या कथा मध्ये, परमेश्वराच्या महान स्वरूपाचे वर्णन केले आहे. तो उत्तम चरित्राचा, अतुलनीय किमतीचा, सन्मानाचा मूर्तिमंत स्वरूप, सन्मानाने परिपूर्ण, सृष्टीचा निर्माता, ब्रह्मा, विष्णू, प्राण्यांचा रक्षक, हंस, हंसाच्या मार्गावर चालणारा, यम असे अनेक रूपांनी ओळखला जातो. तो सृष्टीकर्ता, आधारदाता, नियोजक, सर्व गोष्टींचा भक्षक, घेणारा, चतुर्मुख, कैलास शिखरावर राहणारा, सर्वत्र वसणारा, सद्गुणींचा आधार आहे. तो सुवर्ण गर्भ असलेला, मृगचिह्नांकित, व्यक्ती, प्राचीन जन्माचा, पिता, सर्व प्राण्यांचा निवास, प्राण्यांचा स्वामी, प्राण्यांचा दाता, जगाचा प्रभु आहे. योगात एकरूप, योग जाणणारा, ब्रह्मा, ब्रह्मनिष्ठ, ब्राह्मणांना प्रिय, देवांना प्रिय, देवांचा स्वामी, देवांचा जाणणारा, देवांचा विचार करणारा आहे. त्याच्या डोळ्यांची असमानता, कलांचा स्वामी, वृषभचिन्हांकित, वृषभाचा वृद्धी करणारा, गर्व, अहंकार, भ्रम, क्लेश यापासून मुक्त आहे. तो गर्वाचा नाश करणारा, गर्विष्ठ, सामर्थ्यवान, ऋतू बदलणारा, सप्तजिह्वा, हजार किरणांचा, सौम्य, प्रकृतीत कुशल आहे. भूत, वर्तमान, भविष्याचा स्वामी, उत्पत्ती, भ्रमाचा नाश करणारा, अर्थ, अनर्थ, महान निधी, इतरांच्या कार्यात पारंगत आहे. काट्यांपासून मुक्त, आनंदाचा निर्माता, कपटहीन, कपटाचा नाश करणारा, सद्गुणी, सत्त्वगुणी, खऱ्या कीर्तीचा, परंपरेचा स्तंभ निर्माण करणारा आहे. अचल, गुणांचा स्वीकार करणारा, अनेक प्रकृतीचा, अनेक कर्म करणारा, संतुष्ट, शुभमुख, सूक्ष्म, सहज उपलब्ध, कुशल, अग्नी आहे. खांदा, भार वाहणारा, समर्थ, प्रकट, प्रेम वाढवणारा, अजिंक्य, सर्व सहन करणारा, ज्ञानी, सर्वांचा वाहणारा आहे. कोणाचाही आधार न घेणारा, स्वतःचा आधार, प्राप्त होणारा, प्राचीन स्वरूप, कीर्ती वाहणारा, वराहदंत वाहणारा, वायू, बलवान, एकमेव नेता आहे. वेदांचा प्रकाश देणारा, वेदसंपन्न, एकमेव मित्र, अनेक रूपांचा धारक, लक्ष्मीचा प्रिय, शिवाचा उद्गम, शांत व शुभ, सरळ आहे. पृथ्वीवर वसणारा, समृद्धीचा निर्माता, समृद्धीच, आभूषण, प्राण्यांचा वाहणारा, देहहीन, भक्ताच्या देहात स्थिर, काळाचा जाणणारा, कलास्वरूप आहे. सत्य व व्रतांचा महान त्याग करणारा, स्थिरता व शांतीला समर्पित, इतरांच्या हितासाठी कार्य करणारा, वरदाता, वेगळा, वेदांचा महासागर आहे. अश्रांत, गुणांचा विवेचक, चिन्हांकित पण दोष नष्ट करणारा, स्वाभाविक रौद्र, निष्पक्ष, शत्रूंचा नाश करणारा, मध्याचा संहार करणारा आहे. शिखा असलेला, कवचधारी, भाला घेणारा, रौद्र, कवटींनी अलंकृत, वर्तुळाकार, कटीबंधधारी, कवचधारी, तलवार घेणारा, मायाजालाचा स्वामी, संसाराचा सारथी आहे. अमर, सर्वदृष्टी, सिंहासारखा, तेजाचा कोष, महान रत्न, असंख्य, स्वरूपात अमाप, सामर्थ्यवान, कर्मात पारंगत आहे. जाणता, वेदार्थाचा जाणणारा व रक्षक, सर्वव्यापक आचार, ऋषींचा स्वामी, अद्वितीय, अभेद्य, सौम्य, आकर्षक आहे. देवांचा स्वामी, सर्वांचा आश्रय, शब्दब्रह्माचा