एकदा, सर्व देवता अत्यंत दुःखी, अलंकाररहित आणि तेजहीन अवस्थेत एकत्र आले होते. त्यांना पाहून, भगवंत श्रीहरी—देवतांचे देव, परमेश्वर—त्यांच्याजवळ आले. त्यांनी सर्व देवतांना वंदन केले आणि प्रेमपूर्वक विचारले, “माझ्या प्रिय मुलांनो, हे देवहो, तुम्ही सर्व येथे एकत्र का जमला आहात? तुमचे तेज आणि शौर्य कुठे गेले? तुम्ही व्रतस्थ आहात, मग हे दुःख आणि व्यथा कशामुळे?” भगवंताचे हे शब्द ऐकून, त्या थरथरणाऱ्या आणि दुःखित अवस्थेतील श्रेष्ठ देवतांनी श्रीविष्णूंना वंदन केले आणि घडलेली सर्व घटना सांगितली. त्यांनी म्हणाले, “हे भगवंत, देवाधिदेव, विजयी जनार्दन, आम्हा सर्वांवर दैत्यांनी प्रचंड अत्याचार केला आहे. त्यामुळे आम्ही तुमच्याकडे शरण आलो आहोत. हे देवाधिदेव, परमतत्त्व, तुम्हीच आमचा आधार आहात; तुम्हीच सर्व विश्वाचे पिता आहात. तुम्हीच पालनकर्ता, संहारकर्ता, भोगकर्ता आणि दाता आहात, हे जनार्दन. म्हणूनच, हे दैत्यान्नाश करणाऱ्या, तुम्हीच हे दैत्यांचा नाश केला पाहिजे. हे दैत्य, प्रचंड शक्तींच्या—वैष्णव, ब्रह्मा, रुद्र, यम, कुबेर, सोम, नैऋती, वरुण—रक्षणाखाली आहेत. तसेच, वायु, अग्नी, ईशान, वर्षा, सूर्य, रुद्र, भीम, कंप, जृंभा आणि इतर बलशाली शक्तींचेही त्यांना संरक्षण लाभले आहे. हे कमलनयन, त्यांनी वरप्राप्ती करून स्वतःला अभेद्य बनवले आहे. तुमचे स्वतःचे सुदर्शनचक्र, जे सूर्यकुलातून उत्पन्न झाले, ते देखील उचलले गेले आहे. पण दधीचि आणि च्यवन यांच्या प्रभावामुळे ते बोथट झाले आहे. तुमचा गदा, शार्ङ्ग धनुष्य आणि अन्य शस्त्रेही दैत्यांनी वरदानाने मिळवली आहेत. पूर्वी, जलंधराचा वध करण्यासाठी, त्रिपुरांतकाने एक तीक्ष्ण आणि भीषण रथचक्र निर्माण केले होते. त्या शस्त्रानेच हे दैत्य मारले जाऊ शकतात, इतर शेकडो शस्त्रांनी नव्हे. म्हणून, हे दैत्य त्या रथचक्रानेच मारले गेले पाहिजेत. हे ऐकून, कमलनयन श्रीहरी, सुदर्शनधारी, यांनी बृहस्पती आणि इतर देवतांना सांगितले, “हे देवहो, आपण सर्व सनातन देवतांसह महादेवाजवळ जाऊया. सर्व साधन मिळवून, आता मी देवांच्या कल्याणासाठी कृती करीन. जलंधराचा वध करण्यासाठी त्रिपुरांतकाने जे रथचक्र निर्माण केले, ते मी मिळवून, त्याच्याच सहाय्याने धुंधू आणि अन्य अठ्ठावीस प्रमुख दैत्यांसह, एकूण अठ्ठ्याहत्तर दैत्यांचा आणि त्यांच्या सैन्याचा नाश करीन. त्यांच्या सर्व कुटुंबांसह, क्षणातच मी तुमचे रक्षण करीन.” अशी वचन देऊन, श्रीहरीने देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या देवांना, आणि श्रेष्ठ देवतेचे स्मरण करून, सर्वांनी उत्तम शंकराची पूजा करण्याचा संकल्प केला. हिमालयाच्या शुभ्र शिखरावर, योग्य विधीने त्यांनी लिंगाची स्थापना केली. हे लिंग मेरुपर्वतातुल्य होते, ते विश्वकर्म्याने