याकुळ, शंकराचे ध्यान करून, उमाच्या मांडीवर बसलेल्या देवाधिदेवांना ओळखले. त्यांना ओळखून, ब्रह्मा आश्चर्यचकित झाला, उठून शंभूच्या चरणांवर नतमस्तक झाला; ब्रह्मा यांनी त्याची स्तुती केली: "तुम्ही सर्व लोकांचा बुद्धी आहात; तुम्ही अहंकार आहात, हे प्रभु; तुम्हीच प्राण्यांचे आणि त्यांच्या इंद्रियांचे आरंभकर्ता आहात. पूर्वी मी तुमच्या उजव्या हातातून निर्माण झालो, हे पुरातन; तुमच्या डाव्या हातातून, हे बलवान, नारायण, प्रभु, निर्माण झाले. ही देवी प्रकृती नेहमीच तुमची सर्जनशील कारण आहे; तिने तुमच्या पत्नीचे रूप धारण केले आणि जगाचा कारण बनली आहे. माझे नमस्कार, हे महादेव; पुन्हा पुन्हा महादेविला नमस्कार. तुमच्या कृपेने, हे देवाधिदेव, आणि तुमच्या आज्ञेने, मी प्राणी निर्माण केले. हे देव आणि अन्य सर्व मी निर्माण केले, पण आता ते तुमच्या शक्तीमुळे मोहित झाले आहेत; त्यांना पूर्ववत करा, कृपा करा." अशा प्रकारे ब्रह्मा, कमळजन्मा, महेश्वराला सांगून, त्याने त्या नियंत्रित देवांबद्दल माहिती दिली. "हे सर्व देव मोहित झाले आहेत, आणि शंकर—देवाधिदेव—यांना ओळखत नाहीत, जे येथे सर्व देवांनी सन्मानित झाले आहेत. लवकर शरण जा, हे देवांनो, इंद्राच्या नेतृत्वाखाली, नारायण आणि सर्व ऋषींसह, शंकराला, प्रभुंना. माझ्यासोबत, देवाधिदेव, श्रेष्ठ आत्मा, अधिपती, आणि ही सर्वोच्च प्रकृती, हिमवताची कन्या, यांच्यासह जा." तिथे, नियंत्रित देव, नारायणासह, मनाने प्रभुंना नमस्कार केले. मग, ब्रह्माच्या वचनावर, त्रिनेत्र महादेव, देवाधिदेव, प्रसन्न होऊन, सर्व देवांना पूर्ववत मुक्त केले. अशा प्रकारे पर्वतकन्येच्या स्वयंवरात, महादेवांच्या दिव्य लीला आणि ब्रह्माच्या स्तुतीमुळे, सर्व देवांचे भ्रम दूर झाले, आणि त्यांनी महादेव व पार्वतीला आदरपूर्वक नमस्कार केले.