मूर्तिमंत, सद्गुणांचा ध्येय, काळाचा भक्षक, दोषांचा निर्माता, वासुकी त्याचा कंगण आहे. महान धनुर्धर, पृथ्वीचा धारक, निर्मळ, मुक्त, तेजस्वी रत्न, सूर्यसारखा, भाग्यवान, सिद्धीचा दाता, सिद्धीसाठी साधन आहे. संयमित, गुप्त, कुशल, विशाल छातीचा, बलदंड, एकमेव प्रकाश, अडथळ्यांपासून मुक्त, मानव, नारायणाचा प्रिय आहे. कलुषरहित, जगापलीकडील सार, अशांत न होणारा, खळबळ नष्ट करणारा, प्रशंसनीय, स्तुतीला प्रिय, स्तुती करणारा, व्यासरूप, चिंता न करणारा आहे. निर्दोष सिद्धीसाठी साधन, ज्ञानाचा कोष, वीरतेत स्थिर, शांतचित्त, क्षुद्र नाही, क्षुद्राचा नाश करणारा, शाश्वत सुंदर आहे. शौर्यात अग्रगण्य, पृथ्वीचा स्वामी, विभागांचा स्वामी, रात्रिचा स्वामी, सत्याचा सर्वोच्च गुरु, दृष्टी, गुरु, शरणागतांवर प्रेम करणारा आहे. सार, साराचा जाणणारा, सर्वज्ञ, सर्व प्राण्यांचा आधार; अशा हजार नावांनी वृषध्वजाचा स्तुती केली गेली. यानंतर, सामर्थ्यवानाने त्याचे स्नान करून, महेश्वराची कमळांनी पूजा केली, हरिची परीक्षा घेण्यासाठी. महेश्वराने एक कमळ लपवले; फुलाचा अभाव झाल्याने, हरि विचारात पडला, "हे काय?" तेव्हा, सर्व प्राण्यांचा आधार असलेल्या हरिने, स्वतःचे डोळे काढून, जगाचा गुरू, त्या नावाने भक्तीपूर्वक पूजा केली. हरिचे हे कृत्य पाहून, सामर्थ्यवान हराने, अग्नीच्या वर्तुळातून झपाट्याने उतरले. तो कोट्यवधी सूर्यांसारखा, जटा व मुकुटाने सजलेला, ज्वालांच्या माळेत वेढलेला, दिव्य, तीक्ष्ण दातांचा, भयावह दिसत होता. त्याच्या हातात भाला, गदा, मूसळ, चक्र, शूल, पाश होते; वरदान व अभय देणारे हात, वाघाच्या कातडीचे वस्त्र परिधान केले होते. भवाला, भस्माने अलंकृत पाहून, जनार्दन आनंदित झाला आणि त्वरित देवांचा देवाला नमस्कार केला. इंद्रासह सर्व देवांनी, त्रिनेत्रधारीच्या प्रदक्षिणा करून, पळ काढला; ब्रह्माचा लोक थरथरला, पृथ्वी हलली. शंभूचे तेज शंभर योजनांपर्यंत सर्व दिशांना, वरखाली, पृथ्वीवर पसरले; "हाय!" अशा हाकांचा गोंधळ उठला. मग महादेव शंकर, स्मित करत, प्रेमाने विष्णूकडे पाहून, हात जोडलेल्या विष्णूला म्हणाला: "जनार्दना, आता मी तुझे दिव्य हेतू समजले; मी तुला तेजस्वी सुदर्शन चक्र देतो. तू पाहिलेलं ते रूप, जे सर्व लोकांना भयभीत करतं, तुझ्या कल्याणासाठी आणि तुझ्या स्वरूपासाठी प्रकट झालं आहे. युद्धात शांतता ही देवांना दुःखाची कारणीभूत; शांतासाठी शस्त्र शांत असतं—शांत शस्त्राचा काय उपयोग? युद्धात शांत असणाऱ्यांसाठी त्याचं शस्त्र म्हणजे शांतता; तपस्व्यांसाठी शांतता हेच बळ; शांततेने योद्धा शत्रूचं बळ छाटतो आणि स्वतःचं वाढवतो. जेव्हा देव शांत नाहीत, तेव्हा माझं अविनाशी रूप ध्यानात ठेवावं; देवांच्या शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, युद्धासाठी शस्त्राचा काय उपयोग?" अशी ही कथा, परमेश्वराच्या विविध रूपांचे, गुणांचे आणि भक्ताच्या श्रद्धेच्या अद्भुत संवादाचे वर्णन करते.