घडवले होते, आणि जनार्दन—त्वरिता नावाने प्रसिद्ध—रुद्र आणि रौद्रांसह त्याची स्थापना केली. श्रीहरींनी त्या तेजस्वी, अग्नितुल्य सुंदर लिंगाचे अभिषेक आणि पूजन केले, अग्निला वंदन करून रुद्राची स्तुती केली. त्यांनी ‘भव’ने सुरू होणाऱ्या हजार नावांनी, प्रत्येक नावासाठी एक कमळ अर्पण करून, महादेव शंकराची भक्तिपूर्वक पूजा केली. त्यानंतर, अग्नीत ‘भव’ने सुरू होणाऱ्या प्रत्येक नावासाठी, योग्य काष्ठ आणि इतर समिधा वापरून, ‘स्वाहा’ मंत्राने दहा हजार आहुती अर्पण केल्या. पुन्हा त्यांनी ‘भव, शिव, हर, रुद्र, पुरुष, कमलनयन’ अशा विविध नावांनी शंभूची स्तुती केली. ते सतत साध्य, धर्मनिष्ठ, सर्वकल्याणकारी, महेश्वर, अधिपती, दृढ, सार्वभौम, हजार डोळे आणि हजार पायांचे, श्रेष्ठ, वरदाते, वंदनीय, गंगाधर, त्रिशूलधारी, आणि सर्वोच्च मंगलस्वरूप अशा शंकराची स्तुती करतात. ते सर्वज्ञ, सर्व देवांत श्रेष्ठ, पर्वतधारी, जटाधारी, चंद्रमौळी, विद्वान, विश्वेश्वर, अमरनाथ, वेदांतसार, कपालधारी, नील-रक्तवर्णी, ध्यानाचा आधार, गौरीश, गणाधिपती, अष्टमूर्ती, विश्वरूप, त्रिवर्ग, स्वर्गदाता, ज्ञानाने प्राप्त होणारे, स्थिरबुद्धी, देवाधिदेव, त्रिनेत्रधारी, वामदेव, महादेव, गौरवर्ण, दृढ, विविध नेत्रांचे, वाग्देवतेचे नाथ, निर्मळ, अंतर्यामी, भक्तवत्सल, वृषभचिन्हांकित, वृषध्वज, पिनाकधारी, दंडधारी, विलक्षण, पुरातन, अंधकारहारी, महायोगी, रक्षक, ब्रह्मदेहधारी, मृत्युमृत्यु, चर्मवस्त्रधारी, मंगलमूर्ती, प्रणवस्वरूप, उन्मत्तवेषधारी, रमणीय, दुर्लभ, कामदमन, स्थिरबाहू, स्कंदगुरू, परम, अंतिम आश्रय, आदिमध्यान्तहीन, पर्वतराज, पर्वतांचा मित्र, कुबेरमित्र, नीलकंठ, सर्वश्रेष्ठ, सर्वदेवतांचा सामान्य, धनुर्धारी, नीलकंठ, परशुधारी, विशाल नेत्रांचे, मृगयाधारी, देवाधिपती, सूर्यासारखा प्रखर, धर्मनिष्ठ, क्षेत्रस्वरूप, पुण्यस्वरूप, भगाचा नेत्रहारी, उग्र, प्रजापती, गरुडवेग, भक्तप्रिय, मधुरवाणी, दयाळू, कुशल, जटाधारी, कामदमन, स्मशानवासी, सूक्ष्म, महेश्वर, जगद्रक्षक, प्रजाधिपती, महासृष्टिकर्ता, महावैद्य, गोपालक, रक्षक, ज्ञानाने प्राप्त होणारा, पुरातन, धर्मस्वरूप, परमधर्म, निर्मळात्मा, सोमस्वरूप, सोमप्रिय, आनंदमय, सोमपानकर्ता, अमृतपानकर्ता, उत्तम आचारधारी, महान विद्वान, अजन्मा शत्रु, तेजस्वी, वंदनीय, अग्निहोत्रधारी, विश्वस्रष्टा, वेदकर्ता, सूत्रकर्ता, सनातन, महर्षि, कपिलाचार्य, विश्वतेज, त्रिनेत्रधारी, पिनाकधारी, भूमिपती, कल्याणदाता, सदा शुभकर्ता—अशा हजारो नावांनी, श्रीहरींनी महादेवाची स्तुती व पूजा केली. या प्रकारे, भक्तिभावाने आणि विधिपूर्वक केलेल्या या स्तुतीमुळे, सर्व देवता आणि श्रीहरी, महादेवाच्या कृपेसाठी एकचित्ताने प्रार्थना करीत होते.