तो देव शाखा, विशालक, पराक्रमी नैगमेष, सेनापती, कुमार म्हणून सर्व लोकांमध्ये पूजला जातो. त्याचा खेळच इतका सामर्थ्यवान आहे की, महासेन नावाचा हा बालक, एकट्याने ताऱकासुरासारख्या बलाढ्य असुराचा वध करून देवांना मुक्ती देईल. त्या वेळी ब्रह्माने असे सांगितल्यावर, बृहस्पती, इंद्र आणि इतर देवांनी त्या देवाला नमस्कार केला. मग सर्वांनी मेरू पर्वताच्या शिखरावर पोहोचून, स्मराचा (कामदेवाचा) स्मरण केला; देवांचा देव स्मर, त्याची पत्नी रतीसह, पुन्हा स्मरणात आला. रतीसोबत एकत्र येऊन, हात जोडून नमस्कार करत, शक्रासह, कामदेवाने त्या जीवाला, जगाचा प्राण असलेल्या त्या देवाला, संबोधित केले. "तुम्ही मला स्मरण केले आहे, मी तुमच्या समोर आलो आहे; मला काय करावे लागेल ते सांगा," असे कामदेवाने देवांच्या सन्मानाने सांगितले. मग शक्राने, कामाचा ध्वजधारी देवाचा सन्मान करून, सांगितले, "आज, तुमच्या इच्छेनुसार, शंकर आणि अंबिकाचा मिलन घडवा." ज्या मार्गाने वृषध्वज शंकर अंबिकासोबत आनंद घेतो, त्याच मार्गाने तुम्हीही रतीसोबत जावे. मग महादेव प्रसन्न होईल आणि तुम्हाला शुभ स्थिती देईल; पूर्वी त्याने तिच्यापासून वेगळे झाल्यावर, गिरीजा, उमा मिळवली होती. असे सांगितल्यावर, शचीच्या पतीला नमस्कार करून, कामदेवाने ठरवले की, रतीसोबत तो देवाच्या आश्रमात जाईल. शंभूच्या निवासस्थानी पोहोचून, रती आणि वसंताच्या मदतीने, कामदेवाने आपल्या मनात देवाला प्रभावित करण्याचा विचार केला. तेव्हा, कामदेवाला पाहून, त्रिनेत्र देवाने हसत, तिसऱ्या डोळ्याने त्याच्याकडे उपेक्षेने पाहिले. त्या डोळ्यातून अग्नी उत्पन्न झाला आणि कामदेव, जो जवळ उभा होता, तो क्षणात भस्म झाला; रतीने दुःखाने विलाप केला. रतीचा विलाप ऐकून, वृषध्वज देवाने, दयाळूपणे, कामदेवाच्या पत्नीला पाहून, तिला सांत्वन दिले. "तुझा पती जरी निराकार झाला तरी, हे शुभेच्छू, मिलनाच्या वेळी तो सर्व कार्य साधेल; यात शंका नाही." जेव्हा विष्णू, भृगूच्या शापाने, वासुदेव म्हणून, सर्व लोकांच्या भल्यासाठी, तेजस्वी होईल— तेव्हा, तिचा पुत्र आणि पती म्हणून, कामदेवाची पत्नी, रती, रुद्राला नमस्कार करून, प्रसन्नतेने वसंतासह निघून गेली. पर्वतीच्या महान तपस्येमुळे, वृषध्वज देव प्रसन्न झाला, जसे ब्रह्माने सांगितले होते. आश्रमांच्या कल्याणासाठी आणि लीलेसाठी, भवानं proper विधीने सुवर्णमूर्ती देवीशी विवाह केला. स्वयं ब्रह्मा, मरीची आणि इतर महान ऋषी, कमळातून जन्मलेला, पर्वतीच्या तपोवनात आले. देवीची प्रदक्षिणा करून, ब्रह्माने विचारले, "हे पर्वतकन्ये, तू तपस्येने लोकांना का त्रास देत आहेस?" "हे माता, सर्व जग तुझ्यामुळे निर्माण झाले आहे; त्याचा नाश करू नकोस. तुझ्या तेजाने तू सर्व जग टिकवतेस." "भवा, सर्व देवांचा स्वामी, आम्ही देवांच्या देवांसाठी सेवक आहोत." "तोच परमेश्वर, ज्या तुझ्या निर्मितीने तुझ्याशिवाय अस्तित्वात नाही, तोच तुला निवडेल, हे वरदायिनी अंबिके." "यात शंका नाही, तो तुझा पती होईल." असे सांगून, ब्रह्माने पुन्हा पुन्हा नमस्कार केला आणि पर्वतीकडे पाहिले. ब्रह्मा निघून गेल्यावर, परमेश्वर, द्विजाच्या रूपात, आश्रमात आला, कृपा करण्यासाठी. महादेवाला द्विजरूपात उभा पाहून, चिन्हांवरून ओळखून, पर्वतीने वृषध्वजाला नमस्कार केला. वरदायक देवाला, ब्राह्मणरूपात आलेल्या परमेश्वराला, पर्वतीने स्तुती केली. देवीला आशीर्वाद देऊन, परमेश्वराने हसत, पर्वताच्या कुटुंबधर्माचे रक्षण करत, बोलला. "सज्जनांच्या लीलेसाठी, हे दिव्य सौंदर्य असलेल्या देवी, सर्व देवांचा स्वामी तुझ्या स्वयंवरात येईल." "मी सौम्य रूप धारण करून तुझ्यासोबत येईन." असे सांगून, परमेश्वराने दिव्य दृष्टिने तिच्याकडे पाहिले. मग तो आपल्या इच्छित दिव्य नगरीत गेला आणि देवी निघून गेली. देवीला पाहून, मेना आणि हिमालय पर्वत आनंदित झाले. मुलीला आलिंगन, सुवासना, सन्मान दिला; पर्वताला कळले नाही की ती देवांच्या देवाने मोहित झाली होती. त्या वेळी देवीच्या स्वयंवराची घोषणा सर्व लोकांत झाली; ब्रह्मा, विष्णू, जनार्दन, सर्वजण आले. इंद्र, अग्नी, सूर्य, भाग, त्वष्टा, अर्यमान, विवस्वान, यम, वरुणही आले. वायू, सोम, ईशान, रुद्र, ऋषी, अश्विनी, बारा आदित्य, गंधर्व, गरुडही उपस्थित होते. यक्ष, सिद्ध, साध्य, दैत्य, किम्पुरुष, नाग, समुद्र, नद्या, वेद, मंत्र, स्तोत्र, काळाचे क्षणही होते. नाग, सर्व पर्वत, यज्ञ, सूर्य आणि इतर ग्रह, त्रेतीस देव, तीन वेळा तीनशे देव, तसेच तीन वेळा तीन हजार आणि अनेक देव, पर्वतराजाच्या कन्येच्या अद्वितीय स्वयंवरात उपस्थित होते. अशा प्रकारे, देव, ऋषी, सर्व लोक, पर्वतीच्या स्वयंवरासाठी एकत्र आले.